Rockband Tröckener Kecks na 25 jaar terug op podium: 'We konden niet langer wachten'
Een maand geleden zou Rick de Leeuw (65) waarschijnlijk in hard gelach zijn uitgebarsten als iemand hem had gezegd dat hij vandaag een interview zou geven over de comeback van zijn band Tröckener Kecks. De rockzanger leefde 25 jaar lang in de voor hem geruststellende veronderstelling dat geweest ook daadwerkelijk geweest was. "Ik heb altijd een hekel gehad aan mensen die elke drie maanden in het café vertellen dat ze zijn gestopt met roken. Ga weg joh, dacht ik dan. Je kan maar een ke
Rick de Leeuw dacht een kwart eeuw dat het hoofdstuk Tröckener Kecks definitief gesloten was. Toch gaat de Amsterdamse rockband weer het podium op. Vanaf het voorjaar van 2027 staan voorlopig vijftien optredens gepland, verspreid over Nederland. Voor de 65-jarige zanger is die ommezwaai zelf ook nog behoorlijk vers: een maand geleden had hij een gesprek over een comeback waarschijnlijk weggelachen.
De tour brengt de band onder meer naar Deventer, Amsterdam, Groningen en Maastricht. Daar keert het repertoire terug waarmee Tröckener Kecks in de jaren tachtig en negentig naam maakte, waaronder Nu of nooit, Een dag, zo mooi en De jacht is mooier dan de vangst. De groep bouwde een reputatie op met felle, energieke shows en de Nederlandstalige teksten van De Leeuw. Die draaiden vaak om voluit leven, een houding die ook centraal stond in Met hart en ziel uit 1990. Het succes maakte de zanger bekend in zowel Nederland als België.
Maar achter die energie raakte de band uiteindelijk uitgeput. De Leeuw begon Tröckener Kecks in 1980, toen hij negentien was. Muziek betekende voor hem vrijheid: geen vast kantoorritme, maar een bestaan op zijn eigen voorwaarden. In 2001 voelde dat totaal anders. Hij was veertig, had kinderen en merkte dat de band hem niet langer ruimte gaf, maar juist beperkte. Bovendien kostte het steeds moeite om de groep draaiende te houden. De breuk voelde daardoor niet als een ramp, maar als opluchting. Eenmaal gestopt wilde hij ook echt gestopt blijven.
Daarna vulde De Leeuw zijn leven met andere projecten. Hij schreef dichtbundels en het boek Ik, Jan Smeken, over een Brusselse stadsdichter uit de vijftiende eeuw. Ook acteerde hij op televisie en in het theater en presenteerde hij programma’s, vooral in België. De afstand tot zijn oude bandbestaan was groot: na het afscheidsconcert kwam hij twintig jaar niet in Paradiso. Pas in 2021, toen hij een soloplaat uitbracht, keerde hij daar terug.
Waarom de deur nu toch weer opengaat, kan De Leeuw niet aan één gebeurtenis ophangen. Vanuit Heks, het Belgische dorp waar hij tien jaar woont, beschrijft hij vooral een verdwenen weerstand en teruggekeerde zin om te spelen. Vasthouden aan zijn eerdere besluit voelde niet meer nodig. Tegelijk telt de tijd mee: nog eens een kwart eeuw wachten is voor de band geen reële optie. De Leeuw houdt er rekening mee dat dit misschien de laatste gelegenheid is om het repertoire lichamelijk nog overtuigend op het podium te brengen.
Voorlopig krijgt die hernieuwde speelzin vorm in vijftien concerten. Of de zalen na zo’n lange onderbreking vollopen, moet blijken, maar De Leeuw maakt zich daar niet druk om. Hij grapt dat er tot de tour genoeg tijd overblijft om publiek persoonlijk uit te nodigen. De comeback draait daarmee vooralsnog om iets concreets: de oude nummers opnieuw live spelen, nu de band dat weer wil en kan.
Reacties
- Nog geen reacties. Wees de eerste.