Een omhelzing met een schouderpartij uit de sportschool

Beau van Erven Dorens © Carin VerbruggenBeau van Erven Dorens Column Een omhelzing met een schouderpartij uit de sportschool Onverwacht bezoek in huize Van Erven Dorens. Beau vindt het prima, het blijven toch je jongens. Lees in zijn column in ons weekendmagazine Mezza hoe hij een reprimande nog net op tijd inslikt. Reageren Maak ons je Google-favoriet Daar zit het ’s middags opeens weer thuis, in een stoel in de keuken, met de benen omhoog op een andere stoel. Mijn hart maakt een sprongetje van geluk. Wauw! Bij het aanrecht staat er nog één! Ook opeens thuis! Het schudt een pak pasta leeg in een stomende pan. Een omhelzing met een schouderpartij uit de sportschool. Wat een spiermassa, het is bijna eng. ‘Wat kom jij doen?’ Hij is dus blut, vermoed ik. Dan is er bij ons thuis altijd wel wat te eten te vinden. Hij gooit ansjovis in een andere pan en ik doe met een achteloze beweging de afzuigkap aan. Ik noem dat geen stil commentaar, maar vaderlijke behulpzaamheid. Het is niet meer mijn verantwoordelijkheid daar iets over te zeggen Het 1 meter 90-lange stuk ongebruikt lichaam dat onderuitgezakt op de stoel zit, heeft nat, krullend haar en draagt een half opengeknoopt, donkerblauw overhemd dat oversized en met natte vlekken over een eveneens oversized, lichtblauwe spijkerbroek hangt. Het kan wel makkelijk een half uur douchen, maar is te lui om zich één minuut af te drogen. Ik zie het in mijn gedachten zojuist in zijn jongensslaapkamer staan, met de handdoek ongebruikt over zijn schouder, turend in zijn pokkie. Ik slik mijn reprimande precies op tijd in. Het is niet meer mijn verantwoordelijkheid om daar iets over te zeggen. Je kunt je als achterblijvende ouder maar een beperkte hoeveelheid opvoedkundige of anderszins stichtelijke opmerkingen permitteren. Zou hij daar in zijn oude kamer, waar niets is veranderd en zijn favoriete beer in een stoel smacht om aandacht, nog steeds diezelfde nestdrang voelen? Zou hij weer in datzelfde hoekje van zijn bed kruipen, zoals vroeger? Ik denk het wel, nóg wel. Als ik aan mijn slaapkamer in mijn ouderlijk huis denk, dan is het thuisgevoel verdwenen. Het is alsof ik door een museum loop. Een poster van Rocky, een kluisje met oude munten en mijn bed in de hoek, waar ik op de radio iedere avond Met het oog op morgen luisterde. Het is het museum van mijn jeugd. Er zit geen gevoel aan vast. Zoals met zoveel gevoelszaken, slijt de emotionele lading van een huis met het verstrijken van de tijd. Dat betekent dat ik nu dus in het toekomstige museum van hun jeugd woon. Ik ben daarmee zelf een toekomstig relikwie uit dat museum. Het klinkt kinderachtig, maar daar heb ik geen zin in. Ik wil niet in een museum wonen. Ik wil in beweging blijven. Wat een feest. Ik ben zo makkelijk te vermaken. Hier blijven Beau! In het hier en nu. Lees meer Hemd van het lijf Actrice Nazmiye Oral: ‘Nooit gedacht dat 57 jaar zo zou voelen’