Nederland beloofde een einde aan dakloosheid, maar op straat wordt het probleem almaar groter

Hans van Soest. / Het onderkomen van een dakloze in Kampen. © Joost Hoving, Foto Freddy SchinkelHans van Soest. / Het onderkomen van een dakloze in Kampen. haagse zaken Nederland beloofde een einde aan dakloosheid, maar op straat wordt het probleem almaar groter Tentjes in parken, matrassen onder een brug, poep in de struiken: het aantal daklozen groeit. Wéér debatteerden partijen deze week over de vraag wie met wie moet samenwerken. Maar ondertussen blijven de echte problemen van mensen liggen. Politiek verslaggever Hans van Soest schrijft wekelijks over Haagse zaken die ons allemaal aangaan. Hans van Soest Parlementair verslaggever en columnist 19 september 2026, 21:00Laatste update: gisteren om 21:37 Maak ons je Google-favoriet Elke week verschijnt een nieuwe peiling waarin het vertrouwen in de politiek weer iets verder is gedaald. En dat vertrouwen zal na deze Algemene Politieke Beschouwingen niet zijn gestegen. Zeker niet zolang mensen op straat bijna letterlijk over de problemen struikelen die de overheid niet opgelost krijgt. Dakloosheid is daarvan het meest zichtbare. Overal in de grote steden slapen daklozen in portieken, op bankjes, onder bruggen of in tentjes in het park. Het zijn mensen die na een scheiding op straat belanden, verslaafden, illegalen, psychiatrische patiënten en in toenemende mate werkloze arbeidsmigranten uit vooral Oost-Europa. Op Prinsjesdag stuurden de burgemeesters van de vier grote steden een brandbrief naar het kabinet: doe iets, snel! Alleen al in onze hoofdstad wonen zo’n 15.000 mensen zonder vaste woon- of verblijfplaats. Elke dag zijn er zo’n tweehonderd meldingen van overlast door omwonenden die zich niet meer veilig voelen. Ook in Rotterdam, Utrecht en Den Haag gaat het om vele duizenden daklozen en nemen de problemen toe. De burgemeesters vroegen het kabinet en de Tweede Kamer ‘dringend’ om tijdens de Algemene Politieke Beschouwingen te praten over oplossingen. Drie keer raden hoelang het tijdens het debat over dit onderwerp ging... En dit was niet de eerste brandbrief. Zeven jaar geleden slaakten de gemeenten ook al een noodkreet omdat de groei van het aantal daklozen ze over de schoenen liep. Maar ondanks een Nationaal Actieplan Dakloosheid en 450 miljoen euro die werd uitgetrokken om ervoor te zorgen dat in 2030 niemand in ons land nog op straat hoeft te slapen, nemen de problemen juist verder toe. Natuurlijk, dakloosheid is een veelkoppig probleem. Er is het enorme tekort aan woningen. Mensen belanden door schulden of scheiding op straat. Duizenden mensen met psychiatrische problemen krijgen geen hulp. Het gebruik van de goedkope drug crack neemt hand over hand toe. Junks moeten het soms elke vijf minuten gebruiken en zijn voortdurend op zoek naar geld. En de Rotterdamse burgemeester Carola Schouten hield het bedrijfsleven deze week in een toespraak voor dat 70 procent van de buitenslapers in haar stad arbeidsmigranten uit de EU zijn, die na een aflopend contract of ontslag niet terugkeren naar hun thuisland. ‘Werkgevers, neem je verantwoordelijkheid’, was haar oproep. Waarom het Nationaal Actieplan niet werkt, heeft vele oorzaken. Drie ministeries zijn verantwoordelijk voor het beleid, wat zelden daadkracht oplevert. Afspraken uit het plan zijn vrijblijvend. Het geld gaat vooral naar noodopvang en niet naar permanente oplossingen zoals meer goedkope woningen. Ook gemeentebesturen zelf dragen schuld. In Amsterdam en Utrecht hebben de gemeenteraden besloten het verbod op buiten slapen uit de plaatselijke verordening te schrappen, want je moet daklozen niet beboeten. Maar de Utrechtse burgemeester Sharon Dijksma hield haar raad voor hoe desastreus die humaan bedoelde keuze uitpakt. Daklozen werden al zelden beboet. Maar nu de politie niet meer op een melding afgaat, is er ook geen contact meer, komt hulp later en neemt de overlast toe. Het aantal meldingen over poep en drugsnaalden is inmiddels verdubbeld in de Domstad. Maar om te horen wat de echte reden is waarom het