Regisseur Daria Bukvić schudt mensen wakker met musical Cabaret: ‘Ik wil graag een verzetsstrijder zijn’

Daria Bukvić. © NLBeeldDaria Bukvić. Regisseur Daria Bukvić schudt mensen wakker met musical Cabaret: ‘Ik wil graag een verzetsstrijder zijn’ Daria Bukvić (37) regisseert de musical Cabaret, die gaat over het opkomend fascisme richting de Tweede Wereldoorlog. En nu. Want de regisseur, die op uitnodiging van hoofdrolspeelster Chantal Janzen aan het roer staat, bouwt geen onbezorgd feestje. Toch probeert ze haar publiek ook lucht te geven tijdens de voorstelling. „Ik wil niet dat mensen alleen maar pijn lijden in het theater.” Edwin van der Aa Verslaggever media en cultuur 29 september 2026, 07:00 Maak ons je Google-favoriet De drang om maatschappelijk onrecht aan te kaarten, is bij Daria Bukvić onlosmakelijk verbonden met haar eigen, ingrijpende verleden. Ze kwam als 3-jarig meisje samen met haar moeder naar Nederland, op de vlucht voor de gruwelijke oorlog in Joegoslavië. Ze belandden in een asielzoekerscentrum. „Mijn moeder had twee jaar lang haar koffer nog niet eens uitgepakt”, vertelt Bukvić over die eerste, zware tijd. „Ze dacht dat we alleen maar even in Nederland zouden overwinteren en dan weer terug konden naar ons eigen huis.” Uiteindelijk kwam het onvermijdelijke nieuws van haar vader, die was achtergebleven: de grenzen gingen weer open, maar er was geen toekomst meer voor het gezin daar. Omdat de ouders van Bukvić uit een gemengd huwelijk kwamen, kozen ze ervoor in Nederland een nieuw leven op te bouwen. Ze vestigden zich in Limburg, waar de basis werd gelegd voor haar latere succes. Als vluchtelingenkind groeide ze op in een omgeving waar theater en kunst onbereikbare luxeproducten waren. „Mijn ouders hadden simpelweg geen geld om mij mee te nemen naar het theater”, legt Bukvić uit. Haar allereerste kennismaking met de kracht van theater was een film in de klas. „Op een katholieke basisschool in Midden-Limburg liet meester Peter ons de verfilming van Jesus Christ Superstar zien. Ik vond het ongekend.” Vanaf dat moment was ze betoverd door de mogelijkheid om verhalen te vertellen via zang en expressie. Op een katholieke basisschool in Midden-Limburg liet meester Peter ons de verfilming van Jesus Christ Superstar zien. Ik vond het ongekend De definitieve omslag kwam in groep 8, toen ze zelf mocht meespelen in het jaarlijkse kerstspel. „Ik mocht met gigantische engelenvleugels op mijn schouders van achterin de kerk door het gangpad naar voren lopen, met een kaarsje in mijn hand”, herinnert ze zich levendig. „Toen was mijn hart voor eeuwig verkocht aan het theater.” Bukvić droeg lang een zware last met zich mee: de schuldgevoelens van de overlever. „Dat heeft mij wel jaren achtervolgd en veel therapie gekost”, zegt ze eerlijk. „Ik wilde mijn ouders iets van de waardigheid teruggeven die ze zijn verloren als vluchtelingen. En dat is een last die je eigenlijk geen enkel kind gunt.” Ze bekent dat haar drang om activistisch theater te maken, voortkomt uit een trauma. „Theater is voor mij altijd therapeutisch geweest, omdat ik mijn woede, mijn onvrede en mijn verdriet over de staat van de wereld kan omzetten in iets moois wat hopelijk mensen aan het denken zet.” Poster musical Cabaret met Chantal Janzen in de hoofdrol. © Medialane ‘Een enorme eer’ Wanneer Bukvić spreekt over haar nieuwste project, de rauwe en grootse musical Cabaret, noemt ze het allereerst ‘een enorme eer’ dat Chantal Janzen háár heeft gevraagd voor deze gigantische klus. Maar Bukvić zou zichzelf niet zijn als ze niet direct een eigen visie op het stuk had. De nieuwste versie van Cabaret in Londen spreekt haar niet aan. Voor de regisseur ligt er in die versie te weinig gewicht op de serieuze, donkere kant van het verhaal: de opkomst van het fascisme. Bukvić legt uit dat we momenteel leven in een tijd waarin precies dat stukje geschiedenis een enorme relevantie heeft. „Fascisme maakt gewoon de comeback van de eeuw, zeg maar”, waarschuwt ze. Ook de wijze waarop de vrouwelijke hoofdrol (Sally Bowles) in Londen werd neergezet, stuitte haar