Na vier dode honden vecht ook Timmie voor haar leven na wandeling in park: ‘Weet niet of we haar levend terugzien’

Sandra Haak voor de rozenperkjes waar een plantsoenendienst verse aarde heeft gestort. (Inzet: Timmie ligt in een dierenziekenhuis aan een infuus met vocht en pijnstillers.) © Frank de RooSandra Haak voor de rozenperkjes waar een plantsoenendienst verse aarde heeft gestort. (Inzet: Timmie ligt in een dierenziekenhuis aan een infuus met vocht en pijnstillers.) Na vier dode honden vecht ook Timmie voor haar leven na wandeling in park: ‘Weet niet of we haar levend terugzien’ Rob Kruining (59) en Sandra Haak (64) leven tussen vrees en hoop nu hun hond Timmie in een dierenziekenhuis aan een infuus met pijnstillers ligt. Mogelijk at ze iets giftigs terwijl ze in een Schiedams park aan het wandelen was. Al vier honden in de buurt zijn overleden. „Misschien komt ze er niet levend uit.” Lucette Mascini 29 september 2026, 18:00 Maak ons je Google-favoriet Timmie is een Spaans vuilnisbakkie. Rob en Sandra namen haar een jaar of vijf geleden in huis, toen ze nog schuw en onzindelijk was. „Ze piste alles onder”, zegt Rob, „we hebben haar alles moeten leren.” Maar wat hebben ze van hun vrolijke viervoeter genoten. „Ze was altijd vrolijk als je thuiskwam.” Maar sinds vorige week donderdag zitten deze twee Schiedammers uit de Plantagebuurt er doorheen. Rob had woensdagavond haar uitgelaten, in het park tegenover hun huis aan de Lange Nieuwstraat. Als je de deur uitloopt van hun appartementencomplex, hoef je alleen maar een paar meter over te steken om De Plantage in te lopen, een eeuwenoud stadspark. Dat is dus wat Rob en Timmie deden. Natuurlijk was Timmie gaan snuffelen in de verse aarde die de tuindiensten op de omgeploegde rozentuintjes hadden gestort. Net als de andere honden die daarna ziek werden. Inmiddels zijn sinds vrijdag vier honden uit de buurt overleden, minimaal vier andere zijn ziek. Tot afgelopen vrijdag lagen er witte brokjes op het zwarte zand: ‘kunstmest’, vermoeden buurtbewoners die zagen dat de honden ervan aten. „Ze zat erop te kauwen”, zegt Rob. „Ik zei nog: ‘Bah!’” Timmie ‘snapte’ Robs mensentaal en spuugde ze meteen uit. „Maar ze had er waarschijnlijk al paar doorgeslikt.” De volgende ochtend kotste Timmie hun bed onder. „Ze slaapt bij ons, ik dacht eerst dat ze had geplast”, zegt Sandra. „Maar het was kots.” Ze moesten die ochtend naar een crematie. Daarna zouden ze nog wat gaan eten. „Maar omdat Timmie zo ziek was, zijn we meteen naar huis gegaan.” In de loop van de dag werd ze steeds zieker. Sandra: „Ze begon slijm over te geven. Toen heb ik de dierenarts gebeld.” Die gaf medicijnen en drie prikken. „Tegen ontstekingen, braken en diarree.” Ze kreeg ook antibiotica. „Een kuur tegen alles omdat we niet weten wat ze heeft. Zo’n beestje kan natuurlijk niet praten.” Timmie was altijd vrolijk volgens zijn baasjes Rob en Sandra. © Privécollectie Politie in het park Eenmaal thuis ging het beter. „Ze was natuurlijk nog wel ziek, maar ze gaf niet meer over.” Eten wilde Timmie niet, maar ze dronk heel veel, volgens Sandra. Maar toen ze Timmie vrijdagochtend in het park een plasje wilde laten doen, hielden drie agenten haar tegen. „Jullie kunnen jullie hond hier beter niet uitlaten”, zeiden ze. Toen hoorde ze voor het eerst dat er een hond was doodgegaan na een wandeling in het park. „Een teckel”, weet Sandra. Ze zag dat de eigenaresse van het beestje met de andere agenten stond te praten, vlak bij het inmiddels gevreesde rozentuintje. „Ze was heel erg aan het huilen.” Toen wist ze wel dat er echt iets heel naars in hun park aan de hand was, zegt Sandra, en dat de situatie ernstig was. Een buurman die op dat moment ook in het park was, vertelde haar dat zijn beagle ziek, was. Ineens vielen de puzzelstukjes op hun plek. Toen ze later hoorden dat er een tweede hond was doodgegaan en zelfs een derde, sloeg de schrik Rob en Sandra om het hart. Zondag zagen ze Timmie slechter worden en gingen ze terug naar de dierenarts. Die analyseerde Timmies bloed. De conclusie: haar lever functioneerde bijna niet meer. „Haar o