De clubleiding van Feyenoord deed aan het einde van een moeizame transferzomer het enige juiste

Feyenoord liet Anis Hadj-Moussa niet naar Al-Ittihad gaan. © Pim Ras / DPG MediaFeyenoord liet Anis Hadj-Moussa niet naar Al-Ittihad gaan. Opinie Opinie Sjoerd Mossou | De clubleiding van Feyenoord deed aan het einde van een moeizame transferzomer het enige juiste Feyenoord kende een moeizame transferzomer, maar in de soap rondom Anis Hadj-Moussa deed de Rotterdamse club het enige juiste, schrijft Sjoerd Mossou in zijn opinie. Sjoerd Mossou Voetbalverslaggever 7 september 2026, 19:01Laatste update: 19:07 Maak ons je Google-favoriet Zet een reusachtige zak met Saoedisch oliegeld op tafel en iedereen schiet tegenwoordig in de vlekken. Voetballers, zaakwaarnemers, familieleden, clubdirecteuren: allemaal worden ze nerveus of opgewonden van de waanzinnige bedragen. Op zich is dat hartstikke begrijpelijk. Het financiële geweld uit de Saudi Pro League heeft de laatste jaren de halve voetbalwereld ontwricht en ontregeld. Spelers kunnen niet alleen zichzelf financieel onafhankelijk spelen, maar ook hun complete nageslacht. Clubs zijn meestal erg bereidwillig, want de Saoedi’s bieden vaak ver boven de marktprijs. Zaakwaarnemers? Die voeren aan alle kanten de druk op om op ongekende wijze te kunnen cashen. Rondom Feyenoorder Anis Hadj Moussa zag je dat de laatste dagen ook weer gebeuren. Al-Ittihad paste zijn bekende overvaltactiek toe: ruim na de Europese transferdeadline maakte het eerst de speler gek en daarna Feyenoord. Bijna 40 miljoen euro: in theorie had het in Rotterdam-Zuid een clubrecord kunnen betekenen. Feyenoord had zijn financiële kramp in één klap kunnen verzachten bovendien, voor een speler die nota bene amper iets heeft gekost. Hadj Moussa zelf kreeg een worst voorgehouden waar 99,99 procent van de wereldbevolking als een dolle achteraan was gerend. Maar juist dit soort gekkigheid vraagt om kalmte en ratio. In het Saoedische transfergeweld kun je als eredivisieclub maar één ding doen: duidelijke kaders en grenzen bepalen. Niet alleen over het bedrag zelf, óók over de voorwaarden. Al-Ittihad wilde bij zijn eerste betaling slechts 5 miljoen euro overmaken. Een bankgarantie ontbrak. Ruim na de Europese deadline kon Feyenoord nog onmogelijk een vervanger halen, oftewel: de club had het lopende voetbalseizoen wel zo’n beetje opgegeven in dat geval, inclusief de Champions League. Maar de druk was tegelijkertijd enorm. Hadj Moussa deed wat voetballers steeds vaker doen in dit soort situaties: spijbelen om een doorbraak te forceren. Puur financieel lag er een dilemma van jewelste bovendien: was het zakelijk nog wel verantwoord dit aanbod te laten liggen? Wat als Hadj Moussa dit seizoen onverhoopt zijn kruisband scheurt, of plotsklaps geen lantaarnpaal meer voorbij komt? Lees ook• Column Willem van Hanegem: Anis Hadj Moussa moet gewoon normaal doen, hij speelt vast niet gratis bij Feyenoord• Hectische miljoenendans in de Kuip: waarom Feyenoord Anis Hadj Moussa toch niet verkoopt aan Al-Ittihad Toch deed de clubleiding van Feyenoord, helemaal aan het einde van een moeizame transferzomer, het enige juiste. Robert Eenhoorn en Dévy Rigaux bleven stevig vasthouden aan hun eisenpakket: een deal was alleen mogelijk indien aan alle voorwaarden werd voldaan. Niet schipperen, maar koers houden, óók wanneer iedereen om je heen met dollartekens in de ogen zit. De kritiek zal straks onvermijdelijk volgen. Het valt allesbehalve uit te sluiten dat Hadj Moussa over één of twee jaar voor veel minder geld wordt verkocht dan nu is geboden, misschien slechts voor de helft, wellicht zelfs voor minder. Of het de voetballer zelf lukt om zijn teleurstelling van zich af te schudden, op het veld vooral, is ook nog maar afwachten. Maar Feyenoord kon in deze transfersoap weinig anders doen dan wat het deed. Alles is te koop, zo luidt het cliché, maar niet ten koste van alles. Lees meer PSV is titelfavoriet, maar Ajax bewees dat het eindelijk weer serieus te nemen is in een titelstrijd