Michael heeft megasucces met Fien & Teun, maar ging kapot aan 90 uur werken: ‘Ineens was er een grens’

Hij bouwde een imperium rond Fien & Teun, kocht Woezel & Pip, opende een themapark en werkte soms 90 uur per week. Michael van Hoorne (46) dacht dat hij geen grens had. Tot 17 december 2025. „Ik was altijd het mannetje in een soort applausfabriekje. Alles was mooi en leuk. Iedereen vindt het van de buitenkant een leuk bedrijf. En dan lig je ineens op de bank.’’ De zakenman en entertainer vertelt voor het eerst openhartig over de burn-out die zijn leven compleet veranderde. Michiel Straub Schrijft over Molenlanden en Altena 22 september 2026, 15:00 Maak ons je Google-favoriet Van Hoorne is na bijna 25 jaar als ‘eigen baas’ niet meer in een hokje te plaatsen. Zijn bedrijf ook niet. In het pand in Molenaarsgraaf worden films gemaakt, er worden kindermusicals uitgedacht, mega-investeringen gedaan en op een steenworp afstand heeft Van Hoorne nog Avonturenboerderij Molenwaard (Groot-Ammers) en Familie Resort Molenwaard (Ottoland). En sinds een half jaar heeft hij het derde park in het Brabantse Hoogerheide. Maar op 17 december gebeurde er iets wat Michael van Hoorne nooit voor mogelijk had gehouden. Hij ging naar bed. Zijn ogen gingen dicht, maar hij viel niet in slaap. „Dat is voor mij de datum geworden”, zegt hij. „Ik ben 45 jaar lang nooit bezig geweest met een grens. Ik heb er ook nooit over nagedacht dat die er zou kunnen zijn. En ineens was hij daar.” Achteraf gezien waren er signalen genoeg. Hij had bij een presentatie voor honderden ondernemers plotseling staan zweten. Een presentatie geven was normaal gesproken juist zijn tweede natuur. Vertellen over zijn bedrijf, over entertainment, over waarom hij doet wat hij doet: daar krijgt Van Hoorne energie van. Nu brak het zweet hem uit. Hij dacht dat hij misschien iets verkeerds had gegeten. Te veel cola. Te veel suiker. De presentatie zelf ging vervolgens als vanouds. Mensen lachten, het verhaal liep gesmeerd, iedereen tevreden. „En toen zijn we naar Londen gegaan”, blikt hij terug in de ruime vergaderkamer van zijn bedrijf. „Naar een voorstelling, omdat daar bepaalde technieken in zaten die wij interessant vonden. Even heel snel heen en weer. En in de tweede helft van de show kreeg ik voor het eerst van mijn leven echt een paniekaanval.” Hij had het woord vaak gehoord en had er ook altijd wat van gevonden. „Paniek, ja hoor. Ik heb ook weleens paniek, dacht ik dan. Nou, dat had ik dus nog nooit gehad. Want dít was paniek.” Hij zat midden in een rij en wilde weg. Zijn lichaam sloeg op hol. Hij zweette, begon te blazen, voelde druk op zijn borst en hoofd. Na tien minuten zakte het weg. Toch ging hij de volgende dag naar zijn huisarts. „Ik heb een paar helden in dit verhaal. Dokter Van der Wal is een van die absolute helden. Ik kende hem wel een beetje, hij is ook onze parkdokter, maar opeens zat ik bij hem omdat ik er van af lag. Het was vooral de manier waarop hij er voor mij was. Die man heeft misschien wel tweeduizend patiënten, maar hij gaf mij het gevoel dat ik op dat moment het allerbelangrijkste was. Hij had alle aandacht voor mij.” En de huisarts legde al snel de vinger op de zere plek. Michael werkte structureel te veel en stelde geen grenzen. Het klopte. Michael was zelfs jarenlang degene geweest die voor iedereen klaarstond, de man die nooit nee zei, die overal bij moest zijn. De man die ’s ochtends om zes uur op kantoor zat en ’s avonds pas vertrok als de laatste collega weg was. Die op zaterdag een dienst draaide op het ene park en op zondag op het andere. Die ’s avonds nog naar een voorstelling of bijeenkomst ging. Die presentaties gaf bij ondernemersclubs en brancheorganisaties. Die zichzelf steeds verder vol plande zodra het bedrijf groeide. „Ik deed het bedrijf nog steeds zoals ik het tien jaar geleden deed”, zegt hij. „Dus als het groter werd, ging ik gewoon meer werken om het aan te kunnen. Maar als er een park bij kwam, moest ik nóg meer tijd erin stoppen. Op een gegeven moment was de tijd op.” „Joh, je moet wel een beetje opletten”, hoorde hij