Groot gemis in Utrechts park: ‘high-five-meneer’ Wim mag dagelijkse rondje niet meer doen

Een vertrouwd gezicht ontbreekt in het Utrechtse Máximapark. Wim van der Molen, 83 jaar, begroette er jarenlang voorbijgangers en gaf fietsende scholieren een high-five. Na een val heeft zijn huisarts hem verboden nog lange wandelingen te maken. Daarmee valt niet alleen zijn vaste ochtendrondje weg, maar ook het dagelijkse contact waarvoor kinderen speciaal achter elkaar gingen fietsen.

Wims wandelroutine begon acht jaar geleden, na een hartinfarct. Op advies van zijn arts ging hij iedere ochtend op pad. Vanuit zijn huis in Leidsche Rijn vertrok hij meestal rond acht uur; tegen half tien was hij doorgaans terug. Een paar weken geleden bleef hij langer weg. Toen om kwart voor tien de telefoon overging, vermoedde zijn vrouw direct dat er iets niet goed zat. Wim was gevallen en met zijn gezicht op de grond beland. Een kinderarts die net een nachtdienst achter de rug had, zag hem liggen, bood eerste hulp en schakelde een ambulance in.

Door de bloedverdunners die Wim gebruikt, zat zijn gezicht onder het bloed. In het ziekenhuis onderzochten artsen zijn hoofd met scans. Ernstig letsel bleef gelukkig uit. Toch had de val grote gevolgen voor zijn dagelijkse leven: de huisarts liet weten dat lange wandelingen niet meer mochten. Dat raakte aan veel meer dan beweging alleen. Zijn rondje was in de loop van de jaren uitgegroeid tot een moment waarop hij bewust aandacht gaf aan anderen.

De aanzet daarvoor kwam van een vrouw die hij tijdens het wandelen ontmoette. Zij begroette iedereen en vertelde hem dat een betere wereld bij je eigen gedrag begint. Wim nam dat ter harte. Eerst wenste hij passanten een fijne ochtend, later kwamen daar high-fives en persoonlijke gesprekken bij. Scholieren maakten er een gewoonte van om één voor één langs hem te fietsen. Sommigen stopten om bij te praten over school, vakanties of problemen thuis. Wim zag kinderen die als brugklasser langskwamen ouder worden.

Ook volwassenen vonden bij hem een luisterend oor. Een vrouw uit Bolivia vertelde hoe zwaar een nieuwe start in Nederland kon zijn. Een vrouw die haar man had verloren, deelde haar verdriet en kwam later thuis bij Wim en zijn vrouw verder praten. Hoeveel die ontmoetingen betekenden, merkte hij afgelopen kerst. Schoolkinderen stuurden hem kaarten waarin ze beschreven hoeveel plezier zijn high-fives hun brachten. Ze wilden graag dat hij ermee doorging.

Nu Wim thuiszit, hoort hij via anderen dat kinderen naar hem vragen. Sommigen waren zelfs bang dat hij niet meer leefde. Een vrouw vertelde hem hoe sterk de kinderen zijn aanwezigheid missen. Zijn afwezigheid maakt duidelijk welke plek hij met een eenvoudig gebaar in hun ochtend had gekregen. De lange wandelingen mogen niet meer, maar de verhalen en kaarten laten zien dat zijn aandacht voor voorbijgangers niet onopgemerkt is gebleven.