Na hun scheiding bleven Stephanies ouders elke woensdag koffie drinken, tot alzheimer toesloeg

Stephanie Siero bij café De Pompier in Woerden, waar haar ouders jarenlang iedere week samen een koffietje dronken. © Merel Klijzing (inzet: privéfoto's)Stephanie Siero bij café De Pompier in Woerden, waar haar ouders jarenlang iedere week samen een koffietje dronken. Na hun scheiding bleven Stephanies ouders elke woensdag koffie drinken, tot alzheimer toesloeg Veel mensen verliezen elkaar uit het oog na een scheiding. Hanneke van Zijl en René Siero niet: zij zagen elkaar elke woensdagmiddag voor koffie. Tot Hanneke de diagnose alzheimer kreeg en haar euthanasiewens uitsprak. Toen stond er nog één koffiemoment in de agenda. „Mijn ouders gaven elkaar nog een hele dikke knuffel.” Judith Casant Schrijft over Montfoort en Oudewater 11 september 2026, 11:30Laatste update: 11:57 Maak ons je Google-favoriet „Voor de zekerheid: koffie?” appte Hanneke van Zijl steevast in de familiegroepsapp. Haar ex-man René Siero antwoordde altijd met een duimpje. Hun kinderen wisten dan genoeg: hun gescheiden ouders zaten weer samen op het terras bij De Pompier in Woerden. Stephanie Siero (42) was 17 jaar toen haar ouders uit elkaar gingen. „Het was een turbulente tijd. Mijn ouders scheidden, ik verhuisde een jaar met mijn moeder mee naar Linschoten. Als jongvolwassene kon ik daar niet echt landen: al mijn vrienden woonden in Woerden, waar we waren opgegroeid. Dus ging ik daar op zoek naar een eigen appartement. Het was lastig, want op die leeftijd ben je ook al jezelf aan het zoeken.” Na de scheiding verwaterde het contact tussen Hanneke en René een tijd. Toen Stephanie in 2019 trouwde, vroeg ze haar ouders nadrukkelijk om elkaar weer op te zoeken. Hanneke van Zijl en René Siero. © Privéfoto „Ik zei: ik wil jullie allebei op mijn bruiloft hebben en ik wil dat dat in harmonie gaat. Zoek samen maar uit hoe”, lacht Stephanie. Dat gesprek bleek een keerpunt te zijn voor Hanneke en René. En zo sloop er ineens een koffiemoment in: elke woensdag gingen ze een kop koffie drinken bij De Pompier. Soms schoof Stephanie ook aan, dan luisterde ze vooral. Hun ouders hadden elkaar jong leren kennen, waren 25 jaar samen geweest en hadden twee kinderen. „Ze praatten vaak over vroeger. Over mensen uit de straat, oude herinneringen, van alles. Ik voelde gewoon hoeveel waarde dat moment voor hen allebei had. Het was geen verplichting en niet iets dat ze voor ons deden; ze wilden dit zelf.” Je wilt je moeder niet verliezen, maar je zag ook dat het steeds minder goed ging Met het vaste koffiemoment op woensdag keerden ook de koosnaampjes terug. Zo noemde Hanneke haar ex-man nog altijd ‘Moos’. „Waarom precies, dat weet ik ook niet”, lacht Stephanie. „Als ik dat hoorde, dacht ik: daar zit toch nog iets van die oude liefde, ondanks dat ze al meer dan twintig jaar niet meer samen waren.” Maar een paar jaar geleden veranderde er iets. Op haar werk als receptioniste bij de golfbaan liep Hanneke plots vast achter de computer. „De dokter dacht dat het samenhing met haar nierbekkenontsteking”, vertelt Stephanie. „Daar kan je ook warrig van worden.” De nierbekkenontsteking verdween, maar Hannekes klachten niet. Ze was constant op zoek naar haar sleutels en telefoon, stelde dezelfde vragen en vergat afspraken. Na verschillende onderzoeken kreeg ze in mei 2026 te horen dat ze alzheimer had. Omdat haar zus dementie had gehad, wist Hanneke precies wat ze niet wilde: op die manier oud worden. „Ze wilde zelf de regie houden”, zegt Stephanie. Kort na de diagnose sprak Hanneke tegen haar huisarts uit dat ze haar euthanasiewens in gang wilde zetten. Hanneke van Zijl en René Siero. © Privéfoto Voor Stephanie en haar broer was dat moeilijk. „Je wilt je moeder niet verliezen. Maar je zag ook dat het steeds minder goed ging.” Opvallend genoeg zagen veel anderen dat nauwelijks. Tijdens de wekelijkse koffie met René hield Hanneke zich altijd groot. „Zo slecht gaat het toch nog niet? Het valt best mee”, zei vader René dan vaak na afloop tegen dochter Stephanie. „Ze kon z