Fayèn (10) is al 37 keer geopereerd, nu zet opa Aad alles op alles voor haar en veilt zijn levenswerk

Fayèn Carpentier (10) is inmiddels al 37 keer geopereerd. Ze heeft een zeldzame ziekte, waardoor ze maar weinig kan eten. Nu opa Aad Vogelaar (65) met pensioen is, wil hij ontzettend graag iets voor haar doen. Daarom veilt hij al zijn 159 Ministeckwerken. Babette Turkenburg Schrijft over Gouda en Nieuwkoop 26 september 2026, 17:00Laatste update: 17:22 1 reactie Maak ons je Google-favoriet Er is een lied, een Facebook-pagina en een tentoonstelling met alleen maar Ministeck, ‘de eerste ter wereld’. Aad Vogelaar uit Leimuiden is er de afgelopen weken druk mee. Hij doet alles om zo veel mogelijk bekendheid te geven aan de ziekte van zijn kleindochter Fayèn Carpentier. Fayèn zelf dartelt op een woensdagmiddag over camping De Nachtzwaluw in Korteraar, waar binnenkort de tentoonstelling wordt geopend. „Fayèn is een stuiterbal”, glimlacht Carola Carpentier (40), terwijl haar dochter van de speeltoestellen naar de dieren op de camping vliegt. Fayèn Carpentier (10) met haar moeder Carola Carpentier (40) op de camping in Korteraar © Marlies Wessels Op deze woensdag is het niet te zien dat Fayèn al zoveel bezoekjes aan het ziekenhuis heeft moeten brengen en geregeld veel pijn heeft. „En al heeft ze veel pijn, dan staat ze nog steeds te zingen en te dansen voor de artsen.” Fayèn heeft sinds haar geboorte de pediatrische intestinale pseudo-obstructie, ook wel PIPO genoemd. Wat dat betekent? „Ik kan geen fruit eten”, zegt Fayèn. „Want dan krijg ik buikpijn.” Haar moeder legt uit dat Fayèns maag, blaas en darmen verlamd zijn. Haar lichaam kan eten maar moeilijk verwerken, waardoor ze veel buikpijn krijgt en misselijk wordt. Het is een zeldzame ziekte. Toen ze geboren werd, was zij de elfde persoon in Nederland bij wie de ziekte werd geconstateerd. In haar korte leven is ze al 37 keer geopereerd. De meeste operaties werden veroorzaakt door haar stoma, die ze kreeg toen ze twee jaar was. „Daardoor kwamen haar darmen af en toe naar buiten en wilden die niet meer terug. Dan moest ze geopereerd worden. Op een gegeven moment was dat elke drie maanden het geval”, legt Carola uit. Op haar zesde werd de stoma weer verwijderd en ging het beter. Toen de dokter aan Carola vertelde dat Fayèn met deze ziekte niet zou kunnen eten of drinken, wilde ze dat niet accepteren. „Ik dacht: mijn kind gaat eten en drinken. Al weet ik dat sommige kinderen dat écht niet kunnen.” Langzaam introduceerde Carola moedermelk en ander voedsel. Soms ging dat verkeerd en andere keren kon Fayèns lichaam daar prima mee omgaan. Als het van de verkeerde vis is gemaakt, neemt ze twee hapjes en is ze binnen een half uur ziek Inmiddels kan Fayèn aardig wat eten verteren. Het mag niet te grof zijn, dus veel gaat door de blender. Ze geniet het meest van de kippensoep die haar vader maakt of van kibbeling, al hangt het ervan af welke vis er is gebruikt. „Als het van de verkeerde vis is gemaakt, neemt ze twee hapjes en is ze binnen een half uur ziek, omdat die niet door haar maag verwerkt wordt”, legt haar moeder uit. „Daarom wil ik kibbelingboer worden”, zegt Fayèn vastberaden. Dan weet ze zeker dat ze de goede vis heeft. Sinds Fayèn geen stoma meer heeft en niet meer zo vaak geopereerd hoeft te worden, is er wat meer rust in de familie. Helemaal nu opa Aad sinds kort met pensioen is. Door de ruimte die ontstond, kwam Aad op het idee om een Ministecktentoonstelling te houden. Ministeck zijn kleine gekleurde kunststof mozaïeksteentjes die op een kunststof grondplaat geklemd worden. Zo ontstaan er afbeeldingen. „Als kind speelde ik er al mee en jaren geleden zag ik het weer op een rommelmarkt staan. Toen heb ik het gekocht en ben ik weer begonnen”, vertelt Aad. Ministeck is zijn ‘uit de hand gelopen hobby’. Hij heeft hier uren en uren aan besteed en bezit inmiddels 159 kunstwerken. Zo is er een afbeelding van het melkmeisje, van veel verschillende dieren en van fraaie landschappen. Alle werken staan nu opgeslagen in een gebouw bij de camping, waarvan zijn zoon deels eig