Bloemist Mikey Flowers ontsnapte aan de dood tijdens 9/11: ‘Alle mensen op deze foto, behalve ik, zijn dood’

Michael Collarone van Mikey Flowers bij het 9/11-monument in New York. © Jan PostmaMichael Collarone van Mikey Flowers bij het 9/11-monument in New York. Bloemist Mikey Flowers ontsnapte aan de dood tijdens 9/11: ‘Alle mensen op deze foto, behalve ik, zijn dood’ Het is alweer 25 jaar geleden, maar voor bloemist Mikey Flowers voelt de aanslag op de Twin Towers als de dag van gisteren. De winkelier in New York hielp tussen het gruis en puin met gevaar voor eigen leven bij de zoekactie naar slachtoffers. En zorgt nu elk jaar voor de rozen bij het monument. „We moeten de herinnering levend houden. Daar gaat het om.” Maak ons je Google-favoriet „Kijk naar het contrast met het donkere monument. Dit is the power of the flower.” Michael Collarone kijkt ontroerd naar de witte roos boven een van de 2983 namen op het 9/11 Memorial in New York. Ondanks de regen verdringen toeristen zich bij het monument. Michael, voor New Yorkers vooral bekend als Mikey Flowers, inspecteert de bloem, en veegt dan met zijn vingertoppen zorgvuldig de regendruppels weg bij de naam. Die naam is voor Mikey niet zomaar een naam. Het is de naam van slachtoffer Peter Edward Mardikian. Hij werd 29 jaar oud en was op 11 september 2001 toevallig voor een conferentie op de bovenste verdiepingen van het World Trade Center. Mardikian is een van de vier slachtoffers die vandaag jarig zouden zijn geweest. Bij alle vier steekt een witte roos uit het monument. En Mikey hoeft er niet naar te zoeken: hij weet precies waar de rozen staan. Het scheelde niet veel – eigenlijk niets – of Mikey’s naam was ook op dit monument vereeuwigd. Op de ochtend van 11 september 2001 legde de winkelier namelijk net een lading bloemen in zijn auto toen hij door een hard geluid boven zich werd opgeschrikt. „Ik hoorde het gierende geluid van straalmotoren, alsof een vliegtuig opsteeg, maar dan heel hard en dichtbij. Ik keek omhoog en daar vloog het eerste vliegtuig de toren in.” Aan zijn bloemen dacht hij niet meer. „Ik reageerde snel, want mensen helpen, dat is waar ik voor leef.” Wat je moet weten: acht jaar eerder wilde Mikey na een bomaanslag in de kelder van het World Trade Center – niet gerelateerd aan het terrorisme van 9/11 – ook helpen. Maar zonder medische kennis voelde hij zich machteloos. Dat wilde hij geen tweede keer meemaken. Hij liet zich opleiden tot medisch hulpverlener en op 11 september 2001 bleek hoe ontzettend belangrijk dat was. „Ik pakte mijn medische tas, legde die in de auto en reed zo snel mogelijk die kant op.” Vijf minuten later stond hij bij de torens. „Ik ging door elk rood licht. Mensen renden weg. Ik reed er juist heen.” In zijn kantoor laat hij een foto zien, genomen iets voor 10.00 uur, vlak voordat de eerste toren instortte. „Ik sta voor het World Trade Center. Dit is een foto van iemand van wie later de camera is gevonden. Alle mensen op deze foto, behalve ik, zijn dood.” Zelf dacht hij maar één ding toen de zuidelijke toren bezweek: wegwezen. Mikey (vooraan rechts) bij het WTC vlak voordat een toren instortte. © privebeeld Stem van brandweerman Hij rent naar een laadperron en duikt naar binnen. „Achter me hoorde ik de toren neerkomen. Je hoort het staal, alles.” Hij springt een kantoor in. „En toen ging het licht uit.” In het pikdonker verliest hij zijn hoop. „Ik dacht dat het voorbij was.” Maar sneller dan verwacht hoort hij de stemmen van twee brandweermannen. Ze vragen waar hij is. „Ik antwoordde: ‘Volgens mij sta je op mijn arm’. Je kon echt niets zien.” Buiten merkt hij echt wat er is gebeurd. „Het was als het einde van de wereld. Iedereen was bedekt met as. Je hoorde overal het piepen van de luchtkwaliteitsmeters van de brandweermannen.” Mikey is op tijd weg, voordat de tweede toren instort. Daarna helpt hij veertien dagen lang met het zoeken naar slachtoffers. Hij ziet vreselijke dingen. „Ik haalde iemand tevoorschijn die als het ware uit zijn huid was geblazen. Er zaten geen botten en geen lichaam meer in.” Hij stopt niet. „Ik was