60.000 labradoodles in Nederland, maar zijn het wel echt zulke ideale gezinshonden?

Het leek even een hype maar nu blijkt de labradoodle een blijvertje in Nederland. © Getty ImagesHet leek even een hype maar nu blijkt de labradoodle een blijvertje in Nederland. 60.000 labradoodles in Nederland, maar zijn het wel echt zulke ideale gezinshonden? Ze ogen als een vrolijke teddybeer, zijn enthousiast en zijn niet meer uit het straatbeeld weg te denken: de labradoodle. Inmiddels lopen er al zo’n 60.000 rond in Nederland en jaarlijks komen er duizenden pups bij. Experts nuanceren het beeld van ideale hond. „Ze zijn niet hypoallergeen en ook lang niet altijd de gemakkelijkste gezinshonden.” Maak ons je Google-favoriet Ze heten vaak Teddy, Oliver of Jip, zo blijkt uit het namenonderzoek van Royal Canin. Ze zijn een speelse, gevoelige, loyale en intelligente goedzak. „Ik ben daarom helemaal dol op de Australian labradoodles”, zegt Janine Poliste. Ze is fokker en voorzitter van de fokvereniging Australian Labradoodle Association Europe (ALAEU). Nadrukkelijk heeft ze het over de Australian labradoodle. Er is een belangrijk onderscheid, vertelt ze, want een ‘gewone’ labradoodle is een kruising tussen een labrador en een poedel, maar ook vaak - zo niet vaker - zie je de bewust gefokte variant, de Australian labradoodle. Die is ontstaan uit een combinatie van onder meer labrador, poedel en cocker spaniël, met ook bloed van Spaanse en Engelse retrievers erin. „We fokken die al sinds de jaren 70 met als doel een voorspelbaarder karakter en vacht te krijgen.” Dat betekent niet dat er helemaal geen problemen zijn. Die komen vooral voort uit de hausse aan labradoodles in voorgaande jaren, zegt dierenarts en veterinair neuroloog Paul Mandigers, die werd aangewakkerd door de vraag naar vrolijke, ‘hypoallergene’ gezinshonden. De toenmalige Amerikaanse president Obama zette in 2009 een schijnwerper op het dier, toen hij overwoog om een labradoodle aan te schaffen; sindsdien zijn de pups niet aan te slepen. „Er worden er minimaal tweeduizend per jaar geboren.” Mandigers verwijst naar wetenschappelijk onderzoek waaruit blijkt dat door de populariteit ‘onverantwoordelijke fok- en verkooppraktijken ontstaan, die kunnen leiden tot een hogere ziektelast en slechter welzijn voor deze designhonden’. Vooral als de koper niet vraagt om gezondheidstests. „Dat onderzoek legt heel goed uit wat we zien gebeuren.” Er komen niet méér ziektes voor bij de labradoodle dan bij andere honden, stelt hij. Poliste herkent de uitwassen. „Omdat ze zo populair zijn, zie je van die Marktplaats-nestjes met kruisingen waarbij er zo 2000 euro per pup wordt gevraagd, maar waarbij er geen gezondheidstests zijn gedaan.” De fokker stoort zich daar enorm aan. „Want daardoor krijg je ook verhalen over zieke honden. Honden met gedragsproblemen. En omdat de meeste mensen het onderscheid niet kennen tussen een labradoodle en een Australian labradoodle, waarbij de fokker aan strenge regels moet voldoen, wordt alles op een hoop gegooid.” Een labradoodle. © ANP / Eye4images / MaRicMedia - Marcel van Dorst Veel negativiteit ,,We hebben te maken met veel negativiteit. Dat doet pijn, omdat wij als fokvereniging ons zo inzetten voor gezonde, fijne honden. We kijken of er vers bloed bij moet om inteelt te voorkomen, staan alleen combinaties van ouderdieren toe met inteeltpercentage lager dan 5 procent en we laten ons adviseren door de Universiteit van Gent. Alles om het zo goed mogelijk te doen.” Kritiek komt van dierenarts Kelly Kessen van Dier&Recht, een organisatie die campagne voert tegen de fok en aanschaf van een labradoodle. „Het is al lang geen kruising meer tussen een labrador en poedel, maar in feite al een rashond. Daar horen inteelt-erfelijke ziektes bij. Labradoodles hebben zeer vaak zelf een allergie en daardoor last van jeuk. Ook de ziekte van Addison komt vaak voor, een ernstige hormonale aandoening die matig te behandelen is.” Ze zijn bovendien niet hypoallergeen, zoals vaak wordt gesteld. ,,Allergische reacties ontstaan niet alleen door haren maa