Esra heeft alleen-tijd nodig: ‘Gaat het me ooit lukken om weer samen te wonen?’

‘Ik houd niet van feestjes en diners met vrienden, en zij wel’ © Studio Ski‘Ik houd niet van feestjes en diners met vrienden, en zij wel’ BV de Liefde Esra heeft alleen-tijd nodig: ‘Gaat het me ooit lukken om weer samen te wonen?’ Esra (45) woont al tien jaar alleen. Ze heeft een relatie met Roos (51), en samen dromen ze hardop over een huisje voor later, vertelt ze in deze rubriek BV De Liefde uit ons weekendmagazine Mezza. Maak ons je Google-favoriet ‘Na zes dagen vakantie snak ik alweer naar ruimte voor mezelf. Naar mijn eigen huis met mijn eigen bank en mijn eigen wc. Dat heeft niks met mijn vriendin te maken, of met wat ik voor haar voel. Ik laad op als ik alleen ben. Mijn vriendin is de liefste en denkt met me mee, door even een wandelingetje te gaan maken, zodat ik tot mezelf kan komen in het hotel. En ze klaagt nooit als ik in gezelschap mijn noise cancelling oortjes in doe. Zo’n pauze in het samenzijn helpt even, maar ik kom pas echt tot mezelf op mijn eigen plek. Door thuiswonende tieners en omdat we allebei in een andere provincie wonen, zit samenwonen er voorlopig niet in. We latten al drie jaar. Gelukkig maar, want na tien jaar alleen wonen weet ik helemaal niet of ik dat nog wel kan. Als de kinderen naar hun andere moeder gaan, wuif ik ze vrolijk uit en slurp ik mijn herwonnen vrijheid op. Hoe dol ik ook op ze ben. We gaan vaak weekendjes weg, mijn vriendin en ik, en dromen dan hardop over later. Overal waar we komen, kijken we in de ruit van een makelaar wat een huisje daar kost. Of er ruimte is voor een moestuin en een atelier, of er boeiende musea in de buurt zijn. En dan dagdromen we over de inrichting. Lekker veilig, want met die woningmarkt van nu vliegen de kinderen niet zo snel uit. Van concrete plannen is nog geen sprake, maar soms voel ik de spanning al wel. Gaat het me ooit weer lukken? Ik woonde twaalf jaar samen met mijn ex-vrouw, en dat was prima. Maar nu ben ik zo verwend met vrijheid en mijn eigen wil die wet is, dat ik me afvraag of ik het nog wel kan. Samen leven terwijl ik mijn alleen-tijd zo nodig heb? En mag ik deze twijfels voor mezelf houden of misleid ik mijn vriendin hiermee? Ik wil het graag kunnen. Het idee van samen oud worden, boeken lezen en thee drinken, klinkt énig. Voor altijd alleen wonen zie ik niet voor me, maar over twee jaar samen een nieuw huis betrekken ook nog niet. Het confronteert me met mijn eigen horkerigheid. Ik houd niet van feestjes en diners met vrienden, en zij wel. Ik vind het geweldig om haar te zien glunderen met schalen vol bitterballen voor alle vrienden op Koningsnacht, maar ik weet ook dat ik dat totaal niet trek in mijn eigen huis. En ik wil haar dat plezier ook niet ontzeggen. Misschien worden wij wel van die pied-à-terre types. Met een appartementje in de stad of een tuinhuis waar ik me af en toe kan verschansen als het sociale leven me aanvliegt. Ik weet zeker dat ze dat begrijpt, maar ik hoop vooral dat we straks als twee vrolijke zestigers lekker kneuterig zo vaak mogelijk samen kunnen zijn.’ De echte namen van Esra en Roos zijn bij de redactie bekend. Wil je ook (anoniem) praten over je relatie? mezza@dpgmedia.nl BV de Liefde Jacqueline (73) over Johannes (77): ‘Hij is een geweldige minnaar, ondanks onze leeftijd zit dat heel goed’