Nederlandse ploeg vocht eensgezind voor de regenboogtrui van Demi Vollering: ‘Wilde geen spijt hebben’

Demi Vollering met haar ploeggenoten. © Cor VosDemi Vollering met haar ploeggenoten. Nederlandse ploeg vocht eensgezind voor de regenboogtrui van Demi Vollering: ‘Wilde geen spijt hebben’ Aan de prachtige, zwaarbevochten wereldtitel van Demi Vollering gaat een sterke ontwikkeling van haarzelf vooraf, maar ook een goed plan. Hoe de Nederlandse ploeg eensgezind en toegewijd een riskante tactiek uitvoerde voor de regenboogtrui van Vollering. Marijn Abbenhuijs Vanuit Montréal 26 september 2026, 22:35 Maak ons je Google-favoriet Blij, geëmotioneerd en ongelooflijk trots. Demi Vollering straalt in Montréal zoals ze dit hele seizoen al doet en dan nog een beetje meer. Ze draagt de regenboogtrui na een prachtige, zenuwslopende strijd om de wereldtitel. „Ik ben er zo trots op dat ik dit heb kunnen leveren en dat ik deze mooie trui draag”, zegt met tranen in haar ogen. En dat gevoel heeft meerdere oorzaken. Niet alleen omdat ze een droom heeft verwezenlijkt, maar ook omdat ze heeft kunnen waarmaken wat ze haar ploeg heeft beloofd. Zeker aangezien die ploeggenoten ook heeft waargemaakt wat ze háár hebben beloofd. ..De sleutel was dat we een team hadden die de wedstrijd elke ronde zo zwaar maakten”, analyseert ze. Dat was het plan en dat was hoe het werd uitgevoerd. „Bijna heel de dag heeft er iemand van TeamNL op kop gereden”, heeft Puck Pieterse even daarvoor gezegd. „Alle neuzen stonden dezelfde kant op.” Dat is weleens anders geweest. De Nederlandse vrouwen hebben vrijwel elk jaar op papier de meeste kans om wereldkampioen te worden, maar lang niet altijd lukt het. Soms lag daaraan ten grondslag dat ze eigenlijk elkaars concurrenten waren, soms verzopen ze in de favorietenrol en het feit dat de koers er ook écht om vroeg dat de vrouwen in het oranje de boel moesten controleren, zonder dat ze dat wilden of konden opbrengen. Maar daar is in Montréal absoluut geen sprake van. ,,Dit was ook wel een andere tactiek”, verklaart Riejanne Markus. Zij reed haar vijfde WK op de weg en beaamt dat het er dit keer anders aan toe ging. ,,Er was niet zo veel ruimte voor vrije interpretatie. Iedereen wist wat ze moest doen, iedereen heeft haar taken kunnen uitvoeren en dan is dit het resultaat.” Die tactiek betekende dat de Nederlandse vrouwen zelf de verantwoordelijkheid zouden nemen, dat er vanaf de eerste kilometer geen kopgroep veel ruimte kreeg, dat ze er zelf voor zouden zorgen dat de koers al vroeg zwaar werd op het moment dat het plaatselijke rondje zou worden bereikt en dat ze na een gezamenlijke lead-out een aanval van Vollering zouden voorbereiden met nog drie ronden te gaan. Een riskante tactiek. „Want je brandt best veel rensters vroeg op en anderen kunnen ermee aan de haal gaan.” Bondscoach Laurens ten Dam heeft zichzelf dan ook een paar keer moeten verduidelijken toen hij het plan uitvouwde. „Ik heb her en der bij moeten sturen”, geeft hij aan. „Ze zijn niet gewend om al zo vroeg de leiding te nemen. ‘Bedoel je dat écht?’, vroegen ze dan. ‘Ja, dat bedoel ik écht’, benadrukte ik.” „We moesten het saai houden, anderen weinig kans geven aan te vallen. Ik heb ook gezegd dat het zeker geen makkelijk plan was, maar wel een plan waar Demi heel veel moraal van krijgt. Misschien rijdt ze daarom ook wel zo’n goede finale, omdat ze wist dat ze het nu moest doen.” Want een plan bedenken is één, uittekenen hoe de concurrentie daarop reageert, kan niemand van tevoren. Nadat de valpartij van Femke de Vries nog een klein beetje improvisatie vroeg (zij zou Pieterse en Vollering lanceren voor de beslissende aanval), Karlijn Swinkels Pieterse op gang hielp, Pieterse voluit naar boven reed en Vollering haar aanval plaatste, had de rest van de ploeg niet meer in de hand hoe Vollering het zou afmaken. Puck Pieterse. © Getty Images En zij werd vervolgens ook nog flink op de proef gesteld. „Het meest ideale scenario was dat ik alleen over zou blijven en alleen vooruit zou blijven”, geeft ze toe. Maar dat was niet zo. Elisa Longo Borghini en Kasi