Lea tilt rolstoelafhankelijke zoon Zaïr dagelijks 32 treden op en af: ‘Straks kan ik hem niet meer dragen’

Zoon Zaïr geeft moeder Lea een kus. © Frank de RooZoon Zaïr geeft moeder Lea een kus. Lea tilt rolstoelafhankelijke zoon Zaïr dagelijks 32 treden op en af: ‘Straks kan ik hem niet meer dragen’ Lea tilt haar zoon Zaïr (4) iedere dag de trap op en af. Het gezin wacht al jaren tevergeefs op een rolstoeltoegankelijk huis. Ze is niet de enige: 120 Rotterdamse huurders wachten op zo’n woning. „Straks kan ik hem niet meer dragen. En wat dan?” Marjolein Kooyman Schrijft over Rotterdam 30 september 2026, 16:00 Maak ons je Google-favoriet De tas met zwemspullen hangt om haar ene schouder, om haar andere een handtas. In haar hand heeft ze nog een schooltas geklemd. Zaïr (4) zit op haar heup. Zo daalt moeder Lea Spencer de trap af. Ze loopt ze 32 treden omlaag; vanmiddag moet ze er weer 32 omhoog. Soms ook nog met tassen vol boodschappen om haar arm. Terwijl Lea zich vastgrijpt aan de leuning, drukt Zaïr kusjes op haar wang. Lea: „Hij merkt dat ik het lastig vind. Soms vraagt hij: ‘Mama, is het zwaar?’” Vier jaar geleden werd Zaïr geboren na 24 weken en 4 dagen zwangerschap. Door complicaties na zijn vroeggeboorte heeft hij geen controle of kracht in zijn linkerbeen en -arm. Daardoor kan hij niet lopen en onmogelijk de twee verdiepingen naar zijn huis in Crooswijk beklimmen. Lea zoekt een rolstoeltoegankelijke woning. Hoe langer ze wacht, hoe urgenter haar vraag, want Zaïr wordt steeds groter én zwaarder. Wanneer ze een woning krijgt, weet ze niet. „Nu weegt hij 15 kilo en gaat het nog net, maar straks kan het niet meer. En wat dan? Daar lig ik wakker van.” Moeder Lea tilt haar zoon Zaïr iedere dag de trappen op en af. © Frank de Roo Bovendien beperken de trappen niet alleen Lea, maar ook haar zoon. Binnenkort krijgt Zaïr een rolstoel die hij zelf leert besturen. Thuis kan hij die, vanwege de trappen, niet gebruiken. Daarom blijft de rolstoel op school achter en rijdt Lea hem rond in een buggy. Buitenspelen is een uitdaging. Lea zucht: „Ik doe alles voor mijn kinderen, maar soms heb ik gewoon geen puf om Zaïr naar beneden en weer naar boven te sjouwen. Bovendien heb ik steeds vaker last van mijn rug.” In de stad worden gigantische torens de grond uit gestampt, maar vrijwel niets voor deze gezinnen Uit onderzoek van de Rotterdamse ombudsman blijkt dat 120 gezinnen met medische urgentie wachten op een rolstoel- of rollatortoegankelijke woning. Kinderombudsman Wouter Struijk noemt het ‘een vergeten groep’. „In de stad worden gigantische torens uit de grond gestampt, maar er wordt vrijwel niets voor deze gezinnen gebouwd.” Volgens Struijk heeft de gemeente veel te weinig aandacht voor hen. „Het leven van deze volwassenen en kinderen wordt beperkt. De gemeente en corporaties moeten veel meer woningen voor hen bouwen, zodat zij een normaal leven kunnen leiden.” Het aantal woningen dat geschikt is voor rolstoelgebruikers, is schaars. Daarom worden deze woningen verdeeld door matchmakers van de gemeente Rotterdam. Gemiddeld worden via matchmakers ongeveer 30 rolstoelgeschikte woningen per jaar toegewezen, zegt een woordvoerder van de gemeente. „Daardoor kan de wachttijd, ondanks de medische urgentie, verder oplopen.” De gemeente gaat niet in op individuele casussen, maar zegt wel dat je ook als rolstoelgebruiker moet kunnen wonen in een huis dat bij je past. Woonwethouder Astrid Kockelkoren (PRO): „Ik zie dat de huidige maatregelen niet voldoende zijn. Daarom onderzoek ik met woningcorporaties hoe we meer geschikte woningen kunnen realiseren.” Waarom is het zo moeilijk een woning te vinden die daadwerkelijk bij onze situatie past? Lea kaartte haar situatie aan bij het wijkteam, SUWR, zorgverleners en de gemeente. „Iedereen kijkt naar een deel van mijn situatie, terwijl ik behoefte heb aan één aanspreekpunt dat het hele plaatje overziet.” Het liefst zou het gezin een woning op de begane grond betrekken. Zodat ze tijdens het uitladen van de boodschappen haar kinderen in de gaten kan houden. „En zodat we makkelijk naar buiten