Roerloze baby op bed zorgt voor angstige race tegen de klok: ‘Ik hoop zó dat ze begint te huilen’

In de veronderstelling dat we zijn vrouw moeten reanimeren, zegt hij dat het om hun baby gaat. © Pedro Sluiter ,Carlo ter Ellen DPG MediaIn de veronderstelling dat we zijn vrouw moeten reanimeren, zegt hij dat het om hun baby gaat. De wijkagent Baby ligt roerloos op bed, agent doet alles om haar te redden: ‘Deze moet lukken, deze is te kostbaar’ Met een AED in de hand rennen we naar de voordeur waar een man met paniek in zijn ogen op ons staat te wachten. In de veronderstelling dat we zijn vrouw moeten reanimeren, zegt hij dat het om hun baby gaat. We rennen naar boven. Op bed zie ik een baby liggen. Roerloos. Maak ons je Google-favoriet Als ik haar oppak, ligt ze als een slappe pop in mijn handen. Met mijn vrije hand veeg ik de commode leeg. Ik leg het hummeltje op haar rug en ruk het rompertje van haar roerloze lijfje. Het mondkapje is te groot. ‘Ik doe het zonder’, zeg ik tegen mijn collega. Een paar keer blaas ik voorzichtig in het kleine mondje en kijk of haar borstkastje omhoog komt. Helaas zie ik weinig beweging. De pads van de AED passen niet en ik ga door met beademen en hartmassage. De adrenaline stroomt door mijn lijf en ik hoop zó dat ze haar oogjes opendoet en begint te huilen, maar er gebeurt niets. ‘Doorgaan’, schreeuw ik tegen mezelf. ‘Doorgaan! Deze moet lukken, deze is te kostbaar…’ De ambulancebroeders komen ter plaatse, en omdat zij meer ervaring hebben, nemen zij het over. Het wordt steeds drukker in het kleine kamertje. Te druk voor mij en ik loop naar beneden waar collega’s in gesprek zijn met de ouders en broer van het meisje. De spanning is voelbaar. Als ik de laatste trede af stap, komt vader naar mij toe. Ik weet wat zijn vraag zal zijn. Met tranen in mijn ogen en zonder iets te zeggen, schud ik minimaal met mijn hoofd. Met moeite zeg ik dat iedereen boven het maximale probeert, maar dat het heel moeilijk wordt. Hij slaat zijn armen om mij heen en ik krijg een dankbare knuffel. Terwijl ik met moeder praat, komt een ambulancebroeder met een grote handdoek in zijn armen naar beneden en ik weet wat daar in zit. Ze heeft het niet gehaald. De kamer ontploft van verdriet en het geschreeuw van familie gaat door merg en been. Ik laat het gebeuren. Dan komt het moeilijke moment dat we de lamgeslagen familie los mogen laten. De familie is dankbaar dat we er waren en alles geprobeerd hebben om haar te redden Ruim twee weken later ga ik opnieuw langs. De man doet open. De schrik van mijn uniform gaat over in herkenning en hij pakt mij stevig vast en bedankt me dat ik er ben. Hij trekt mij de woning in waar zijn vrouw en hun zoon op de bank zitten en zegt: ‘Kijk eens wie er is!’ De zoon rent naar mij toe en hangt om mijn middel, van moeder krijg ik een dikke knuffel. We hebben een emotioneel gesprek over hun dochter en de weken na haar overlijden. De familie is dankbaar dat we er waren en alles geprobeerd hebben om haar te redden. Het was gewoon te laat. Overlast veroorzakende jongeren, winkeldiefstal of huiselijk geweld: het werk van de wijkagent is elke dag anders. In deze rubriek tekent journalist Janet de Vos wekelijks een verhaal op dat indruk maakte op de wijkagenten. De verhalen zijn waargebeurd, maar volledig geanonimiseerd om de privacy van betrokkenen te beschermen. Lees meer Oud-SER-voorzitter Mariëtte Hamer wordt lijsttrekker PRO in Eerste Kamer