Ooit wist ze zich geen raad met haar psychotische zoon, nu neemt Thea (69) het op voor mensen zoals hij

Twintig jaar geleden wist Thea (69) niet wat ze met haar zoon aan moest. Hij was psychotisch, woedend en steeds moeilijker te bereiken. Nu zet ze zich in voor goede opvang van mensen met psychiatrische problemen. „Het zijn gewoon mensen. Net als jij en ik.” Marcel Wijnstekers Schrijft over de gemeente Lansingerland 27 september 2026, 20:30 Maak ons je Google-favoriet „Praat met ze. Ze doen niks geks. Zeker als je ze goed behandelt.” Tijdens een gespannen bewonersbijeenkomst over de komst van 22 appartementen in een vervallen boerderij aan de dijk tussen Rotterdam en Berkel en Rodenrijs neemt Thea (69) het woord. De woningen zijn bedoeld voor mensen met een psychiatrische aandoening. De Bergschenhoekse weet waarover ze praat. Haar zoon had jarenlang psychiatrische zorg nodig. „Deze mensen hebben ook recht op een plek in onze samenleving”, vervolgt ze. „Het zijn gewoon mensen. Net als jij en ik.” Nadat ze vertelt wat ze met haar gezin heeft moeten doorstaan, klinkt er applaus in het zaaltje. Maar de zorgen bij de dijkbewoners blijven: ‘Kan mijn kind nog wel veilig over de weg fietsen?’ Daags na haar emotionele betoog slaakt ze een diepe zucht. „Die mensen weten niet beter”, zegt ze aan de keukentafel in haar woning in Bergschenhoek, vergezeld door haar man Hans (71). Je hoefde hem niets uit te leggen, want hij wist het al. Als je in discussie ging, kon hij furieus worden Zo’n 25 jaar geleden was ze zelf ook onwetend. Tot haar zoon zich vreemd begon te gedragen. „Hij kreeg grootheidswaanzin. Je hoefde hem niets uit te leggen, want hij wist het al. Als je in discussie ging, kon hij furieus worden.” Voor zijn ouders is het moeilijk te bevatten. Als kind is hij een vrolijke jongen die gek is op de natuur, graag vist, op judo zit en vrienden heeft. „Hij is gewoon een lastige puber”, zegt de huisarts tegen de bezorgde ouders. Rond zijn 18de gaat het echter mis. Hij wordt psychotisch en de spanning thuis loopt hoog op. „Soms kon hij uit het niets ontzettend boos worden”, blikt zijn moeder terug. „Dan zag je dat hij zichzelf helemaal kwijt was.” Ondanks een hoge schoolabsentie en een stapel ongeopende schoolboeken haalt haar zoon zijn havodiploma. „Hij is erg slim. Toch is het mij een raadsel hoe hij dat voor elkaar heeft gekregen. Ga eerst maar eens werken, voordat je aan een studie begint, zeiden we tegen hem.” Hij kon zich daar een kwartier goed houden. ‘Wij zien niks aan hem’, werd er dan gezegd. Dan kwam hij weer naar huis Hij vindt een baantje in de groenvoorziening, maar niet voor lang. „Na een paar weken vertelde hij doodleuk dat hij directeur was geworden. Dat was natuurlijk niet zo, maar als je dat zei dan kreeg je de wind van voren. Na een paar weken besloot hij niet meer na zijn werk te gaan.” De uitbarstingen in huis nemen intussen gestaag toe. „Voor mijn andere kinderen was dat lastig”, zegt de moeder van drie. „Mijn dochter is op haar 17de uit huis gegaan. Wat moesten wij dan? We konden onze zoon toch niet op straat zetten?” In 2005 staat de crisisdienst voor het eerst in huis. „Bij de kliniek leek er tijdens het gesprek met de psychiater weinig aan de hand. Hij kon zich daar een kwartier goed houden. ‘Wij zien niks aan hem’, werd er dan gezegd. Dan kwam hij weer naar huis.” Niet veel later gaat het opnieuw mis. De situatie thuis loopt zo hoog op dat zijn ouders de politie inschakelen. Dat is een ingrijpend moment voor het gezin. „Je zoon zo mee zien gaan, is ontzettend verdrietig”, vertellen zijn ouders. „Tegelijkertijd kwam er rust. De spanning van de afgelopen tijd viel even weg.” In de kliniek krijgt Thea een briefje van een psychiater met de website van Ypsilon, de vereniging voor familieleden van mensen met schizofrenie en psychosegevoeligheid. „Nadat ik een boek over schizofrenie las, werd alles duidelijk. Onze zoon bleek aan negen van de tien kenmerken van de ziekte te voldoen.” Na al die jaren in onzekerheid weet ze eindelijk wat er aan de hand is met haar zoon. „Ik voelde mij altijd een beetj