De zalige zomer is voorbij en wat doet dat pijn zeg

Drie zonen, bij een ondergaande zon op een Portugees strand | Wessel Penning. © Privéfoto, Jan de GroenDrie zonen, bij een ondergaande zon op een Portugees strand | Wessel Penning. De zalige zomer is voorbij en wat doet dat pijn zeg La Rentrée noemen Fransen de opstartweken na de zomervakantie liefkozend. Wessel Penning, groot liefhebber van het zalige zomerse leven, vindt deze dagen vooral een keiharde landing in de alledaagse realiteit. Maak ons je Google-favoriet We waren bij mij thuis nog niet klaar voor La Rentrée, dus weet je wat, dachten we vorige maand: we plakken aan de zomer nog een paar dagen Frankrijk vast. Naar Normandië is het maar dik drie uur rijden en er ligt daar een zee die nog niet, zoals de onze, de kleur heeft van een café latte en in de verte zie je de krijtrotsen van Engeland. Als dat geen gevoel van vrijheid geeft! Maar het was uitstel van executie. Na vijf dagen later reden we alweer de grens boven Antwerpen over. In onze rug een kille wind die ons richting een stapel verplichtingen duwde. De eerste werkdag, de eerste schooldag, de nieuwe juffen, de informatieavonden, de zwemlessen, voetbaltrainingen, zoektochten naar brooddozen en rugzakken, (nieuwe) groepsapps, kinderfeestjes, vergaderingen en bardiensten - zie hier het leven van tweeverdieners met jonge kinderen. Gerard Cox zong een gepast lied over La Rentrée. Het refrein is beroemd:‘t Is weer voorbij die mooie zomerDie zomer die begon zowat in meiAh, je dacht dat er geen einde aan zou komenMaar voor je ’t weet is heel die zomer alweer lang voorbij Maar de meeste weemoed zit in deze zinnen:We speelde golf en jeux de bouleWe zonden zalig in een stoelWe dreven met een vlot op de rivierWe werden wekenlang verwendMaar ach aan alles komt een endNu zit ik met mijn dia’s in de regen hier Weer werken is, in het begin, best te doen. Op dag 1 en 2 zoek je vooral je favoriete collega’s op. Gezellig. Maar tijdens de eerste vervelende vergadering op dag 3 of 4 land je hard. De collega’s die vóór de zomer ook al zeurden en alle andere problemen op de werkvloer: ze zijn helaas nog steeds niet opgelost. Spoedig, vaak op de maandag van week 2, voel je de eerste herfstdepressie opkomen. Dan ervaar je de voor deze tijd vertrouwde spandoeken van Nijntje (‘Wij gaan weer naar school’) niet als warm. De eerste schooldag is vaak veel gedoe, voor scholieren én voor ouders © Emiel Muijderman Eerste dag middelbare school De naarste Rentrée had ik op mijn 12de. Ik weet de datum nog, woensdag 16 augustus. Door de regen fietste ik naar mijn eerste schooldag op de middelbare school. In een rammelend noodgebouw stond vanaf 08.00 uur de eerste Franse les van mijn leven gepland. Maar eerst moest ik me door een meute van mij onbekende 12-jarigen, die hun regenpakken probeerden uit te doen, heen werken. (In die tijd waren scholen nog geen betonnen blokkendozen maar een soort afgeschreven azc’s. En als het regende moest je van je moeder zo’n stom regenpak aan, iets wat scholieren tegenwoordig terecht vertikken.) In de Franse leraar zag ik die dag nog niet de leuke man die hij was, maar een chagrijnige heer die ons dit onvergetelijke dialoogje uit het schoolboek On y va liet opdreunen.Bonjour ChristineAh, salut MarianneÇa va?Ça va bien. Et toi?Ça va. Voor mijn gevoel begon die dag de herfst al. Herinner me de vele dagen dat je met een te zware, schooltas vol overbodige boeken in de duisternis je huis verliet en dat het wanneer je terugkeerde ook weer donker was. Na mijn schooltijd heb ik geëxperimenteerd met vakanties in september en oktober, maar in het zuiden van Europa keken ze je nog net niet weg. Het was stil geworden in al de mooie stadjes daar. Op de obers na natuurlijk, die je hun lege zaken probeerden binnen te schreeuwen. Op de verlaten P’s langs de Europese snelwegen, waar ik op de terugweg in augustus normaal al de mistroostigheid voelde, wil je dan al helemaal niet dood gevonden worden. Zo rond half september volgt meestal de nekslag. De nieuwe juf blijkt