David krijgt hartaanval midden in het bos, maar dan ziet Mark hem liggen: ‘Ik dacht: die is dood’

David (links) en Mark op de plek waar David vorig jaar een hartaanval kreeg. © Frank de RooDavid (links) en Mark op de plek waar David vorig jaar een hartaanval kreeg. David krijgt hartaanval midden in het bos, maar dan ziet Mark hem liggen: ‘Ik dacht: die is dood’ Met heel veel mazzel en heel veel hulpverleners overleefde David (41) vorig jaar een hartaanval in het Kralingse Bos. Voorbijganger Mark (55) zag hem liggen op het asfalt en sloeg alarm. „Als je tien meter eerder was gevallen, had ik je nooit gezien tussen de struiken” Marjolein Kooyman Schrijft over Rotterdam 5 september 2026, 06:00 Maak ons je Google-favoriet „Jij bent echt de luckiest man ever”, lachend slaat Mark Prinsen (55) op de schouder van David van de Wege (41). Deze donderdagmorgen, een jaar later, staan beiden op het geasfalteerde wandelpad waar hardloper David op het nippertje in leven bleef. De bomen druppelen nog na van een flinke regenbui. „Je timing was briljant”, zegt Mark. „Als je tien meter eerder was gevallen, had ik je nooit gezien tussen de struiken.” Beide kijken in de richting van het dichte groen langs het pad. „En ook niet als je vijf meter verderop neer was gegaan. Maar je lag precies hier.” Op 12 augustus 2025 om 09.10 uur krijgt David een hartstilstand tijdens een rondje hardlopen in het Kralingse Bos. Enkele minuten nadat hij neervalt op het asfalt, rijdt Mark over de naastgelegen Prinses Beatrixlaan. Tussen de bomen door ziet hij op het naastgelegen wandelpad een man met zijn gezicht naar beneden op de grond liggen. „Toch gek”, denkt hij. „Maar ja, dit is het drukke Kralingse Bos, daar zie ik wel vaker gekke mensen.” Mark rijdt nog een paar meter door, stopt en zet de auto in z’n achteruit om nogmaals een blik te werpen op de liggende man. „Ik toeterde even, maar kreeg totaal geen reactie. Daardoor wist ik dat het foute boel was.” In totaal tien dagen voor en na mijn hartaanval ben ik volledig kwijt Minutieus vertelt Mark wat er daarna gebeurde, hoe hij de gevallen hardloper omdraaide. Hoe de ogen van David open waren, maar niets leken te zien. De asgrauwe kleur van zijn huid, het bloed en zweet op zijn gezicht en hoe Mark tevergeefs naar een hartslag zoekt. „Het leek een kadaver, ik dacht: die is dood.” Voor David is die dag juist een groot, zwart gat. Hij herinnert zich niets meer. „Het weekend daarvoor ben ik naar de wedstrijd Feyenoord-NAC Breda geweest. Zelfs daar heb ik geen herinneringen meer aan”, zegt hij. „In totaal tien dagen voor en na mijn hartaanval ben ik volledig kwijt.” Toch vindt hij het fijn om weer op deze plek te kunnen staan. Om van Mark te horen wat er die dag gebeurd is. Om de gaten in zijn geheugen alsnog te kunnen dichten. Want op het zwarte grindpad werd David niet alleen gereanimeerd, hij werd er zelfs geopereerd. Op het grasveldje 100 meter verderop landde die ochtend een traumahelikopter met een noodarts aan boord. „Ik heb gehoord dat ik als een van de eersten ooit hier buiten een ECMO (een aansluiting op een externe hart-longmachine) heb gekregen.” Zover is het nog niet als Mark vrijwel direct begint met reanimeren. Eerst nog belt hij 112. „Ik kreeg een dame aan de lijn die samen met mij zo goed mogelijk onze locatie bepaalde voor de hulpdiensten. Ik heb de telefoon op de speaker naast zijn hoofd gelegd en ben begonnen. Dertien jaar geleden heb ik een reanimatiecursus gevolgd. Ik wist meteen wat ik moest doen, alles kwam weer boven.” Dat wil Mark extra benadrukken. „Ik was zo blij dat ik geleerd had wat ik moest doen. Het lijkt me een hele nare ervaring als je iemand ziet liggen die je niet kunt helpen.” Voor meerdere vrienden van David was diens hartaanval de reden om ook een reanimatiecursus te volgen. „Zo kan ik in elk geval veilig met ze op stap”, grapt hij. Wat Mark wel vergeten was, is hoe vermoeiend reanimeren is. Vier minuten lang is hij bezig als twee toegesnelde politiemannen het van hem overnemen. Mark helpt met het vastplakken van de flapjes van de defibrillator die de agen