nieuwsAD· ongeveer 3 uur geleden
‘Als je dan toch chocopasta eet, kun je net zo goed de lekkerste kiezen’: Elleke zit achter alle smaaktesten
Roze koeken, bubbels, bitterballen, tomatenketchup, mozzarella of kwark - wie drinkt of eet dat nooit? Speciaal voor de consument test Elleke van Duin voor het AD en de aangesloten regionale dagbladen al jaren allerhande producten. Nu is daar ook een boek over: Voor jou geproefd.
‘Chef-smaaktest’ Elleke van Duin schreef een boek over de smaaktesten. © Jean-Pierre Jans‘Chef-smaaktest’ Elleke van Duin schreef een boek over de smaaktesten.
‘Als je dan toch chocopasta eet, kun je net zo goed de lekkerste kiezen’: Elleke zit achter alle smaaktesten
Roze koeken, bubbels, bitterballen, tomatenketchup, mozzarella of kwark - wie drinkt of eet dat nooit? Speciaal voor de consument test Elleke van Duin voor het AD en de aangesloten regionale dagbladen al jaren allerhande producten. Nu is daar ook een boek over: Voor jou geproefd.
Maak ons je Google-favoriet
Wie testen voorbereidt, moet scherp zijn. Om ervoor te zorgen dat de twee zonen van Elleke van Duin de zorgvuldig ingekochte testproducten niet opaten, verstopte ze de lekkernijen dus vaak achter de gordijnen. En het is ook altijd weer een klus om een sterk panel van deskundige testers op de been te brengen.
Neem die twee (!) keer dat een mannelijk panellid op de dag zelf nog zijn deelname cancelde omdat zijn vrouw ging bevallen. „Waren ze allebei even vergeten toen ze de afspraak toezegden. Frappant dat mannen denken: ik rek het nog even tot het echt niet verder kan. Ze moesten halsoverkop naar het kraambed. Dat betekent op stel en sprong een nieuw panellid regelen. Even stressen, maar het lukt altijd.”
Welkom in de wondere wereld van de officieuze ‘chef-smaaktest’ bij het AD. Van Duin (Ede, 1966) – wilde bos blonde krullen, kleurrijke verschijning – is nieuwsgierig en onderzoekend. Een levensgenieter met discipline. Niet het type dat over zich heen laat lopen. Iemand die dingen voor elkaar bokst, omdat iets niet regelen voor haar geen optie is. En zo past die rol als meestertester haar als een handschoen.
Elleke van Duin. © Jean-Pierre Jans
Maar toen ze bij het AD, waar Elleke vooral schrijft over gezondheid en opvoeding, de testen op haar bordje kreeg geschoven, dacht ze eerst: moet dit echt? Nadat ze het een paar keer had gedaan, veranderde haar mening. „Het is leuk om met professionele smaakexperts te werken. Hun passie is aanstekelijk, hun enthousiasme en vakmanschap indrukwekkend en hun smaakbeleving ongeëvenaard.”
„Bovendien kom je op de meest uiteenlopende locaties, waar ambachtelijke vervaardiging op nummer één staat en de liefde voor het product letterlijk voelbaar is. Laatst had ik iemand en die proefde selderij in de aardbei-banaan smoothie. Ik dacht: dat kan niet. Kijk ik op de verpakking: 1 procent selderij. Waanzinnig toch?”
Inmiddels verzint ze, samen met collega’s, al bijna vijf jaar lang welke producten leuk en interessant zijn om aan de scherpe blik van experts voor te leggen. Van Duin rekent de aankleding en het vinden van het perfecte decor ook tot haar taken. „Ik hou ervan om de boel mooi aan te kleden. Ik kreeg ooit de vraag van een buurvrouw of ik stylist was, omdat ze me altijd met zoveel tassen zag zeulen.”
Elleke van Duin. © Jean-Pierre Jans
Voor het geregel krijgt ze ook een hoop terug. Verhalen die steevast goed gelezen worden, grote ketens die er maar wat trots mee adverteren dat hun product is uitgeroepen tot lekkerste. Zo adverteert Albert Heijn nog regelmatig met zijn prijswinnende appeltaart.
En dat is niet onterecht, want vrijwel altijd komt er een winnaar uit de bus waarvan de panelleden zeggen: ‘Eerlijk is eerlijk, dit was echt best goed.’ „De crémant van de DekaMarkt bijvoorbeeld, die wist zelfs de grootste wijnsnob nog te overtuigen. Dat verwacht je toch niet van een vrijwel onbekende supermarkt die bekendstaat als goedkoop? Als ik bubbels nodig heb voor een feestje, dan rij ik voor dit merk dus echt om.”
Soms is het lastig. Bij de knoflooksauzentest zakte bij het panel de moed in de schoenen. De een was nog smeriger dan de ander. Iedereen werd ‘knetterchagrijnig’. „Ik zei: ‘Jongens, nog even doorzetten, we zijn er bijna.’ Voor het artikel is dat niet eens heel erg. Dan schrijf ik dat er flink gezucht werd. ‘Hoeveel moeten we er nog?’ Dat vinden mensen ook leuk om te lezen, als een soort ramptoerisme. Al zu
Foto's
0 reacties
Reacties
Log in om mee te praten.
- Nog geen reacties. Wees de eerste.
