Alie (94) overleefde bombardement: ‘Het huis lag voorover, de meubels staken uit het puin’

Alie Henkelmann vertelt haar oorlogsverhaal nog altijd aan schoolkinderen. © Marco De SwartAlie Henkelmann vertelt haar oorlogsverhaal nog altijd aan schoolkinderen. Alie (94) overleefde bombardement: ‘Het huis lag voorover, de meubels staken uit het puin’ Als bijna 13-jarig meisje ziet Alie Henkelmann (94) haar ouderlijk huis in het Bezuidenhout na het bombardement van 3 maart 1945 in puin liggen. Ruim tachtig jaar later vertelt ze haar verhaal aan schoolkinderen, die bij haar thuis langskomen. Maak ons je Google-favoriet 3 maart 1945. Alie Henkelmann is op tien dagen na 13 jaar oud als haar moeder zegt dat het gezin naar de kelder van de buren moet. „Mijn moeder zei: ik vertrouw het niet meer”, vertelt Alie in haar huis in de Haagse Vruchtenbuurt. Haar twee zusjes trekken snel een jas aan. Haar zes weken oude broertje ligt gewikkeld in een deken. Haar vader is niet thuis, hij is op hongertocht. Met acht mensen zitten ze in de kelder als de bommen vallen. Alie houdt haar handen tegen haar oren. Haar zusjes schreeuwen. Haar moeder zit stil, met de baby in haar armen. Ze durven pas naar buiten als de vliegtuigen niet meer te horen zijn. De buurman blijft bewust boven. Mocht de kelder geblokkeerd raken, dan kan hij hen eruit halen. Dat blijkt nodig. Als de vliegtuigen niet meer te horen zijn, ligt er puin voor de kelderdeur. De buurman schept het weg, waarna de gezinnen naar buiten kunnen. Eenmaal buiten ziet Alie haar huis voorover liggen. „De meubels staken uit het puin. Het was helemaal plat.” Alie wordt in 1932 geboren in Den Haag en groeit op met haar jongere zusjes Beppie en Doortje. Als de oorlog uitbreekt, woont het gezin vlakbij Scheveningen. Haar vader is op dat moment als militair gelegerd in Naaldwijk. In 1942 moet het gezin vanwege de aanleg van de Atlantikwall, de 2600 kilometer lange Duitse verdedigingslinie langs de kust, gedwongen verhuizen. Het gezin komt terecht in een bovenwoning in de Adelheidstraat in het Bezuidenhout. Duitse militairen lopen door de straten en er worden razzia’s gehouden. Haar vader is jong genoeg om te worden opgepakt en naar Duitsland te worden gestuurd om te werken. „Hij gebruikte daarom een vervalst persoonsbewijs waarop hij ouder staat aangegeven”, vertelt Alie. Alie herinnert zich nog hoe Duitse soldaten hun bovenwoning in de Adelheidstraat doorzochten, op zoek naar haar vader. © Marco De Swart Alie herinnert zich nog hoe op een dag wordt aangebeld. Zij en haar zusjes zitten in de woonkamer als een jonge Duitse soldaat naar boven komt. „Wij zaten een beetje angstig te kijken. We wisten waar mijn vader zat.” De soldaat vraagt haar moeder in het Duits waar haar man is. „Mijn moeder zei: ‘Die is eten gaan halen’.” In werkelijkheid ligt hij boven hun hoofden verstopt in een open ruimte. „We konden het zo aanwijzen.” Maar de soldaat vraagt niet verder. „Het was een aardige, jonge Duitse soldaat. Ik dacht later: ‘Misschien dacht hij zelf ook wel: laat maar’.” Alie heeft ruim tachtig jaar later een map met herinneringen aan de oorlog: krantenknipsels, verhalen en oude bonkaarten waarmee eten, zoals aardappelen en brood, kon worden gehaald. Door haar kleinkinderen ontstaat het idee om haar verhaal op scholen te gaan vertellen, aan leerlingen uit groep 8. Alie sluit zich ook aan bij een initiatief waarbij ooggetuigen met kinderen over de oorlog praten. Ze vertelt over het bombardement, maar ook over het dagelijks leven tijdens de oorlog. Over de honger bijvoorbeeld. De bonkaarten. © Privéfoto Vanaf 1943 trekt haar vader met een handkar richting Zoetermeer om voedsel te vinden. Haar moeder geeft sieraden en nieuwe lakens uit haar uitzet mee om bij boeren te ruilen. Tijdens de Hongerwinter kan Alie niet meer naar school, omdat het gebouw niet verwarmd is. Ook thuis is geen verwarming. Alies vader, loodgieter van beroep, heeft in de keuken stiekem een beetje gas afgetapt. „Op een klein pitje kookten we urenlang suikerbieten totdat er stroop ontstond voor op brood.” Voor warmt