Mike brengt voor 1000 euro aan nitraten naar inleverpunt: ‘Ik ga straks wel even huilen hoor’

Mike: „Ik ga straks wel even huilen hoor. Daar gaat m’n jeugd.” © Ruben MeijerinkMike: „Ik ga straks wel even huilen hoor. Daar gaat m’n jeugd.” Mike brengt voor 1000 euro aan nitraten naar inleverpunt: ‘Ik ga straks wel even huilen hoor’ De kofferbak gaat open. Er komen drie dozen vol nitraten uit. Dit zou normaal gesproken een illegale situatie zijn. Maar wat Mike hier doet, is nu even helemaal de bedoeling. Maak ons je Google-favoriet Op in parkeerplaats in Lochem kunnen mensen deze vrijdagochtend hun vuurwerk inleveren. Sinds augustus is het bezit ervan strafbaar en daarom zijn er inlevermomenten. Jolanda is de eerste, net iets voor acht uur. Het team van het ministerie van Justitie en Veiligheid heeft de tent net opgezet. Ze heeft een krat vol. Dozen thunderkings. „Mijn zoon kon ze afgelopen oud en nieuw niet afsteken, hij was ziek. Nu zaten we zo van: wat moeten we ermee?” Haar zoon weet dat ze alles inlevert. Vindt hij dat erg? „Nee, niet eens. Hij vond vooral erg dat hij ziek was met oud en nieuw.” © Ruben Meijerink Het is niet uit angst voor een boete dat ze het komt brengen: „Vooral omdat ik het niet veilig vond, dit spul in de garage.” Het inleverpunt staat op een grote parkeerplaats bij een sportpark. Geen politie, geen handhavers. Alleen die drie mensen van het ministerie, in brandwerende pakken. Vooraan in de tent staat een brandblusser. Verder is er een tafel met een weegschaal. Alles wordt vastgelegd: wat er binnenkomt en hoeveel. Maar niet wie het brengt. Dit is het moment dat het anoniem kan. En straffeloos. © Ruben Meijerink Verstopt onder het bed „Ik loop al tijden te zweten wat ik ermee moet”, zegt Esther. „Als je zoons in huis hebt, wordt er wel eens wat verstopt. Bij een verhuizing kwam het boven. Ik wist niet dat ze het hadden. Ik was echt bang. Toen ik gisteren toevallig over dit inleveren hoorde, zei ik op het werk: ik kom morgen iets later.” De dozen gaan open. De medewerkers stoppen alles in losse plastic zakken. Geen gewone: antistatisch. Elke doos wordt aangevuld met proppen, zodat er tijdens het vervoer niets kan schuiven. Op de bumper van het zwarte busje zit een oranje plaat: officieel vervoer van gevaarlijke stoffen. En dat is nodig, want de bus vult zich snel. De eerste twee uur is er geen moment rust: er staat altijd iemand. Een auto rijdt aan en parkeert met de kofferbak naar de tent. Er stapt een man met een petje uit. Zijn naam? „Houd het maar op Mike.” © Ruben Meijerink Drie grote dozen levert hij in. Nitraten. Dat heeft nogal wat gekost? „Ja, zo’n 1000 euro denk ik.” Dan is inleveren pijnlijk? „Het is vooral pijnlijk als ze straks op je stoep staan.” Bij het wegrijden zegt hij nog: „Ik ga straks wel even huilen hoor. Daar gaat m’n jeugd.” Gerdie had haar zoon het liever zelf laten inleveren, maar die moet op dit tijdstip naar school. Wat er in haar fietstas zit, weet ze niet. „Maar ik vind vuurwerk verschrikkelijk. Vroeger was het hier op de Nieuwstad in Lochem extreem. De ME kwam er standaard bij. En ik woonde daar.” Wilbert komt aangefietst met een plastic zakje. „Oud spul. Ik vertrouwde het ook niet meer. Dit is een goeie gelegenheid.” Dan komen Marja en Nomi, moeder en dochter, met twee volle dozen uit Ruurlo. © Ruben Meijerink Een deel is van haar zoon, die er nu niet bij is. „Ik had me voorbereid op een moeilijk gesprek met hem. Maar hij zei: oh, dat is prima. Ik was verrast.” Ook Nomi vond vuurwerk altijd leuk, maar missen zal ze het niet, zegt ze. Mensen maken soms een flinke rit om het vuurwerk in te kunnen leveren. Dick en Wies komen uit Apeldoorn. „Naar Deventer of Zwolle is ook ver. Dat is toch te gek?” Het alternatief was wachten tot het inlevermoment in Zutphen, op 16 september. Een man uit Winterswijk heeft een lijstje geprint met alle inlevermogelijkheden. Deze kans wilde hij niet missen. „Zo blij dat ik er vanaf ben.” Betty komt uit de gemeente Aalten. „Ik moest wel, dit was het dichtste bij.” De Achterhoek blijkt een witte vlek op de kaart