Als je niet wil verhuizen, dan doen we het niet

Beau van Erven Dorens © Carin VerbruggenBeau van Erven Dorens Column Als je niet wil verhuizen, dan doen we het niet Het voelt alsof Beau wakker is geworden in een vreemd huis, In deze column uit ons weekendmagazine Mezza lees je waarom. Reageren Maak ons je Google-favoriet Het is vroeg in de ochtend en ik loop op mijn blote voeten over de koude tegels van onze gang naar de keuken om thee te zetten. Zij – warm, loom, zacht – draait zich nog even om in bed. Er is iets geks met ons huis. Het lijkt alsof het van een ander is. Aan de muur hangen schilderijen die ik moet kennen en aan de kapstok jassen die ik gedragen moet hebben, maar het voelt alsof ik wakker ben geworden in het huis van een vreemde. Als ik de keukendeur open, staan de katten al te krijsen alsof ze al weken niet hebben gegeten. Daar niets geks. Ze krullen hun staarten om mijn enkels en er wordt gesjanst dat het een lieve lust is. Ik voel hoe hun ruggen zich verrukt strekken onder mijn lief- kozingen en we weten alledrie dat zij straks onmiddellijk hun charmes opzij zetten en zo snel mogelijk alle brokken naar binnen schrokken. Maar voor nu is het een heerlijk welkom. Daar sta ik – dromerig, zwaar, stijf – bij het aanrecht, te wachten tot het water kookt. Ik herken mijn moeders aquarellen aan de muur en de foto’s van onze kinderen op de kast. Maar toch, van wie is dit huis? Er staan allemaal spullen van ons, maar daar zou je, met enige moeite, in een dag afscheid van kunnen nemen. ’s Ochtends gooi je alles in een verhuisauto, ’s middags trekt iemand de houten planken uit 1700 los. De volgende week stampt een ander er een hippe visgraatvloer in. Het aanrecht en de kastjes worden in mootjes gehakt en vervangen door een marmeren kookeiland met zo’n spectaculair afzuiggat erin dat de rook van het fornuis naar beneden trekt. Dan nog wat van die fauteuils met witte, harige bekleding. Daar komt de nieuwe eigenaar! Ga maar lekker zitten, op je schaap. Het huis is van jou. Ik zet haar thee op het nachtkastje. ‘Alle bezit is een leugen,’ zeg ik. ‘Het huis is van zichzelf. Mensen behandelen de aarde als hun eigendom. Maar dat is een waanidee. Een collectieve stoornis. Dat hebben we verzonnen. We hebben het hoogstens in bruikleen. We zijn gewoon een verzameling moleculen.’ ‘Kwart over zeven. Ik probeer er gewoon achter te komen waar ik vandaan kom en wat ik hier doe.’ ‘Je moet het doen met wat je toebedeeld krijgt,’ zeg ik. ‘Accepteren dat alles tijdelijk is en dat je het niet begrijpt.’ Ik open een raam. Mijn blote voeten kussen de koude, houten vloer en een frisse wind waait door de kamer.