Judith was advocaat op de Zuidas, maar gooide het roer om: ‘Dacht dat iedereen naar kantoor gaan een hel vond’

Judith Noordzij in het Goudse Hout, een plek waar ze graag wandelt © Sandra ZeilstraJudith Noordzij in het Goudse Hout, een plek waar ze graag wandelt Met poll Judith was advocaat op de Zuidas, maar gooide het roer om: ‘Dacht dat iedereen naar kantoor gaan een hel vond’ Judith Noordzij (39) was advocaat op de Zuidas. Tot ze op een avond op kantoor instortte. Ze stapte in een taxi en keerde nooit meer terug. Ze zet zichzelf en haar mentale gezondheid nu op één, brengt die boodschap over aan haar bijna 73.000 volgers op Instagram en wandelt 1,5 uur per dag door Gouda. Babette Turkenburg Schrijft over Gouda en Nieuwkoop 20 september 2026, 20:15Laatste update: 20:41 Maak ons je Google-favoriet Met haar bakfiets komt Judith Noordzij midden op de dag aangefietst voor het interview in Gouda. Ze woont sinds 1,5 jaar met haar gezin in de stad. Voor ze een gemberthee bestelt, spreekt ze via de deurbel met een bezorger die een pakketje komt brengen. Het zijn producten die ze via haar Instagram gaat promoten. Het is een groot contrast met haar vorige leven. „Na de middelbare school besloot ik om rechten te studeren. Ik dacht: met rechten kan je nog veel kanten op. Ik verhuisde van het Gooi naar Groningen en werd opgeslokt door het studentenleven. „Ik ging bij studentenvereniging Vindicat en daar gold – en daar deed ik zelf ook aan mee – dat je altijd voor het hoogst haalbare moest gaan. The sky is the limit. Een goed cv bouwen was het allerbelangrijkste. Binnen de advocatuur was de Zuidas het summum. Dus vanaf dat moment was dat mijn doel. „Ik heb me toen nooit meer afgevraagd of ik dat echt wel wilde en of dat bij mij paste. Ik ben gewoon als een gek gaan werken om dat doel te bereiken. Een commissie hier, bijbaantje daar: alles om zo’n perfect mogelijk cv te hebben. En dat lukte me aardig. Ik werd op mijn 25ste binnengehaald door een groot advocatenkantoor op de Zuidas.” „Toen ik daar eenmaal werkte, was het gewoon heel zwaar. Ik begon om 08.30 uur aan mijn dag en zat dan gemiddeld tot 21.00 uur ‘s avonds op kantoor. En je werkte vaak ook één dag in het weekeinde. „Mensen die daar rondlopen of partner zijn – en dat bedoel ik niet negatief – zijn knettergek, haha. Zij zijn áltijd aan het werk en vinden hun werk ook echt leuk. Als ik ‘s ochtends mijn BlackBerry opende, had ik ‘s nachts e-mailtjes gehad. En zij verwachtten die inzet ook van de mensen onder zich. „Dan moet je héél goed zijn in het werk of het echt leuk vinden om dat vol te houden. En dat vond ik niet. Ik vond het toch niet interessant genoeg en was niet gepassioneerd. Ik hoorde weleens dat het leek alsof ik de kantjes ervan afliep. Bovendien vond ik de onvoorspelbaarheid ook zwaar. Ik wist bijvoorbeeld nooit of ik ‘s avonds naar een etentje kon.” „Ja, uiteindelijk stortte het kaartenhuis in en kreeg ik een paniekaanval op kantoor. We hadden die donderdag net een hele grote deal afgerond, een overname. Daar hadden we dag en nacht aan gewerkt. Het was een uitputtingsslag voor het hele team. „We hadden zelfs vrijdag en het weekeinde vrij gekregen om op te laden, dat voelde als vakantie. Het was mijn stip op de horizon. Ik had ook niets gepland, waarschijnlijk voelde ik onbewust aan dat ik rust moest hebben. Ik dacht eerst dat ik gewoon heel moe was, maar ik gleed alleen maar verder af „Die avond was ik op mijn kantoorkamer mijn tas aan het inpakken, toen de partner voor wie ik werkte, euforisch de kamer binnen kwam gelopen. Hij zei: ‘We gaan nog niet naar huis, er is iets nieuws binnengekomen. We kunnen meteen door.’ En hij was daar oprecht blij mee. „Maar ik kreeg één grote error en viel hyperventilerend op de grond. Ik zei dat ik door mijn rug ging, maar ik was gewoon in blinde paniek. Ze hebben mij toen in een taxi gezet en zeiden: ‘Ga maar slapen en kom maar terug als je uitgeslapen bent.’ Maar ik ben nooit meer teruggekomen.” „Nee. Dat besef kwam pas later. Ik dacht eerst dat ik gewoon heel moe was, maar ik gleed alleen maar verder af. Na een week kwam