Het leven valt mevrouw Hoeflaken zwaar, ze mist haar man: dokter Rutger snapt het helemaal

Rutger Verhoeff. © Ilse Schuurmans / Getty Images/iStockphotoRutger Verhoeff. huisarts vertelt Het leven valt mevrouw Hoeflaken zwaar, ze mist haar man: dokter Rutger snapt het helemaal Niet voor iedereen is het glas halfvol. Als je partner overleden is en je hem of haar verschrikkelijk mist. Dan is het leven soms best verschrikkelijk. Dokter Rutger wil haar opbeuren, maar haar somberheid raakt ook hem. Maak ons je Google-favoriet Mevrouw Hoeflaken (77 jaar) wacht me op bij de deur. ‘Pas op waar u loopt. Ik wil niet dat u struikelt.’ Ik stop en richt mijn blik op het stenen pad waar ik al zo vaak op gelopen heb zonder te struikelen. De tegels zijn met mos bedekt. Verder ligt het er net zo bij als anders. Toch bedank ik haar. Ze gebaart omhoog en omlaag. Automatisch volgen mijn ogen. ‘Die verdomde eikenboom hangt over ons pad,’ zegt ze met verbittering in haar stem. ‘Overaleikels. Ik was er laatst bijna over gestruikeld. Verschrikkelijk.’ Ik kijk omhoog. Over de natuurrode dakpannen van de schuur tref ik één tak. Vervolgens bestudeer ik het pad nog eens aandachtig. Geen eikel te bekennen. Het lijkt alsof ze mijn gedachten kan lezen. ‘De wind moet ze hebben weggeblazen.’ Er staat geen zuchtje wind. Voor onze rubriek Huisarts Vertelt schrijft Rutger Verhoeff wekelijks over patiënten die hem raken. ‘Toon snoeide die boom altijd.’ Ze buigt door haar knieën en veert weer overeind, waarbij ze krakende geluiden maakt. ‘Dat lukt mij niet met mijn versleten botten. Het is echt verschrikkelijk.’ In mijn hoofd klinkt ‘Ting!’ Onbewust zijn mijn hersenen een woordbingo gaan spelen met het woordje ‘Verschrikkelijk.’ Het lijkt een favoriet stopwoordje. ‘Ik heb de gemeente gebeld. Maar die man aan de lijn was verschrikkelijk.’ Ting! ‘Toon durfde dat nooit. Dat was zo’n lieverd.’ Aan de keukentafel benadrukt ze het gemis van Toon. ‘Die had me naar u kunnen brengen.’ Mevrouw Hoeflaken heeft geen rijbewijs en kan door haar hartfalen niet fietsen. ‘Nu moet u altijd hier komen. Verschrikkelijk.’ Ting! Over taxivervoer begin ik niet meer. Dat heb ik geprobeerd. Haar tegenargument: ‘Dan zit ik met een wildvreemde vent in een auto. Wat moet ik daartegen zeggen? Dat lijkt me…’ Dat het ook een vrouw kan zijn, maakte geen verschil. Ik beluister haar longen. ‘Het vocht is verdwenen. De plastabletten hebben goed gewerkt.’ Ze kijkt niet blij. ‘Ik moest de afgelopen dagen om het uur plassen. Verschrikkelijk.’ Haar man Toon was de vriendelijkheid zelve. Altijd in opperbeste stemming. Vaak druk doende met allerlei klusjes in huis. Absoluut geen klager. Zelfs niet op zijn sterfbed. Ze kwamen altijd samen op mijn spreekuur en altijd voor haar. Ik zag hem als haar buffer. Hij wist haar altijd te troosten. Dat kon ik aan haar zien. Over haar schouder treft mijn blik een foto op de afzuigkap van hen samen. Ik denk eraan hoe het zou zijn zonder mijn eigen vrouw. Verschrikkelijk. De namen in deze rubriek zijn gefingeerd en/of er is toestemming gevraagd aan de patiënten.