Pepijn maakt theater over zwartste periode uit zijn leven: ‘Ben mijn depressie en angststoornis nu dankbaar’

Pepijn Schoneveld en zijn hond Millie © Bibian BingenPepijn Schoneveld en zijn hond Millie Pepijn maakt theater over zwartste periode uit zijn leven: ‘Ben mijn depressie en angststoornis nu dankbaar’ Acteur, podcast- en theatermaker Pepijn Schoneveld (41) is gelukkiger dan ooit, maar acht jaar geleden zag zijn leven er compleet anders uit. Schoneveld ging gebukt onder een zware angststoornis en verlammende depressie. Pas toen hij de absolute bodem raakte en er alleen voor kwam te staan, vond hij de uitweg. Daarover gaat zijn nieuwe kleinkunstvoorstelling. Edwin van der Aa Verslaggever media en cultuur 23 september 2026, 07:00 Maak ons je Google-favoriet Het gebeurt niet vaak: een theatermaker die – zonder tussenkomst van een impresariaat of manager – een persoonlijke mail stuurt om aandacht te vragen voor zijn nieuwe solovoorstelling Welkom dat je luistert. Waar hij vroeger leunde op alles en iedereen, bouwde Schoneveld voor deze voorstelling letterlijk zijn eigen decor. Het is zijn persoonlijkste werk tot nu toe, voortgekomen uit de zwartste periode van zijn leven. Jarenlang werd het leven van Pepijn Schoneveld geregeerd door een gegeneraliseerde angststoornis, in de volksmond beter bekend als een ‘piekerstoornis’. „Je kent het misschien wel: je ligt ’s nachts in bed en begint te malen over je problemen. Als je dat als stoornis hebt, stopt dat malen nooit. Het is een overlevingsmechanisme dat volkomen doorslaat. Als je daar maar lang genoeg in blijft hangen en er niet uitkomt, raak je vanzelf in een depressie.” Het absolute dieptepunt volgde zo’n acht jaar geleden. Schoneveld omschrijft zichzelf in die tijd als ‘een hond met heel veel baasjes’. „Ik was enorm afhankelijk geworden van de mensen om mij heen. Zeker met deze mentale aandoening ben je de hele dag door op zoek naar geruststelling bij anderen.” Maar langzaam brokkelden al zijn vertrouwde zekerheden af. Zijn vader overleed, zijn toenmalige relatie ging uit en tot overmaat van ramp bleken therapieën en medicatie niet meer aan te slaan. „Ineens waren al mijn houvasten weg. Ik kwam er helemaal alleen voor te staan. Familie en vrienden waren natuurlijk lief, maar op een gegeven moment raken de antwoorden van de omgeving ook op.” Paradoxaal genoeg was die intense eenzaamheid precies wat hij nodig had. „Daar, op die absolute bodem, kwam ik tot het besef: ik moet dit zelf doen. Ik ben de enige die verantwoordelijk is voor mijn binnenwereld.” Schoneveld leerde op een harde manier dat mentale ziektes wezenlijk anders werken dan fysieke aandoeningen. „Uiteindelijk moet de persoon met de depressie zélf de beslissing nemen om op te staan.” Uit dat dal kroop een nieuwe, hyperautonome Pepijn Schoneveld. Hij is inmiddels – ondanks dat zijn stoornis niet weg is – al zes jaar stabiel. Dat gevoel van zelfstandigheid nam Schoneveld zelfs zo letterlijk, dat hij het tijd vond om weer verantwoordelijkheid te nemen voor iets anders dan zichzelf. „Ik merkte hoe lastig dat was toen golden retriever Millie in mijn leven kwam”, vertelt hij. Voor zijn nieuwe voorstelling Welkom dat je luistert ontwierp Schoneveld zijn eigen decor en timmerde dat zelf in elkaar. De show is voor de cabaretier een overwinning op zichzelf, maar de voorstelling – een echte comedy- en kleinkunstshow vol prachtige luisterliedjes – bevat ook een waarschuwing. Schoneveld realiseerde zich namelijk dat hij misschien wel was doorgeslagen in die zelfstandigheid. „Ik was zo autonoom geworden, dat ik alleen nog maar bezig was met goed voor mezelf zorgen. Dat individualisme zie ik overal in onze maatschappij terug. We zijn zo onafhankelijk en egocentrisch geworden: de focus op de ander is helemaal weg. In mijn decor staat een zelfgebouwde lantaarnpaal symbool voor die illusie. Ik heb hem weliswaar zelf geschuurd, maar ik was nog steeds afhankelijk van de maker van de paal en de verkoper van het schuurpapier. We hebben elkaar nodig.” In de voorstelling brengt hij veertien liedjes ten gehore, van nieuwe speciaal v