Ik zou dronken in de hoek van een bar in Hanoi moeten liggen

© Carin Verbruggen Column Ik zou dronken in de hoek van een bar in Hanoi moeten liggen Liefst zou hij het ene aan het andere avontuur willen rijgen, schrijft onze columnist Beau van Erven Dorens, maar vandaag komt hij niet veel verder dan kattengrit en wc-papier kopen. Reageren Maak ons je Google-favoriet Vroeger wilde ik de Mount Everest beklimmen, nu maak ik yoghurt en granola. Maar hoe schrijf ik dan ooit nog een roadmovie-achtige schelmenroman met veel seks en drank en vechten, als ik hier met een schort om en een theedoek over mijn schouder een schaal vol noten en havervlokken in een voorverwarmde oven sta te schuiven? Dat kan toch helemaal niet? Ik zou ergens dronken in de hoek van een bar in Hanoi moeten liggen. Met een blauw oog. Omdat ik flirtte met de verkeerde vrouw. Zoals Charles Bukowski, Jack Kerouac of Ernest Hemingway. Met een kleine Cessna uit de Braziliaanse stad Manaus diep de Amazone in moeten vliegen om ergens langs de Orinoco samen met een gevederd stamhoofd op een krokodil te jagen die de plaatselijke sjamaan heeft opgegeten. Net als Slauerhoff door Azië reizen en het ene avontuur aan het andere rijgen. Sta ik hier verdomme de wekker van de oven op twintig minuten te zetten! Terwijl ik mij zorgelijk afvraag of tweehonderd graden niet te heet is voor de krenten en hazelnoten. Zit ik straks met een kilo geblakerde granola aan het ontbijt. Daar ga ik zeker een opmerking van haar over krijgen. (Voor de granola maak je trouwens een mengsel van noten, havervlokken, krenten, kokosolie en -vlokken en honing. Heel makkelijk. Yoghurt kan je beter gewoon kopen.) Zouden Hugo Claus en Jan Wolkers weleens granola hebben gemaakt? Mag ik trouwens als vijftiger in deze preutse tijden überhaupt wel fantaseren over drank en vechten en seks? Voordat je het weet krijg ik een publieke schoffering. De moraalpolitie is altijd op zoek naar content voor hun clicks-gedreven, multimediale verdienmodel. Maakt niet uit wat de waarheid is. Als het maar lekker relt. ‘Heb je dat van Beau gehoord? Die wil dronken vechten in een kroeg.’ Nou, voorlopig drink ik niet eens alcohol. Ik leef als een soort mormoon. En ik heb ook al tijden niet gevochten. Das war einmal. Ik maak granola, pomp de achterband van mijn fiets op en luister naar The Cure. Zouden Hugo Claus en Jan Wolkers wel eens granola hebben gemaakt? Moet ik om een ruig boek te schrijven dronken in een hoek liggen en mij waardeloos voelen, of mag ik ook gewoon kraakhelder en opgewekt door de stad fietsen op zoek naar kokosvlokken? Midden in deze innerlijke tweestrijd belt ze mij. Of ik kattengrit en wc-papier wil kopen. Het is duidelijk dat ik mijn existentiële crisis een dag kan uitstellen, want een man op de stoep van de straat, met een pak kattengrit in zijn ene hand en een voordeelverpakking wc-papier in zijn andere, hoeft zich geen enkele illusies te maken over het rock-’n-roll-gehalte van zijn identiteit. Voor straf loop ik ongeschoren de deur uit. Dat zal mij leren. Lees meer BV de Liefde Sandra en Ferdi: ‘We hebben de latexpakjes niet nodig om avontuurlijk te zijn’