Patrick (47) rook iets vreemds, weken later volgt een verwoestende diagnose

Patrick Korpershoek en zijn vrouw Kayleigh. Op de foto met baby Teddy, de jongste van 5 kinderen uit een samengesteld gezin. © Dennis WissePatrick Korpershoek en zijn vrouw Kayleigh. Op de foto met baby Teddy, de jongste van 5 kinderen uit een samengesteld gezin. Patrick (47) rook iets vreemds, weken later volgt een verwoestende diagnose Tot anderhalve maand geleden mankeerde Patrick Korpershoek (47) uit Vlaardingen niets. Net opnieuw vader, een kampeervakantie voor de boeg. En dan, een dag voordat de zomervakantie begint, belandt hij in het ziekenhuis en hoort hij niet veel later dat zijn leven er bijna op zit. Maak ons je Google-favoriet Patrick en Kayleigh Korpershoek hadden net een caravan gekocht waarmee ze afgelopen zomer met het hele gezin op vakantie zouden gaan. Met de nadruk op zouden. Want hun leven is in heel korte tijd veranderd in een nachtmerrie. Bij het schoonmaken van de caravan nam Patrick een gekke geur waar. „Een geur die ik niet kon plaatsen. Dat komt door dat schoonmaakspul, dacht ik. Dat zal wel niet in orde zijn. Ik gooide het gelijk weg.” Maar die geur was niet afkomstig van het poetsmiddel. „Ik rook die gekke geur vlak daarna weer. Kayleigh rook echter niets. Het lag dus aan mij. Het werd van kwaad tot erger. De dagen erop, als ik die geur rook, begon mijn lichaam te tintelen. Nog in diezelfde week, in nacht van 16 op 17 juli, werd ik verward wakker. Ik liep naar beneden en wilde met een afstandsbediening de ventilator uitzetten. Dat kreeg ik niet voor elkaar.” Kayleigh (35): „Je moet weten dat Patrick de ventilator zelf in elkaar heeft gezet. Hij is van huis uit elektricien. Hij weet als geen ander hoe dit soort apparaten werken. Hij stond heel raar met zijn armen te zwaaien, hij kon geen fatsoenlijk woord uitbrengen. Ik ging uit mijn stekkerdoos.” Zij twijfelde geen moment. Ze belde haar moeder om op baby Teddy - met acht maanden de jongste van de vijf kinderen in dit samengestelde gezin - te passen en reed zo snel als ze kon naar de eerste hulp van het Reinier de Graaf Gasthuis in Delft.” Aanvankelijk werd gedacht aan een epileptische aanval of een hersenvliesontsteking. Een MRI-scan wees op iets anders; een glioom, een kwaadaardige hersentumor. „Je hebt laaggradige en hooggradige gliomen. De laaggradige groeien langzaam, de hooggradige snel. Pas na een hersenoperatie kon de exacte ernst worden vastgesteld.” Ondertussen zag Kayleigh - die zelf lijdt aan een ernstige huidziekte waardoor zij niet buiten de deur kan werken - haar echtgenoot veranderen van een heel zachte, beschaafde man in een dwarsligger. „Bovendien laat zijn geheugen hem behoorlijk in de steek. Patricks dochter van 14 is linkshandig. Hij was altijd degene die daar rekening mee hield, dat zij daar aan tafel zat waar ze ruimte had haar linkerarm te bewegen. Nu weet hij niet meer dat zij linkshandig is. Voor ons is deze situatie nauwelijks te bevatten, laat staan voor de kinderen.” De uitslag na de operatie was een boodschap die niemand wenst te horen: een glioblastoom graad 4, een zeer agressieve hersentumor. Met een levensverwachting van één tot twee jaar als prognose. „Leeft hij nog langer dan 2,5 jaar, dan is dat al een wonder. Als je zoiets hoort, zakt de grond onder je voeten weg.” We hopen dat we in de korte tijd die we samen nog hebben, herinneringen kunnen maken Hoop dat hij beter wordt, die is er volgens Kayleigh niet. „Zijn doodvonnis is getekend. Met chemo en bestralingen kan de groei van de tumor enigszins worden geblokkeerd. Ervan genezen, dat is ons meer dan duidelijk gemaakt, is onmogelijk. Er hangt een heel donkere wolk boven ons hoofd.” Zoiets simpels als een rondje op de motor, dat gaat niet meer. Zo zijn wel meer dingen die hem in een heel korte tijd zijn ontnomen. Hun gezamenlijke droom, een toekomst op een boerderij vol schaapjes, kunnen ze op hun buik schrijven. „We hopen dat we in de korte tijd die we samen nog hebben, herinneringen kunnen maken. Dat we met kerst als gezin een weekje weg kunnen.”