Herma (55) hoort dat haar clitoris wordt weggesneden vanwege vulvakanker, dan komen artsen met een oplossing

Kanker aan je geslachtsorgaan, dat eruit gesneden moet worden: het is vermoedelijk de nachtmerrie van elk mens. Herma Wanroij overkwam het. „Ik dacht nog: kanker, op díé plek?” Ze doet haar verhaal. Dat eigenlijk best goed afloopt. Maak ons je Google-favoriet Het begint met een gevoelig plekje in haar vagina. „Met wat jeuk. Eigenlijk werd het steeds pijnlijker en vervelender”, vertelt Herma Wanroij tegen De Gelderlander. De 55-jarige Arnhemse doet wat veel mensen in een vergelijkbare situatie zouden doen: niet meteen naar de dokter. „Ik heb eerst wat dingen van de drogist geprobeerd.” Maar de middeltjes die ze er aanschaft, helpen voor geen meter. Dus besluit ze toch maar de gang naar de huisarts te maken. Die doet wat testjes: hij maakt een uitstrijkje en test haar op geslachtsziekten. Maar het levert niks op. „Hij stuurde me naar een gynaecoloog.” In het ziekenhuis krijgt ze een punctie en wordt de diagnose eigenlijk best snel gesteld. „Ik had kanker. En ik weet nog dat ik dacht: kanker, op díé plek? Hoe krijg ik dat voor elkaar?” Het is een boodschap die inslaat als een bom. Ze besluit wel meteen om er open over te zijn. „Want als je zegt dat je kanker hebt, vragen mensen toch waar je dat dan precies hebt. Daar moet je toch antwoord op geven.” Ze merkt meteen dat er een soort taboe op rust. „Mensen durfden vaak alleen via privéberichtjes te reageren en er niet openbaar naar te vragen.” De mededeling dat ze geopereerd moet worden, komt hard aan. „Ik was net een jaar getrouwd. De clitoris zou ook weggesneden worden. Dan zakt de moed je wel in de schoenen.” Maar voor haar man geldt maar één ding. „Hij zei: ‘Als je maar blijft leven, dat is het allerbelangrijkste.’ Dat is ook wat ik wilde: dat de kanker weg zou zijn. Mijn moeder was 64 jaar toen ze overleed aan kanker, mijn zusje had eierstokkanker gehad. Dus je schrikt je rot als je hoort dat je ook kanker hebt en wilt niets anders dan overleven.” Die kansen zijn bij vulvakanker aanzienlijk, mits er geen uitzaaiingen zijn en de tumor goed weggehaald kan worden. Dat kon bij haar. „Maar de gevolgen zouden best groot zijn.” Dan krijgt ze echter van het Radboudumc in Nijmegen te horen dat ze daar iets nieuws hebben ontdekt: een reconstructie van de clitoris. Zo’n veertig jaar konden ze bij mannen met peniskanker de penis al reconstrueren, inclusief alle zenuwbanen. Nu is eindelijk ook de reconstructie van een vagina mogelijk, krijgt ze te horen. En dus gaat ze onder het mes. Het wordt één operatie, waarbij zowel de tumor wordt weggesneden als de clitoris wordt gereconstrueerd. Daarvoor wordt een stukje wangslijmvlies aan de binnenkant van haar mond weggehaald en bij de zenuwuiteinden van haar clitoris geplaatst. „Dan heb je in je wang een klein wondje, maar dat is zo weer over.” De operatie lukt. „Het werkt gewoon nog”, vertelt ze drie jaar later in haar huis in Arnhem. Inclusief klaarkomen. „Het ziet er ook gewoon heel mooi, heel netjes uit.” Maar het belangrijkste: „Ik heb mijn kwaliteit van leven behouden, mijn vrouwelijkheid. We moesten elkaar na de operatie weer even ontdekken, moesten alles weer langzaam opbouwen. Maar het doet het gewoon.” Dat ze haar verhaal doet, heeft meerdere redenen. „Ik vind dat elke vrouw moet weten dat zij de keuze heeft om zo’n herstellende operatie te ondergaan.” Maar ook: „Heb je pijn en jeuk, ga ermee naar de huisarts.” Zelf blijkt ze daar uiteindelijk op tijd mee te zijn geweest. „Ik ben al drie jaar schoon en durf de vlag wel uit te hangen nu.” Operatie die bij penis al 40 jaar lang kon, nu mogelijk bij clitoris: ‘Snappen niet waarom dat zolang heeft geduurd’ José (55) leeft elke dag met ondraaglijke pijn door vulvakanker Lees meer Hemd van het lijf Edsilia Rombley houdt niet van alcohol: ‘Na één slok sangria val ik zowat in slaap’