De wilsverklaring van mevrouw Tillemans is duidelijk: ‘Ik wil niet eindigen tussen de kwijlende mensen’

Rutger Verhoeff. © Ilse Schuurmans / Getty Images/iStockphotoRutger Verhoeff. huisarts vertelt De wilsverklaring van mevrouw Tillemans is duidelijk: ‘Ik wil niet eindigen tussen de kwijlende mensen’ Het echtpaar Tillemans heeft geheugenproblemen, vooral zij gaat snel achteruit. Ze weet niet meer hoe de bloemen in de tuin heten en ook haar eigen man herkent ze niet meer. Maar naar een dagopvang wil ze niet. Dat raakt dokter Rutger, hij gaat op zoek naar een oplossing. Maak ons je Google-favoriet Mevrouw Tillemans (eind 50) schuift een A4’tje onder mijn neus. ‘Dit zijn mijn wensen’, klinkt ze vastberaden. Bovenaan het papier staat ‘wilsverklaring’. Handgeschreven. Gelukkig beter dan mijn (dokters)handschrift. Het was mij niet geheel duidelijk waarvoor ze kwam. In mijn agenda stond onder haar naam ‘zaken vastleggen’. Maar waarvoor of waarom? ‘Wilt u dat ik dit nu met u doorneem?’, vraag ik haar. ‘O nee, hoor. Ik kan het u ook zo vertellen’, antwoordt ze met dezelfde vastberadenheid in haar stem. Ze knikt naar haar man naast haar: ‘Hij weet er ook van.’ Bij haar man zie ik een blik die ik nog niet kan plaatsen: ongemak of vertwijfeling. Haar eerste en grootste wens komt hard uit de hoek: ‘Ik wil niet net als mijn broer eindigen tussen de kwijlende mensen op zo’n dagopvang of in een verpleegtehuis.’ Voor onze rubriek Huisarts Vertelt schrijft Rutger Verhoeff wekelijks over patiënten die hem raken. Hierna wordt een en ander duidelijk. Beiden merken een toenemende vergeetachtigheid. Dingen die vroeger vanzelfsprekend waren, kosten nu meer tijd of lukken gewoonweg niet meer. Zoals haar hobby. Ze schildert de bloemen uit haar tuin, maar vergeet welke bloemen er staan. Ze schildert de tuin zoals die vroeger was en herinnert zich de namen niet meer. ‘Die roze dingen daar.’ Haar inmiddels overleden broer en moeder kregen op jonge leeftijd dementie. Niemand weet precies wat haar of ons allemaal te wachten staat. De testen wijzen in de richting van beginnende alzheimer. Maar haar ziektebeeld verslechtert in rap tempo. Binnen een paar maanden ziet ze vreemde mensen in haar huis en herkent ze haar partner niet altijd meer. In de vele ontmoetingen die volgen, zie ik een groeiende ontreddering bij haar man. Vooral de nachtelijke escapades breken hem op. Er wordt veel hulp ingezet: een ergotherapeut, een dementieconsulent en een specialist ouderengeneeskunde. En allemaal adviseren ze dagopvang om hem even te kunnen ontlasten. Om de batterij die volgens hem leeg raakt, weer een beetje op te laden. Maar toch wil hij daar niet aan. Hij denkt aan haar wensen. Ik ging op zoek naar een dagopvang met een mooie bloementuin. Daar schildert ze nu twee keer per week. Buiten. Niet tussen de ‘kwijlende’ mensen. Het was een mooi compromis. De namen in deze rubriek zijn gefingeerd en/of er is toestemming gevraagd aan de patiënten. Lees meer Niet je rimpels, maar je handen onthullen je ware leeftijd: zo houd je ze ‘jong’