Ex-vriend bracht zoon van Jan gruwelijk om het leven: ‘Je verwacht toch nooit dat hij die dingen zou doen?’

Twintig jaar na de moord op zijn zoon Joost draagt Jan Vastenhouw het verlies nog iedere dag met zich mee. Joost was 22 toen Long Long G., de voormalige partner van zijn vader, hem op 3 oktober 2006 doodde. De zaak werd bekend als de Alphense Wokmoord. Voor de inmiddels 75-jarige Jan gaat achter die naam vooral het leven schuil van de jongen die hij zag opgroeien.

De moord vond plaats in Jans woning in Alphen, hetzelfde huis waar Joost groot werd. G. doodde hem met een bijl, sneed zijn lichaam in stukken, verhitte die in olie en dumpte de resten. De politie zocht destijds onder meer in een Alphense sloot naar lichaamsdelen. Jan woont nog altijd in het huis, inmiddels al ruim veertig jaar. In een gesprek met het AD vertelt hij hoe herinneringen aan zijn zoon op de meest gewone momenten terugkomen. Een frietje halen kan al genoeg zijn: dat deden ze vroeger samen.

In huis heeft Joost een zichtbare plek. Bij het raam staat een schoolfoto waarop hij als tiener stoer de camera inkijkt. Boven het bureau hangen beelden van hem als kleine jongen, met een flinke bos donker haar. Jan herinnert zich een ondeugend kind dat dingen uitprobeerde en soms ruzie zocht, om vervolgens over zijn grote neef te beginnen. Zijn krullen trokken aandacht, maar daar zat Joost zelf niet op te wachten: steeds weer gingen er handen door zijn haar.

Joost kwam in 1984 bij Jan en zijn toenmalige vrouw wonen. Hij was vier maanden oud toen zij hem adopteerden. Het gezin had al een pleegdochter, Noortje. Joost was in Nederland geboren; zijn moeder kwam uit Spanje, zijn vader was onbekend. Toen hij elf was, gingen Jan en zijn vrouw uit elkaar. Jan had haar verteld dat hij homoseksueel was. Niet lang na de scheiding kreeg zij kanker. Voor haar overlijden trouwde ze opnieuw. Joost bleef daarna aanvankelijk bij zijn stiefvader wonen.

Rond zijn zestiende trok Joost weer bij Jan in. Hij werkte bij Dirk van den Broek in Ter Aar en volgde een opleiding aan de slagersvakschool. Later ging hij op kamers. Voor Jan volgde na het verlies van zijn zoon nog een zwaar afscheid: drie jaar geleden overleed zijn partner André, met wie hij vijftien jaar samen was. Sindsdien woont hij alleen.

Over Joost praten blijft voor Jan pijnlijk én waardevol. Een interview haalt de gebeurtenissen terug, maar laat ook zien dat zijn zoon niet vergeten is. Op 3 oktober, tijdens Leids Ontzet, wordt Joost herdacht. Voor zijn vader beperkt de herinnering zich niet tot die datum: die loopt mee door het dagelijks leven.