Arts slaat alarm: na een zelfdodingpoging krijgen mensen op de spoedeisende hulp te harde behandeling

SEH-arts David Baden. © Angeliek de JongeSEH-arts David Baden. Arts slaat alarm: na een zelfdodingpoging krijgen mensen op de spoedeisende hulp te harde behandeling Mensen die na een zelfmoordpoging op de spoedeisende hulp terechtkomen, krijgen vaak geen nazorg en worden met een beetje pech ook nog met de nek aangekeken. Dat zegt arts David Baden. Er wordt zelfs gezegd: ‘Hecht maar zonder verdoving, dan leren ze er wat van.’ Carla van der Wal Algemeen verslaggever 26 september 2026, 05:00Laatste update: 07:35 Maak ons je Google-favoriet Er zijn patiënten waar een arts op de spoedeisende hulp blij van wordt. Laatst nog zette David Baden een gebroken kinderarm recht in het Diakonessenhuis in Utrecht. „Je volgt het bekende patroon, lost het probleem op.” Het kind begon te highfiven toen hij bijkwam uit zijn roesje. De vader bedankte. Goed gewerkt. Er is ook een groep patiënten waarbij het een stuk ingewikkelder is. Het zijn mensen die zichzelf iets hebben aangedaan, en (dodelijk) gewond in het ziekenhuis belanden. Jaarlijks zijn er zo’n 15.000 gevallen, het merendeel probeerde zelfmoord te plegen. En hulpverleners weten vaak niet goed wat ze ermee moeten. Sterker nog, op veel plekken zorgt het voor irritatie. Praten over gedachten aan zelfdoding kan anoniem: chat via 113.nl, bel gratis 113 of 0800-0113. David: „Zeker mensen die vaker terugkomen met zelftoegebracht letsel worden soms ontvangen met rollende ogen. Of er wordt zelfs gezegd: hecht maar zonder verdoving, dan leren ze er tenminste wat van.” Dat laatste werd David ook voorgesteld toen hij begon als arts. En zo gaat het dus ook echt, weet ook Julia Koene (28). Zij belandde vele keren op de spoedeisende hulp, soms omdat ze dood wilde, soms omdat ze zichzelf verwondde. En ja, dan kwam het ook voor dat er zomaar werd begonnen met hechten, zonder verdoving, zelfs zonder waarschuwing. Julia Koene. © Olaf Kraak „Ik kreeg vaak het gevoel dat ze me maar lastig vonden, omdat ik het zelf had gedaan. Een keer, toen ik heel veel hechtingen nodig had, werd dat ook tegen me gezegd: ‘Ik heb echt wel betere dingen te doen’.” Het idee dat een suïcidepoging een bewuste en egoïstische keuze is (in plaats van een uiting van diep lijden) of een extra belasting voor een toch al zwaarbelaste zorg: Julia voelde dat ze bestonden. En zo kreeg ze nog sterker het gevoel dat ze niks waard was. Dat ze zich moest schamen. „Op de spoedeisende hulp hebben ze me wel eens in mijn eigen spuug laten liggen. Niemand sprak tegen me. Een andere keer was het buiten glad en werden ook allerlei mensen met botbreuken binnengebracht. ‘Ga jij maar even op de gang liggen’, werd tegen me gezegd.” Het is niet zo ver gekomen, Julia was er veel te slecht aan toe. „Ik ben vaak verhuisd, en daardoor merkte ik dat het per ziekenhuis verschilde hoe ik werd behandeld.” Soms waren er lichtpuntjes, zoals op de huisartsenpost, waar een dokter liet weten dat ze met haar meeleefde. Maar hoewel haar bezoeken aan de spoedeisende hulp werden doorgegeven, leidde dat meestal niet tot actie in de zorg. „Eén keer ging het zo slecht dat er wel een kliniek werd gevonden waar ik naartoe kon.” Julia moest er zelf heen. Met de bus. Een onwezenlijke rit. „Onmenselijk.” David: „We leveren nu gewoon geen goede zorg voor mensen met psychische problemen.” Want Julia is geen uitzondering. Ze was 15 jaar toen ze een eetstoornis ontwikkelde. Ze stond op wachtlijsten en was vaak ‘te complex’ om te behandelen. „Het is echt ondenkbaar dat we iemand met hartklachten zo van het kastje naar de muur sturen,” zegt David. „Dan zou er echt groot alarm worden geslagen. Maar bij mensen met psychische problemen doen we dit gewoon.” Komen zij in de tussentijd op de spoedeisende hulp terecht, dan worden ze met een beetje pech dus ook nog schuin aangekeken, of erger. En nazorg? Die is niet alleen voor Julia niet standaard geregeld. Uit onderzoek blijkt dat verandering loont. David en zijn collega’s kwamen daarachter toen ze jaren geleden in het Dia