Oekraïense Oksana (49) slaat terug na boze reacties: ‘We hebben onze steden niet laten bombarderen’

‘Wees niet boos op ons, wij hebben de wooncrisis niet veroorzaakt. We zijn hier, omdat onze steden worden gebombardeerd.’ De 49-jarige Oksana uit Oekraïne is geschrokken van de lawine aan haatberichten door een discussie over de opvang in Woerden. En niemand verdedigt de Oekraïense vluchtelingen. Harrie van Opstal Schrijft over gemeente Woerden 10 september 2026, 13:00Laatste update: 13:37 7 reacties Maak ons je Google-favoriet Oksana Nakonechna besloot in actie te komen toen zij op Facebook de rij haatreacties zag groeien onder een AD-bericht over de zoektocht van Woerden naar vervangende huisvesting voor Oekraïense oorlogsontheemden. Die moeten weg uit het voormalige kantoorgebouw waar ze nu zitten, omdat het COA daar een asielzoekerscentrum gaat inrichten. „Omdat niemand reageerde, besloot ik dat maar te doen. Want als je geen reactie geeft, blijven de meningen onder de mensen ook zo.’’ Het was een schok, verzucht Oksana, om plotseling de schuld te krijgen van de wooncrisis. En verwijten dat je als oorlogsontheemde zorgeloos op vakantie naar Oekraïne zou kunnen, hier in de watten zou worden gelegd en lekker veilig kan afwachten. Ze vielen haar rauw op het dak. „Mijn gezin en ik waren echt verrast. Toen wij in 2022 eerst in Zegveld en daarna in Woerden terechtkwamen, kregen wij veel hulp van heel veel vriendelijke mensen.’’ „Ik denk dat veel van de mensen die de berichtjes schreven, geen idee hebben hoe het is om je land te ontvluchten.’’ We hebben eerst twee weken afgewacht. De meeste tijd in de kelder van ons huis, omdat ook ons dorp werd gebombardeerd Waarom ze zo reageren? Oksana: „Ik weet het niet. Misschien omdat mensen moe zijn van de almaar voortdurende oorlog in Oekraïne. Maar we werken hard om in ons levensonderhoud te voorzien en willen niemand tot last zijn. En nee, wij hebben géén voorrang op woonruimte.’’ Vluchten doe je niet zomaar, onderstrepen Oksana en haar dochter Lada (12), die bij het gesprek is om te tolken als dat nodig is. Die 24ste februari 2022 was voor veel Oekraïners een schok. „We hadden niet zien aankomen dat Rusland ons land zou binnenvallen. We woonden in een dorp nabij Odessa en hebben eerst twee weken afgewacht. De meeste tijd in de kelder van ons huis, omdat ook ons dorp werd gebombardeerd. M’n oudste dochter van 24 kon op een bepaald moment terecht bij vrienden in Spanje en raadde ons aan ook te vluchten.’’ Het gezin stapte op een evacuatietrein. „Met twee tassen. En onze kat. De rest moesten we achterlaten.’’ Waarom Nederland? „Een nicht van mij kon acht jaar geleden als kennismigrant hier aan het werk. Bij haar thuis konden wij niet terecht, maar via haar collega’s kregen we onderdak bij een gastgezin in Zegveld. We zijn hen nog steeds enorm dankbaar.’’ Vervolgens kreeg het gezin een plek in de Oekraïneopvang in Woerden toegewezen. En daar woont Oksana nu met haar ernstig zieke man Yurii (50), dochter Lada (12) en zoontje Lev (9). „We hebben gelukkig beiden snel werk kunnen vinden.” Hij werkt bij een elektrabedrijf, zij in de assemblage van optische producten. Heel ander werk dan in Oekraïne waar hij in het hoger onderwijs werkte en zij universitair docent geschiedenis en toneel was. Dat haar man hier ook is, heeft een reden. „Hij heeft kanker. Hij is te ziek om te vechten, maar niet te ziek om te werken. Hij kan hier een betere medische behandeling krijgen. We zijn heel hard bezig om in te burgeren, hebben bijvoorbeeld twee jaar lang intensief Nederlandse les gehad.’’ Het is een groot dilemma voor Oksana of ze zullen terugkeren. Enerzijds zijn daar hun beider families, die zij wegens de onveilige situatie voorlopig niet kunnen bezoeken. „Anderzijds hebben Lada en Lev hier al hun halve leven doorgebracht. Zij zitten hier op school, hebben er hun vriendenkring en voelen zich hier veilig.’’ De toekomst voor de kinderen: dat is wel de grootste zorg die Oksana heeft. „We dachten de eerste twee jaar dat we op enig moment terug zouden kunnen. Mijn ouders zijn er gebleven. Zi