Agent ziet op huisbezoek iets heel anders dan een dealer: een vader en zoon die kapot zijn van rouw

„De stoere jongen die we zagen bij de aanhouding is veranderd in een kind dat zijn grootouders mist.” Beeld ter illustratie. © Getty Images/EyeEm, Carlo ter Ellen DPG Media„De stoere jongen die we zagen bij de aanhouding is veranderd in een kind dat zijn grootouders mist.” Beeld ter illustratie. de wijkagent Agent ziet op huisbezoek iets heel anders dan een dealer: een vader en zoon die kapot zijn van rouw Nadat we diverse signalen hebben ontvangen over een jongen en zijn vader daar koel op lijkt te reageren, concludeert een van mijn collega’s dat deze jongen een dealer is. Met dat idee in mijn hoofd ga ik op huisbezoek, maar zodra de voordeur opengaat, verandert mijn beeld. Maak ons je Google-favoriet ‘Ik maak me zorgen.’ Met die woorden open ik het gesprek zodra ik op de bank zit. Ik vraag de vader of hij bereid is tot openheid. Dat is hij, en de vader begint te vertellen. Over het verlies van opa en oma en hoe zwaar zijn zoon, overigens geen bekende van ons, het daarmee heeft. Gaandeweg verandert de sfeer en de afstandelijke ‘u’ maakt plaats voor een vertrouwelijk ‘je’. Ik leg aan de vader uit dat ik me eerst formeel heb opgesteld, omdat ik zijn zoon moest aanspreken op zijn gedrag, niet omdat ik hem wilde beschuldigen. De vader begrijpt me. Soms moet je ook de feiten benoemen, om in gesprek te komen. De vader vertelt met tranen in zijn ogen dat hij een binnenvetter is. Hij snapt niet alleen mijn zorgen, maar deelt ze ook. Wat ik zie, is geen onverschillige man, maar een man in rouw. Inmiddels is de zoon ook thuisgekomen en ook hij breekt. De stoere jongen die we zagen bij de aanhouding is veranderd in een kind dat zijn grootouders mist. Je ziet vaak dat jongens op straat een masker dragen en een act opvoeren om stoer gevonden te worden omdat ze zich vanbinnen klein voelen. Dat is nu ook het geval. Als wijkagent zijn niet het wetboek of de handboeien je krachtigste gereedschap: dat is de wil om echt te luisteren. Hier op de bank doe ik mijn echte werk: niet deze jongen beschuldigen, maar hem zien in zijn rouw. Maar ook de brug slaan tussen ouders die op papier dichtbij wonen, maar de verbinding met hun zoon zijn kwijtgeraakt in het verdriet. Dat doe ik door simpelweg naast deze vader en zoon te gaan zitten, door te luisteren naar twee mensen die de weg kwijt waren na een groot verlies. Een (voor-)oordeel is snel gevormd en ook ik had mijn mening toen ik hier aanbelde, maar vaak blijkt de werkelijkheid anders. Daarom is luisteren zo belangrijk. Als ik in het vooroordeel over deze jongen was blijven hangen, had dit gesprek nooit plaatsgevonden en was er nooit een ingang gevonden voor hulp. Als wijkagent zijn niet het wetboek of de handboeien je krachtigste gereedschap: dat is de wil om echt te luisteren. Overlast veroorzakende jongeren, winkeldiefstal of huiselijk geweld: het werk van de wijkagent is elke dag anders. In deze rubriek tekent journalist Janet de Vos wekelijks een verhaal op dat indruk maakte op de wijkagenten. De verhalen zijn waargebeurd, maar volledig geanonimiseerd om de privacy van betrokkenen te beschermen. De Wijkagent Agent ziet schrijnende situatie bij oudere man: ‘Hij gooide uitwerpselen in een vuilniszak op het terras’