‘Ik vond het allemaal maar bizar en raar’: Joy Beune had voor het eerst geen zin meer in schaatsen

Joy Beune aan het eind van vorig seizoen (inzet: Beune in haar nieuwe schaatspak voor het nieuwe seizoen). © ANP / privébeeldJoy Beune aan het eind van vorig seizoen (inzet: Beune in haar nieuwe schaatspak voor het nieuwe seizoen). ‘Ik vond het allemaal maar bizar en raar’: Joy Beune had voor het eerst geen zin meer in schaatsen Aan een winter zonder schaatsen zoals Jutta Leerdam is ze nog niet toe, maar ook Joy Beune moest echt even afstand nemen van de sport, na een teleurstellende olympische winter. „Dat ik geen zin had, daar schrok ik wel van.” Arjan Schouten Schaatsverslaggever 23 september 2026, 20:01Laatste update: 20:57 Reageren Maak ons je Google-favoriet Bij aanvang van het eerste trainingskamp betrapte Joy Beune zich al op de gedachte. Ze had geen motivatie. Totaal niet de behoefte om weer in gang te schieten, na een olympische winter die in weinig opzichten werd wat ze er van verwacht had. „En daar schrok ik dus best wel van, van die gedachte. Want geen zin, dat heb ik dus nog niet eerder gehad. Echt nog nooit.” Ze vertelt het nu grijnzend in het Amsterdamse Jakarta Hotel, waar ze aan de vooravond van een nieuwe schaatswinter gewoon weer het stralende middelpunt van Team X2O Badkamers is. Het boegbeeld, de prijzenpakker. De zin naar ijs en naar trainen zijn wel weer terug, maar het heeft dit keer wel opvallend lang geduurd. De opbouw naar weer een nieuw seizoen, het ging voor de 27-jarige Beune nu allemaal even te snel. „Ik had nog helemaal niet de zin die ik normaal gesproken zou hebben. Had moeite om mezelf weer die fiets op te sleuren. Want je hebt toch zoiets van: tja, moet ik weer zo’n cyclus van vier jaar in. En vier jaar is nog zo ver weg…” Vier jaar moet Beune zien te overbruggen om de pijn van Milaan, waar ze alleen op de team pursuit een medaille (zilver) pakte, te verzachten. In de tussentijd zal ze vele EK’s en WK’s schaatsen, maar daar won ze alles al.De zesvoudig wereldkampioen bleef in Milaan echter zonder goud. „Daar heb ik echt wel even de tijd voor nodig gehad, om dat allemaal te verwerken.” Die tijd en ruimte kreeg ze ook. Het devies was: meer afstand nemen van het traditionele, echt even andere dingen doen. „Mijn beste vriendin had zich opgegeven voor de halve marathon van Groningen en vroeg: doe je mee? Prima. Maar daar moest ik ook wel weer gelijk een doel voor mezelf stellen. Ik wilde per se 4.30 minuut per kilometer lopen.” Toen dat uiteindelijk ook lukte, kwam ze in Groningen in tranen over de finish na 21 kilometer. Ze deed er niet mee met de wereldtop, maar wilde ver weg van het ijs iets aan zichzelf bewijzen. Dat de topsporter in haar nog altijd bestaat. „Ik liep eigenlijk net iets te hard voor mijn kunnen, maar vond het heel fijn om te merken dat het vuurtje van binnen nog steeds brandde. Daarin bleek ik nog steeds dezelfde.” Met de ruimte om wat andere doelen te stellen, kwam zo ook het plezier langzamerhand weer terug Dus waagde ze zich deze zomer aan meerdere sportieve avonturen. Zo deed ze met haar zus mee aan een HYROX en ze vond in pilates samen met teamgenote Pien Hersman (‘lekker bijkletsen’) een uitlaatklep. Allemaal herbezinning, op weg naar een nieuwe schaatswinter. „Ik vond het allemaal maar bizar en raar dat ik niet meteen weer zin had. Al vond mijn psycholoog het allemaal heel normale gedachtes, hoor. Na een heel intense periode waarin het niet zo is gegaan zoals ik had gehoopt. Met de ruimte om wat andere doelen te stellen, kwam zo ook het plezier langzamerhand weer terug.” Generatiegenoot Jutta Leerdam, met wie Beune een leven lang schaatste, besloot na een eveneens intense winter een sabbatical in te lassen. „Of dat ook door mijn hoofd is gegaan? Nee, nee, nee”, zegt Beune resoluut. „Ik heb nooit gedacht: ik ga er een jaar tussenuit, of ik stop ermee. Ben altijd wel gewoon blijven doorgaan, ook wel op de automatische piloot. Ergens had ik ook altijd wel zoiets van: straks weer een WK waar ik weer goud wil winnen. Alleen vielen de trainingen aan het begi