Na 1,5 jaar in kille Duitse cel krijgt Theo zijn vrijheid terug: ‘Na excuses van de rechter voelde ik geen blijdschap’

Drugs in champagnefles. Beeld gemaakt met behulp van AI. Inzet: Theo Geene. © Gemini/Eigen fotoDrugs in champagnefles. Beeld gemaakt met behulp van AI. Inzet: Theo Geene. Na 1,5 jaar in kille Duitse cel krijgt Theo zijn vrijheid terug: ‘Na excuses van de rechter voelde ik geen blijdschap’ Anderhalf jaar ten onrechte in een kille Duitse cel. Op basis van één leugenachtige verklaring stond Theo Geene terecht in het beruchte ‘Champagner-Prozess’. Die zaak draaide om een 52-jarige Duitser die overleed na het drinken van vloeibare harddrugs. De Arnhemmer is inmiddels vrijgesproken en doet nu voor één keer zijn verhaal. Om zich daarna te wijden aan een veel grotere strijd. Maak ons je Google-favoriet Luid gebonk op een deur van een woning doorbreekt de stilte op een vroege ochtend in juni in de Arnhemse wijk Plattenburg. Binnen schrikt Theo Geene. Hij maakt joints voor een plaatselijke coffeeshop. Weliswaar illegaal, maar de verkoop wordt gedoogd. Zo vlak voor het Arnhemse proefproject voor de legalisering van softdrugs denkt hij dat het de agenten te doen is om cannabis. „Normaal staan er dan twee agenten voor de deur, maar toen ik naar buiten keek, zag ik er wel vijftien staan. Dat is niet normaal, dacht ik nog”, vertelt Geene (46), nu twee jaar later. Het blijkt te gaan om een aanklacht uit Duitsland, maar dat weet hij dan nog niet. „Er is een fout gemaakt. Dat waren de eerste gedachten die ik en mijn advocaat hadden.” Theo Geene zag wel vijftien agenten voor de deur staan. Beeld gemaakt met behulp van AI. © AI Langzaam maar zeker wordt duidelijk dat zijn arrestatie niets met softdrugs te maken heeft. Hij wordt in Duitsland verdacht van moord of doodslag op een 52-jarige Duitse man. Die bizarre zaak speelde 2,5 jaar voor zijn arrestatie. Op 8 februari 2022 om precies te zijn. In een Italiaans restaurant in het Duitse provinciestadje Weiden, tegen de Tsjechische grens, met de cynische naam La Vita (Het Leven), komen acht vrienden samen. De stemming op deze maandagavond is uitgelaten. Een van hen heeft een televisieoptreden achter de rug; deze avond gaan ze samen het programma bekijken. Ter verhoging van de feestvreugde verschijnt na middernacht een champagnefles van 3 liter op tafel. Een Moët & Chandon Ice Impérial van ruim 400 euro. Chique, ondoorzichtige, witte champagneglazen worden gevuld met wat later een fatale inhoud blijkt te zijn: vloeibare harddrugs MDMA. Het Italiaanse restaurant in Weiden (Beieren). © Videostill Bayerische Rundfunk Dan slaat de jolige stemming om De vrienden proosten en nemen enkele slokken. Dan slaat de jolige stemming plotseling om. Deze ‘champagne’ heeft niet de uitwerking die je verwacht. Sommige vrienden maken krampachtige bewegingen, anderen raken buiten bewustzijn. Zo treffen de hulpdiensten de groep even later aan. Ondanks de snelle reddingsoperatie komt hulp voor een 52-jarige man te laat, hij overleeft de slokken MDMA niet. De zaak krijgt in Duitsland landelijke bekendheid als ‘Der Champagner-Prozess’. Langzaam dringt de ernst van de zaak tot Theo Geene door. Er hangt hem in Duitsland een gevangenisstraf van vijftien jaar boven het hoofd. Enkele weken na zijn arrestatie mag Geene naar huis, in afwachting van de overlevering (uitlevering geheten binnen Europa) naar Duitsland, die vier maanden later plaatsvindt. „Ik ben heel pragmatisch ingesteld en word niet snel boos. De enige gedachte die ik had was: wat moeten we doen om het te stoppen? Maar je kunt niets doen. Alleen maar lijdzaam afwachten. Verschrikkelijk.” Dat besef dringt pas goed door als de dikke celdeur in Weiden in het slot valt. Hij is alleen, ver van vrienden en familie, in een cel die niet meer is dan een kaal hok met een wc, een brits, een bureautje en een kast. Daar zit hij in zijn blauwe bajeskleding. „Het ondergoed dat ik kreeg, was door gevangenen vóór mij gebruikt. Ze zaten vol gaten. Het was in het begin heel zwaar. Ik sprak geen Duits en had geen enkele vorm van afleiding.” Net als hij denkt dat het nie