Jannekes dochter kreeg leukemie: ‘Mama, ga ik dood? Ik moest haar het antwoord schuldig blijven’

Janneke Bakkers dochter overleefde leukemie. „We zijn nog iedere dag dankbaar.” © Nico SchoutenJanneke Bakkers dochter overleefde leukemie. „We zijn nog iedere dag dankbaar.” Jannekes dochter kreeg leukemie: ‘Mama, ga ik dood? Ik moest haar het antwoord schuldig blijven’ Op 9 september 2026 was het vier jaar geleden dat haar dochter de diagnose leukemie kreeg. Na twee jaar chemotherapie, bergen pillen, 25 bloedtransfusies, nare bijwerkingen en doorgaan, groeide Jasmijn uit tot een sterke en levenslustige meid – een survivor. Reageren Maak ons je Google-favoriet Bij haar moeder, de 45-jarige Scheveningse Janneke Bakker, moet de angst slijten. „Als Jasmijn appt of belt, schrik ik nog altijd. Gelukkig wordt dat minder. Onze dochter wil door, gewoon zijn en een normaal leven leiden. De leukemie is weg en het risico dat de ziekte terugkeert, wordt steeds minder. Tegenwoordig overleeft ruim 89 procent van de kinderen die leukemie krijgt. Wij zijn nog iedere dag dankbaar. Maar die onbevangenheid van voorheen zijn we kwijt.” Precies vier jaar geleden ging het niet goed met Janneke’s dochter. „Ze was al langer moe, lamlendig en zag bleek. Tijdens de hockey lukte het haar niet strafcorners te nemen, terwijl ze dat geweldig vond om te doen. Regelmatig viel ze ’s avonds op de bank in slaap.” Toen Janneke aan het eind van de zomer met haar op het strand zat, weigerde ze de zee in te gaan. Ze vond het te koud, terwijl het heerlijk weer was. Ook zweette haar dochter als een otter. ’s Ochtends was haar bed drijfnat. Moeder Janneke en dochter Jasmijn. © privéfoto Alarmbellen „In eerste instantie dacht ik aan zoiets als Pfeiffer”, vervolgt Janneke. „Ze ging immers de puberteit in. Toen ik op haar scheenbenen blauwe plekken zag, die maar niet leken te verdwijnen, gingen alarmbellen rinkelen. Een goede vriendin van mij had een zoon met leukemie. Ik zag dezelfde symptomen. Geloof je niet, onze kinderen hadden beiden pech. Leukemie is geen erfelijke ziekte.” Nadat Janneke met haar dochter naar de huisarts was geweest, moest ze het eerst twee weken aankijken. Haar suggestie dat zij dacht aan leukemie, achtte de arts klein. Per jaar krijgen 190 kinderen die diagnose. Als er geen verbetering zou komen, kon ze Jasmijns bloed laten testen. Na drie dagen ging Janneke naar het ziekenhuis. „Ik sliep niet en met Jasmijn ging het allesbehalve beter.” We moesten halsoverkop met onze dochter naar de Spoedeisende Hulp van het Haagse Juliana Kinderziekenhuis Op basis van tien buisjes bloed die waren afgenomen, zagen ze geen leukemie. Wel dat Jasmijns afweer laag was en ze bleek weinig witte bloedcellen te hebben. „We moesten halsoverkop met onze dochter naar de Spoedeisende Hulp van het Haagse Juliana Kinderziekenhuis. Na een nacht in het ziekenhuis, moesten we de volgende dag naar het LUMC in Leiden. Daar zou ze onder narcose een beenmergpunctie krijgen.” In het LUMC kregen Janneke en haar man de verpletterende diagnose. Hun dochter had toch leukemie en moest direct naar het Prinses Máxima Centrum. De plek waar zorg en onderzoek samenkomen voor alle kinderen met kanker. „Jasmijn vroeg mij: ‘mam, ga ik dood? Zoals in de film Achste-groepers huilen niet over de stoere Akkie die leukemie krijgt, naar het boek van Jacques Vriens. Ik moest haar het antwoord schuldig blijven.” In het Prinses Máxima Centrum durfde Janneke niet van de kamer van haar dochter. Ze zag alleen maar kinderen met kale hoofden, terwijl haar dochter lachende gezichten zag. „Tijdens dat eerste jaar waren familie, vrienden én een peperdure thermometer mijn houvast. Onze jongste zoon ging naar mijn zus en onze andere zoon vaak naar mijn ouders of een vriendje. Beurtelings kookten vrienden voor ons.” Jasmijn kreeg chemobehandelingen in blokken verspreid over twee jaar. Ze zeggen wel: dat eerste jaar is het heftigste. Dat hebben Janneke en haar gezin geweten. Er volgde een jaar van ziekenhuis in en ziekenhuis uit. „De chemo verzwakte Jasmijns immuunsysteem”, vertelt Janneke. „Ze s