Je zou van minder je geloof in dit land en de mensen kwijraken, tot gisteravond

Angela de Jong. © Shody CaremanAngela de Jong. Angela De combinatie van dat lieve, onschuldige kindersnoetje en het trieste verhaal erachter was bijna niet te doen Op de dag van al dat bizarre geweld in Overasselt, bleek er volledig onverwacht toch nog een lichtpuntje, schrijft Angela de Jong. Angela de Jong Columnist 3 september 2026, 11:40 1 reactie Maak ons je Google-favoriet Overasselt, ik had nog nooit van het Gelderse dorp gehoord. Maar nu is het voor altijd verbonden met een piepjong huurleger dat dood en verderf zaait op de openbare weg en met een videoboodschap van vier slecht geklede mannen die dreigen alles en iedereen af te knallen als ze hun drugs niet terugkrijgen. Drugs. Altijd weer die klotedrugs. Je zou toch verwachten dat na alles wat we de afgelopen jaren hebben meegemaakt in dit land, met al die doden en al dat niets en niemand ontziende geweld, niemand het nog in zijn botte hersens haalt om een lijntje of pilletje te nemen. Het tegenovergestelde is echter waar. Drugsgebruik is geaccepteerder dan ooit. Op de Zuidas, op festivals, in elke willekeurige dorpskroeg. Je bent een burgertrut als je niet meedoet of het op zijn minst niet ook normáál vindt. De overheid draagt daar zelf van harte aan bij. Hoeveel landelijke campagnes tegen roken en alcohol hebben we de afgelopen jaren gezien? En hoeveel om te waarschuwen dat je met dat ene lijntje of pilletje medeplichtig bent aan al dat exorbitante geweld en elke dode die valt? Precies, nul. Deze week spreken we met z’n allen onze afschuw uit over wat er in Overasselt gebeurt en klinkt het stoer dat er echt wat moet gebeuren. Volgende week verschijnt er waarschijnlijk een berichtje dat er in een stad als Leeuwarden wéér meer cocaïne is aangetroffen in het rioolwater en halen we onverschillig de schouders op, alsof het ons niet aangaat. Tot de volgende geruchtmakende schietpartij, waarna we wederom verbijsterd roepen dat het zo ‘on-Nederlands’ is. Het is boosmakend, frustrerend en om compleet moedeloos van te worden. Je zou van minder je geloof in dit land en de mensen kwijtraken. Tot je ineens, als bij een wonder, ziet dat datzelfde land en diezelfde mensen zich toch weer van hun beste kant laten zien. Juist op zo’n dag als die in Overasselt, precies op het moment dat je het nodig hebt en dan komt het nog nét iets harder binnen dan anders. De aanleiding is reuze verdrietig. Het meisje Muk, met kinderdementie, u heeft het hartverscheurende verhaal hier vast gelezen. Woensdagavond zaten haar ouders aan tafel bij Eva Jinek. Er kwamen foto’s langs van dat hartveroverende kindersnoetje onder die enorme bos haar. Er was een filmpje dat ze danst op muziek en kraait van plezier. Gewoon een onschuldig kind dat van het leven een afschuwelijke kaart toebedeeld kreeg. Het is een combinatie waar niemand onberoerd onder kan blijven. Wat dus gelukkig ook niet gebeurt. Haar ouders hebben via crowdfunding in korte tijd bijna een miljoen weten op te halen. Allemaal euro’s en tientjes van heel gewone mensen uit het hele land, vertelde haar vader. Allemaal mensen die íets wilden doen om een experimentele behandeling van kleine Muk mogelijk te maken in Amerika. Luister hieronder ook naar de podcast Praat Mee met AD. Al onze podcasts vind je op ad.nl/podcasts. Lees meer Angela104 Als beloning mag hun partner dan op gezette tijden de creditcard laten wapperen in de P.C. Hooftstraat