Presentator Wildebras doet boekje open over pestverleden: ‘Ik stond altijd 2-0 achter’

Gabriel Martina (Wildebras) is een Nederlandse presentator en tiktokker. © Jean-Pierre JansGabriel Martina (Wildebras) is een Nederlandse presentator en tiktokker. Presentator Wildebras doet boekje open over pestverleden: ‘Ik stond altijd 2-0 achter’ Gabriel Martina (33), beter bekend als Wildebras en van Zapp-programma Wilde Buren, zat op minstens acht basisscholen en was altijd het buitenbeentje. Voor de landelijke Week tegen Pesten vertelt hij voor het eerst over zijn heftige pestverleden. „Het is belangrijk om kinderen te laten zien dat ze niet alleen staan.” Maak ons je Google-favoriet Rotterdammer Gabriel Martina brengt jongeren met zijn online video’s kennis over dieren bij. Met een safarihoed op spreekt hij in straattaal zijn jonge publiek aan: „Fakka roofdieren! Een duif is lauw maar de gier gaat dikker!” Bij NPO Zapp heeft hij zijn eigen programma, Wilde Buren, waarin de liefde voor dieren centraal staat. Wat veel mensen niet weten, is dat die liefde mede is ontstaan door zijn pestverleden. „Voor mij is het nu soms nog lastig om bij mijn gevoel te komen. Waar dat juist heel makkelijk gaat, is als ik bij dieren ben. Voor mij is het daarom ook logisch dat ik doe wat ik doe.” Die guy van de dieren die je tof vindt, heeft het ook niet altijd makkelijk gehad. Martina heeft nog nooit openlijk gesproken over zijn pestverleden. Hij deelt zijn verhaal nu omdat hij de ‘Stip it’ campagne van Zapp, die gehouden wordt tijdens de landelijke Week tegen Pesten, een mooie kans vindt. „Als kinderen naar je opkijken en je een voorbeeldfunctie hebt, is er niks mooiers dan te laten zien dat ze er niet alleen voor staan. Die guy van de dieren die je tof vindt, heeft het ook niet altijd makkelijk gehad.” Martina had geen makkelijke jeugd. Als kind woonde hij samen met zijn moeder in vrouwenhuizen. Dat zijn plekken waar vrouwen en hun kinderen terecht kunnen als zij te maken hebben met een onveilige thuissituatie. De woonplek van Martina en zijn moeder veranderde steeds, omdat de locatie geheim moest blijven. „Je kunt niet op je oude school blijven, want dan ben je traceerbaar.” Daardoor heeft hij op minstens acht verschillende basisscholen gezeten. De basisschool is ook de plek waar het pesten plaatsvond. Acht keer moest Martina opnieuw beginnen op een nieuwe school. „Ik denk dat dat heel herkenbaar is voor sommige kinderen. Je komt nieuw in een klas en je moet weer je plek en je draai vinden. Het schoolsysteem is anders, de leraren zijn anders. Meestal moet je dan een soort balans vinden: wel vragen durven stellen, maar je wil tegelijkertijd niet dom gevonden worden door andere kinderen.” Doordat hij steeds het nieuwe kind in de klas was, werd hij vaak buitengesloten door klasgenootjes. „Ik stond altijd twee-nul achter. Ze wilden dan niet met me spelen omdat ik nog geen vriendengroep had.” Als kind dacht ik: waarom kijken jullie naar mij alsof ik anders ben dan jullie? Martina denkt dat de buitensluiting ook deels kwam doordat hij er anders uitzag. „Om eerlijk te zijn waren het ook vaak redelijk witte scholen. Die kinderen vonden mij anders dan zijzelf. Dat was voor mij altijd ingewikkeld, ik voelde me juist hetzelfde als zij. Als kind dacht ik: waarom kijken jullie naar mij alsof ik anders ben dan jullie?” Zijn gevoelens en verhaal kon Martina bij niemand kwijt. „Ik heb nooit met mijn moeder kunnen praten over het pesten of over mijn gevoel. Mijn moeder was best bang voor jeugdzorg en ik wilde ook niet bij haar weg, dus ik heb veel dingen voor mezelf gehouden. De scholen wisten wel dat ik het moeilijk had, maar ze hebben het er nooit met me over gehad.” Ook kwamen andere klasgenoten nooit voor hem op, vertelt de dierenvriend. Gabriel Martina (Wildebras). © Jean-Pierre Jans Film over keizerspinguïns Wel heeft een van de scholen ervoor gezorgd dat Martina een maatschappelijk werker kreeg met wie hij twee keer iets leuks kon doen. „We gingen een keer naar de bios. Voor mij was dat niet normaal, ik zal dat nooit meer vergeten