‘Dit nooit meer’, dacht Heleen van Royen toen ze veel aankwam na haar tweede zwangerschap

Heleen van Royen: ‘Stuur je poep op, laat je borsten checken, maak dat uitstrijkje’. © Manon van der ZwaalHeleen van Royen: ‘Stuur je poep op, laat je borsten checken, maak dat uitstrijkje’. Hemd van het lijf ‘Dit nooit meer’, dacht Heleen van Royen toen ze veel aankwam na haar tweede zwangerschap Ze pleit voor bevolkingsonderzoek, volgt overgangstherapie en kan prima leven met haar bipolaire stoornis. ‘Dat is het voordeel van ouder worden,’ zegt Heleen van Royen in de rubriek Hemd van het lijf uit ons weekendmagazine Mezza, ‘op een gegeven moment weet je: zo zit ik nu eenmaal in elkaar.’ Maak ons je Google-favoriet Eten ‘Het is een beetje een hype, maar ook ik let op mijn eiwitten; ik wil mijn spiermassa graag behouden. Die haal ik trouwens gewoon uit mijn voeding – ik blijf weg van collageenpoeders, supplementen en andere toestanden, die háát ik. Wel veel yoghurt, kwark en cottage cheese. Verder voel ik aan mijn lijf wanneer ik vol zit, en dan stop ik ook met eten.’ ‘De eerste veertig jaar van mijn leven heb ik niets gedronken – ik vond het vies en totaal niet interessant. Bart houdt wel van een glaasje en op een zeker moment vonden we een vettige chardonnay die zelfs ik best oké vond, dus af en toe dronk ik dat. Tot ik door corona tijdelijk niks meer kon proeven – daarna vond ik wijn net zo vies als voorheen. Ha, drank en ik zijn nooit een gelukkig huwelijk geweest.’ Zit op 29 september ook achter het raam op de Amsterdamse Wallen als performance-kunstenaar. Fans mogen langskomen voor een meet & greet. Moeder van dochter Olivia en zoon Sam, uit haar huwelijk met Ton van Royen ‘Ruim dertig jaar geleden had ik twee psychoses en dat begon met slaapgebrek en veel malen, maar de laatste jaren slaap ik gelukkig best goed. Heel soms zit er een nacht tussen waarop ik wel wakker lig, en om die reden heb ik altijd slaapmiddelen in huis. Het voelt veilig, al neem ik ze misschien maar vijf keer per jaar.’ ‘Aan mijn vaderskant zitten veel breedsprakige types – hoor ik mijn neven en nichten praten, dan denk ik: mijn hemel, zo doe ik ook. Verder denk ik dat mijn bipolaire stoornis ook erfelijk is. Mijn vader is nooit naar een psychiater geweest, maar hij had ook manische en sombere periodes. Je pleegt natuurlijk ook geen zelfmoord als je psychisch in orde bent.’ Ik vind mijn lichaam heel leuk, maar ben ook blij met mijn brein ‘Dat bipolaire, dus. Het is een lichte variant en ik heb er geen medicatie voor nodig, dus kan er prima mee leven. Dat is het voordeel van ouder worden, op een gegeven moment ken je jezelf en weet je: zo zit ik nou eenmaal in elkaar.’ ‘Ik ben gedwongen opgenomen geweest en heb in een isoleercel gezeten. Redelijk traumatisch, maar het is meer dan dertig jaar geleden en heeft niets te maken met wie ik nu ben en wat ik doe.’ ‘Ik vind mijn lichaam heel leuk en kan er goed mee werken, maar ben ook blij met mijn brein. Als dat niet slim was, kon ik de dingen die ik nu doe niet bedenken.’ ‘Vind ik een beetje saai om over te praten. Ik doe wat ik nodig acht en dat is mijn keuze. Maar iedereen moet het lekker zelf weten, het is zó persoonlijk.’ ‘Ze vonden bloed in mijn ontlasting bij het bevolkingsonderzoek. Tijdens de daaropvolgende coloscopie verwijderden ze vier kleine darmpoliepjes. Niet iedereen schijnt daaraan mee te werken. Ik denk dan: mensen, het is er niet voor niets. Stuur je poep op, laat je borsten checken, maak dat uitstrijkje.’ ‘Na mijn tweede zwangerschap kwam ik zoveel aan dat ik niet meer door hekjes en deuren paste. Ik dacht: dit wil ik nooit meer, ik wil lichtvoetig zijn. Dus zet ik dagelijks minstens tienduizend stappen en ben ik het krachttrainen weer aan het opbouwen. Voordeel is dat mijn lichaam vrij atletisch is, dus ik maak snel spieren aan.’ ‘De gynaecoloog, die bezoek ik eens in de zoveel tijd voor overgangstherapie. Die overgang is weliswaar voorbij, maar met de therapie wil ik niet stoppen: ik hou van die hormonen.’ Hemd van het lijf Als Art Rooijakkers onrustig in bed ligt,