Groot verdriet om verdronken jongens in Nunspeet: ‘Twee broers in één graf, dat is niet te verwerken’

Yuriy (links) en Dmitry vluchtten samen met hun pleeggezin naar Nederland. © Privé fotoYuriy (links) en Dmitry vluchtten samen met hun pleeggezin naar Nederland. Groot verdriet om verdronken jongens in Nunspeet: ‘Twee broers in één graf, dat is niet te verwerken’ Ze stapten uit de bus met niets meer dan een rugzakje, in een dorp waarvan ze nog nooit hadden gehoord. Yuriy (20) en zijn pleegbroertje Dmitry (15) komen om na een zwempartij in de Zandenplas. Nunspeet, dat de Oekraïense jongens in 2022 opving, draagt het verdriet. Reageren Maak ons je Google-favoriet Met bleke gezichten komen ze de bus uitstappen. Yuriy en Dmitry, op dat moment 16 en 11 jaar oud. Verdriet, uitputting en onzekerheid zijn van hun gelaat af te lezen. Ze hebben dagen gereisd, een oorlog achter zich gelaten en komen nu aan in een land waarvan ze de taal niet spreken. De veertig Oekraïense vluchtelingen die op deze zaterdagavond in het voorjaar van 2022 in de bus zitten, vormen vier pleeggezinnen. Het is de allereerste groep Oekraïners die Nunspeet opvangt. Ze hebben nauwelijks bagage bij zich. De meesten een rugzakje, een enkeling een koffer onderin het ruim. Yuriy en Dmitry zijn vier jaar eerder in Oekraïne door pleegouders Serhii en Liudmila opgenomen in het gezin, waar ook andere pleegkinderen wonen. De jongens hebben in hun vroege jeugd geen stabiel thuis. In dit gezin kennen ze dat wel. Tót de oorlog uitbreekt. In alle haast heeft de Gereformeerde Gemeente Nunspeet (GGN) vrijwilligers opgetrommeld, als duidelijk wordt dat de bus die zaterdagavond aankomt. Huisartsen, mensen met ehbo-ervaring, vrijwilligers die kleding inzamelen. Op elke hotelkamer staat iemand klaar om de nieuwe bewoners welkom te heten. „Praten lukte vaak niet, want ze spraken geen Nederlands”, vertelt Erik de Weerd (51), coördinator bij de GGN. Hij is een van de mensen die de Oekraïners opvangen na aankomst. „Dus ging het vooral om een hand op een schouder, een knuffel. Laten merken: je bent hier welkom.” Yuriy (links) en Dmitry. © Privébeeld familie De kerk roept direct Oekraïense diensten in het leven. Vanaf de eerste zondag komen de gezinnen samen om te zingen, te bidden en steun te vinden in het geloof. Na een maand verhuist het gezin vanuit het hotel naar een tijdelijke opvanglocatie. Later krijgen ze een woning in het hart van Nunspeet, vlak bij de kerk. Nunspeet vangt de jongens en hun gezin op wanneer ze een nieuw thuis zoeken. Nu draagt datzelfde dorp het verdriet om hun verlies. Op 12 augustus gaan de vier jongens uit het gezin samen fietsen en blikjes verzamelen rond de Zandenplas. Het is een warme dag. Yuriy en Dmitry gaan het water in. Daar gaat het mis. De twee jongens kunnen niet goed zwemmen. Ondanks een grote zoekactie en de inzet van hulpdiensten overlijden beiden later die avond in het ziekenhuis. Ouderling Benno Hofman (48) staat die dag de caravan schoon te maken als hij wordt gebeld met het vreselijke nieuws. Of hij de familie pastoraal wil bijstaan. In het ziekenhuis treft hij de vader van de jongens aan, totaal ontredderd. „We verstonden elkaar nauwelijks, maar we hebben elkaar vastgehouden. Soms is een arm om iemand heen het enige wat je kunt doen.” De dagen na het ongeval staat niet alleen de kerk, maar heel Nunspeet om het gezin heen. Tijdens de condoleance komen zo’n vijf- tot zeshonderd mensen langs. Bij de rouwdienst is de belangstelling vergelijkbaar. Niet alleen Oekraïners, maar vooral inwoners van Nunspeet vullen de kerk. „Twee broers in één graf. Dat is niet te verwerken”, zegt predikant Arie Schot in zijn gebed. „Wilt U daar kracht voor geven?” Op de kist van Dmitry staat een lego-bouwwerk: een vrachtwagentje met oplegger. Hofman: „Die had hij helemaal zelf gebouwd. Niet van een voorbeeld, maar uit zijn hoofd.” © Eigen beeld. Hij kon helemaal opgaan in het maken van die bouwwerken: een lieve, rustige jongen die niet graag op de voorgrond trad. Maar tijdens de Oekraïense kerkdiensten zat hij bijna altijd vooraan in