Ouderen moeten in verpleeghuis vaak al na vier maanden weer verhuizen: ‘Als pakketjes doorgeschoven’

Zorgmedewerkers en een bewoner. © ANP Zorgmedewerkers en een bewoner. Ouderen moeten in verpleeghuis vaak al na vier maanden weer verhuizen: ‘Als pakketjes doorgeschoven’ Veel ouderen die in een verpleeghuis terechtkomen, moeten bijna meteen alweer verhuizen. Voor het eerst wordt uit groot, landelijk onderzoek duidelijk hoe senioren in de laatste fase van hun leven veelal ‘als pakketjes’ worden doorgeschoven. Carla van der Wal Algemeen verslaggever 9 september 2026, 03:00Laatste update: 07:28 Maak ons je Google-favoriet Vaak zijn ouderen er al slecht aan toe als ze in een verpleeghuis terechtkomen. Zij verlaten ‘omdat het echt niet meer gaat’ noodgedwongen hun oude, vertrouwde huis. Maar zijn ze eenmaal in een verpleeghuis opgenomen, dan moeten ze vaak alweer heel snel verkassen, blijkt nu. Jaarlijks zijn er per honderd verpleeghuisbewoners gemiddeld 36 verhuizingen, vaak al binnen vier maanden na aankomst. Van die uitkomsten schrok hoogleraar Hilde Verbeek (Universiteit Maastricht). Zij leidde het eerste, grote landelijke onderzoek naar verhuizingen van ouderen die zijn opgenomen in verpleeghuizen. „We hadden wel signalen dat dit gebeurde, maar dit aantal verhuizingen hadden wij niet verwacht. Als je het aan cliëntenraden vraagt, zullen zij zeggen dat het is alsof er met deze ouderen wordt gesold. Maar ouderen zijn geen pakketjes die je ronddeelt.” Want voor senioren is verkassen naar een andere afdeling of locatie veel meer dan een praktische stap. Verhuizingen gaan gepaard met gevoelens van onzekerheid, angst en verlies. En die komen in veel gevallen juist om de hoek kijken in een periode waarin mensen nog aan het wennen waren aan hun nieuwe woonomgeving. Zulke onrust kan worden voorkomen door eerder goed te kijken of een oudere die nog thuis woont echt in zijn eigen woning kan blijven. Dat biedt meer ruimte om de stap naar een verpleeghuis rustig en goed voor te bereiden. „Dan hoeft iemand niet vanuit een crisissituatie naar een verpleeghuis verplaatst te worden”, zegt Verbeek. En kan dus ook preciezer worden gekeken welke plek echt goed past. Want meestal moeten ouderen, naast groepsverhuizingen naar splinternieuw gebouwde locaties, individueel verkassen vanwege regels of de zorg die op een andere plek wél of beter kan worden gegeven. „Ouderen worden dan opnieuw geplaatst op plekken met heel specialistische zorg, waarvoor bijvoorbeeld ook andere financiering nodig is. Het gaat ook vaak om mensen met gedragsproblemen.” Maar de vraag is of zo’n verhuizing die wordt ingegeven door regels of financiering, ook altijd de beste keuze voor een oudere zelf is. „Een verhuizing is voor iedereen een ‘major life event’, maar helemaal in deze fase van je leven”, zegt Verbeek. „Het is voor ouderen heel ingrijpend om wéér van woonplek te moeten veranderen. Ze verliezen daarmee ook het netwerk dat ze in een verpleeghuis hebben opgebouwd. De vriendschappen die ze hebben gesloten zijn met een verhuizing ook meteen weer verdwenen.” Als het toch tot een verhuizing komt, is het belangrijk dat zorgpersoneel dat niet alleen ziet als een logistieke operatie. Ze kunnen ouderen alvast laten wennen aan een nieuwe plek, door er overdag heen te gaan of door er te logeren. En er kan gesproken worden over de emoties rondom een verhuizing. „In de praktijk wordt vaak vergeten mensen zelf mee te nemen in het proces, ook uit angst voor boosheid over de stap. Maar zulke gevoelens mogen er ook zijn.” Het onderzoek is al besproken met minister Mirjam Sterk, die vindt dat de resultaten breed verspreid moeten worden onder zorgorganisaties. Daarnaast is samen met naasten en medewerkers uit de praktijk de verhuisbox ‘Samen uit, samen thuis’ ontwikkeld. Die biedt zorginstellingen een stappenplan om verhuizingen beter te begeleiden. Lees meer Soap rond grote windturbines: Amsterdam bijt na 17 jaar opnieuw in het zand