Brandon McNulty zorgt voor daverende verrassing en pakt wereldtitel, brons voor dappere Mathieu van der Poel

Mathieu van der Poel is helemaal kapot vlak na de finish. © ANPMathieu van der Poel is helemaal kapot vlak na de finish. Met video's Brandon McNulty zorgt voor daverende verrassing en pakt wereldtitel, brons voor dappere Mathieu van der Poel Mathieu van der Poel heeft in Montréal bijna gekregen wat hij wilde. Door zélf al heel vroeg voor een loodzware koers te zorgen, neutraliseerde hij de kwaliteiten van de betere klimmers. Maar van de collectieve vermoeidheid die hij had veroorzaakt, kon Brandon McNulty slim profiteren en kwam de Nederlander niet verder dan brons in de wegrit op het WK. Marijn Abbenhuijs Vanuit Montréal 27 september 2026, 21:27Laatste update: 21:55 2 reacties Maak ons je Google-favoriet Plottwist na plottwist. Een compleet uitgewrongen groepje topwielrenners vocht in Montréal op hun tandvlees nog voor een laatste kans op de wereldtitel in Montréal. Mathieu van der Poel hoorde bij de wereldtoppers die hollend en stilstaand nog bevliegingen probeerden te vinden om Brandon McNulty terug te pakken. Hij had van tevoren openlijk getwijfeld over zijn vermogen om op dit loodzware terrein met de topfavorieten mee te kunnen. Maar toen hij over de top van de laatste beklimming naar Mont Royal kwam, was hij één van de achtervolgers die nog hoop mochten koesteren. Hij had het volledig zelf afgedwongen. Want Van der Poel was misschien wel de belangrijkste oorzaak van de slijtageslag die de WK-wegwedstrijd werd. Met nog meer dan 90 kilometer te gaan viel hij voor het eerst aan, twintig kilometer later schudde hij veel mannen van zich af en zorgde hij ervoor dat niemand zich nog kon verstoppen. In een groepje met Quinn Simmons en Oscar Onley, waar later Primoz Roglic en Ben Healy nog bij kwamen en Onley uit wegviel, hield hij de koers stevig in handen. ,,Heel slim van Mathieu dat hij zelf opent”, zei Bart Lemmen er nog tijdens de wedstrijd zelf over. Lemmen gaf volledig gesloopt voortijdig op. ,,Zo hou je altijd controle en daar is hij ook heel goed in. En hij laat ook zien dat hij de benen heeft. Tactiek is één, maar het is zo’n zware ronde dat je ook gewoon de benen nodig hebt.” Op die manier kwam veel samen voor Van der Poel. Want er was zo lang volop gespeculeerd over of het parkoers niet té zwaar was voor zijn type. Zelf gaf hij toe dat dat waarschijnlijk zo was, maar tegelijkertijd deed hij er alles aan om er zélf voor te zorgen dat hij deze wedstrijd wél aan zou kunnen. Hij stond scherp, was twee kilo lichter dan hij in het voorjaar was. Hij was tevreden over zijn voorbereiding en bepaalde de koers dusdanig dat al die topklimmers de energie niet hadden om hun kwaliteiten optimaal te benutten. Het leverde Van der Poel een zeer knappe bronzen medaille op, maar geen wereldtitel. Want inherent aan de collectieve uitputting in de finale in Montréal was een gebrek aan controle. Het gaf schaduwfavorieten de kans om gebruik te maken van momenten waarop de grootste namen vermoeid de benen stil hielden en naar elkaar keken. McNulty herkende zo’n moment perfect. En hij had met met name Matteo Jorgenson een zeer sterke landgenoot in de groep die de boel voor hem ontregelde. Steeds als de topfavorieten na een klimmetje of een uitvalspoging van één van hen weer flink dichterbij waren gekomen, viel het daardoor weer stil, kon McNulty een voorsprong behouden en naar de eerste wereldtitel voor een Amerikaan sinds Lance Armstrong in 1993 rijden. Zo kreeg Van der Poel bijna wat hij wilde. Hij had in de laatste kilometer veel betere papieren dan topklimmers Remco Evenepoel, Isaac del Toro en Paul Seixas. Maar McNulty was gevlogen en Michael Matthews kon hem nog kloppen in de sprint voor het zilver. „Ik weet het echt niet, ik ben helemaal in de war”, zei de 28-jarige McNulty in het flashinterview na zijn verrassende wereldtitel. „In de laatste honderden meters geloofde ik het echt niet, ik was zo moe.” Hij leek niet te weten wat hij moest zeggen toen hem naar zijn teamgenoten gevraagd werd. „We zeggen al weken da