Honderden mensen jagen op foto’s van zeldzame witte zeehond: ‘Mensen komen schandalig dichtbij voor selfie’

De sneeuwwitte zeehond trok afgelopen dagen veel bekijks. © Els Albers-Van Os/A SealDe sneeuwwitte zeehond trok afgelopen dagen veel bekijks. Honderden mensen jagen op foto’s van zeldzame witte zeehond: ‘Mensen komen schandalig dichtbij voor selfie’ Honderden mensen kwamen afgelopen dagen naar het strand bij Neeltje Jans om de zeldzame sneeuwwitte zeehond te spotten die zich daar liet zien. Dat zorgde voor zorgwekkende taferelen, want de nieuwsgierigen komen veel te dicht bij het bijzondere dier, zeggen deskundigen. „Ze willen allemaal een selfie maken.” Lucette Mascini Schrijft over de gemeente Goeree-Overflakkee 11 september 2026, 14:00Laatste update: 14:13 3 reacties Maak ons je Google-favoriet Bij de Neeltje Jans in Zeeland is een sneeuwwitte zeehond gespot, een klein wonder van de natuur waar ook barman Eddy van de strandtent vlakbij van geniet. Dat trekt veel belangstellenden naar het strand. Maar dat mensen zó dicht bij het wilde dier komen, daar wordt hij gewoon niet goed van. „Ze willen allemaal een selfie maken”, zegt hij. „Terwijl je met een smartphone van veraf heel scherpe foto’s kan maken.” Intussen is het beest in geen velden of wegen meer te bekennen. Over de dijken bij de Zeeuwse Deltawerken lopen verschillende groepjes hobbyfotografen, in de hoop een plaat van het bijzondere dier te kunnen schieten. „Ik zit hier al een uur te wachten”, zegt een tweetal met telelenzen uit Middelburg. „Misschien komt-ie zo nog.” Volgens Eddy zijn er de afgelopen dagen ‘honderden mensen’ langs geweest. Met name in de avonduurtjes, als de strandwachten naar huis zijn, en als het dier op een zandbank in zee lag die vanaf het strand te bereiken was, liepen mensen gewoon naar de zeehond toe. „Ik denk dat ze niet meer dan 8 meter afstand hielden, echt schandalig. Een zeehond is een vluchtdier, dus die duikt dan het water in.” Vincent Serbruyns, manager Dierenzorg bij A Seal in Stellendam, herkent de kritiek van de bezorgde barman. „We hebben er voortdurend zeehondenwachten in de buurt. Op sommige momenten was het zó druk dat we mensen moesten uitleggen dat ze afstand moeten houden.” Serbruyns snapt als zeehondenliefhebber pur sang wel heel goed wat mensen ertoe drijft om naar de zeehond te gaan zoeken. „Het zijn heel leuke dieren, ik ben zelf ook een zeehondengekkie. Maar vergeet niet dat het roofdieren zijn. Als ze zich in het nauw gedreven voelen, kunnen ze bijten.” Het zijn hun schattige kijkers die het ‘m doen, denkt hij. De grote, donkere kraalogen lijken op die van een baby, heeft Serbruyns wel eens gehoord. „Daarom spreken ze veel mensen aan.” Bij een witte zeehond is dat effect nog sterker, omdat ze afsteken tegen de hagelwitte vacht van het wilde dier. Dat het beest geen spatje kleur heeft, komt door een foutje in zijn dna, vermoedt Serbruyns. Zelfs de ogen zijn niet donker, maar rood. Vorige week belden veel mensen met A Seal om te vragen of de albino in de opvang in Stellendam ligt in de hoop een glimp van hem op te vangen. Maar nee. „Hij is supergezond, het is nog een jong dier. Ik denk 1 of 2 jaar.” Het laagje haar over de huid is maar heel dun. Maar zijn neus en ogen zien er goed uit Of het een mannetje of een vrouwtje is, kon Serbruyns niet zien. Ze zijn op afstand gebleven en wilden de zeldzame zeehond niet verstoren. In elk geval is het goed op weg naar volwassenheid, die over twee of drie jaar bereikt moet zijn. „Ik schat dat hij nu zo’n 35 kilo weegt. Dat is supergoed.” Albino’s hebben volgens Serbruyns vaker brandwonden door de zon, omdat hun huid gevoeliger is dan die van een zeehond met een grijze of bruine vacht. „Het laagje haar over de huid is maar heel dun. Maar zijn neus en ogen zien er goed uit. Hij heeft nergens last van.” De belangrijkste graadmeter om te beoordelen hoe het met de witte zeehond gaat is misschien wel de positie waarin hij op het strand of de vlonders, met daaronder mosselcultuur, bij de Neeltje Jans vertoeft. „We zagen hem in een banaanhouding zitten. Dat betekent dat h