Jan helpt na busongeluk op A28 tientallen scholieren, twee jongens raken hem het meest

Jan Gerrits legde verbanden aan en maakte wonden schoon na het ongeluk waarbij tientallen Duitse scholieren gewond raakten. © Ronald Hissink / Reuters / ANP Jan Gerrits legde verbanden aan en maakte wonden schoon na het ongeluk waarbij tientallen Duitse scholieren gewond raakten. Jan helpt na busongeluk op A28 tientallen scholieren, twee jongens raken hem het meest Hij ligt rustig te slapen als de pieper gaat. Het is 04.55 uur, ziet hij. Jan Gerrits weet dan al: dit is ernstig. Wat de hulpverlener later die ochtend ziet, laat hem niet snel meer los. Maak ons je Google-favoriet Hij gooit de dekens van zich af, loopt naar beneden en pakt een kom kwark met muesli. „Voor de maagvulling”, zegt hij. Daarna trekt hij zijn Rode Kruis-kleding aan, stapt in de auto en rijdt door de donkere ochtend naar de brandweerkazerne in Zwolle. Dat is de verzamelplaats van de Rode Kruis-vrijwilligers. Wat er precies aan de hand is, weet hij niet. Maar dat het serieus is, dat is duidelijk. „Anders word ik niet opgeroepen.” Eenmaal aangekomen bij de Zwolse brandweerkazerne blijkt dat Jan de eerste is. „Dat betekent dat ik chauffeur ben.” Hij pakt de sleutel uit de kluis, start de Rode Kruis-bus en zet hem klaar. Intussen druppelen andere vrijwilligers ook binnen. Als chauffeur brengt hij hen naar de inzetlocatie. Tijd om zich voor te bereiden op wat hij gaat aantreffen, heeft hij niet. Zijn aandacht is bij de route, bij de mensen in de bus, bij veilig aankomen. Niet bij de vraag wat hen straks te wachten staat. Onderweg hoort hij wat er is gebeurd. Een groot ongeluk op de A28, bij Wezep. Een touringcar vol Duitse scholieren is achterop een bestelbus gereden. De touringcar reed dwars door de vangrail en belandde gekanteld in de berm naast de andere weghelft. Het bestelbusje brak doormidden: © ANP Hoe groot de ravage is, weet hij dan nog niet. Misschien maar goed ook, vindt hij achteraf. „Dan ga je er neutraal in, zonder vooroordeel.” Hulpdiensten helpen de tientallen slachtoffers, maar het Rode Kruis-team gaat niet naar de snelweg. Dat team is onderweg naar de brandweerkazerne in Wezep. Daar worden de jongeren die niet naar het ziekenhuis hoeven opgevangen. Bij de brandweerkazerne wachten geen zwaailichten en sirenes meer, de kinderen zijn er al. Brandweer- en ambulancepersoneel heeft de scholieren razendsnel van de snelweg gehaald en naar de kazerne gebracht. © ANP Als Jan binnenstapt, ziet hij hoeveel kinderen er zijn. Ze zitten dicht tegen elkaar aan, in een kring. Dat beeld blijft hem bij. „Ik vond het een mooi gezicht. Ze waren echt samen”, zegt Jan. „Ik dacht: ja, dat is goed.” Vanaf dat moment verandert de kazerne in een geïmproviseerde behandelpost. Tassen gaan open, tafels worden ingericht en verband en ontsmettingsmiddelen liggen klaar. Iedere hulpverlener heeft een eigen hoekje. „Een eigen eilandje”, zegt Jan. Nadenken is er niet meer bij. „We denken niet meer aan hoe. We denken: deze klus gaan we klaren. Deze mensen gaan we helpen.” De ene na de andere hulpvrager komt voorbij. „Er waren wel veel verwondingen, maar de ernst viel mee.” Hoe dat kan, na zo’n zwaar ongeluk, weet hij niet. Maar daar gaat het ook niet om, vindt Jan. „Wonder boven wonder zijn ze er allemaal uitgekomen.” En dat is het belangrijkste. Dan begint het werk waarvoor hij is opgeleid: schaafwonden, snijwonden, kneuzingen. De kinderen komen een voor een naar zijn werkplek. Hij legt verbanden aan en maakt wonden schoon. Wat hij nadrukkelijk niet doet: glas uit een lichaam halen en een infuus aanleggen. „Dat laten we een arts doen.” Wanneer iemand geholpen is, komt de volgende. Maar wie paniek verwacht op dat moment, heeft het mis. „Ik heb niemand zien schreeuwen of uit zijn dak zien gaan.” Er was rust, vertelt Jan. De leerlingen waren er voor elkaar, ziet hij. Zelf probeert hij diezelfde rust uit te stralen. „Daar zijn we voor opgeleid. Als jij rustig blijft, breng je die kalmte ook over op degene die je helpt.” Niet iedereen spreekt elkaars taal. Sommi