Rutger (40) kan weer leven na dure behandeling in Australië: ‘Frustrerend dat therapie niet erkend wordt’

Rutger Dijkstra - hier met zijn vrouw Ilse - voelt zich een stuk beter na een therapie in Australië. © DCI MediaRutger Dijkstra - hier met zijn vrouw Ilse - voelt zich een stuk beter na een therapie in Australië. Rutger (40) kan weer leven na dure behandeling in Australië: ‘Frustrerend dat therapie niet erkend wordt’ De muren van zijn kamer waren jarenlang zijn enige uitzicht. Ondraaglijk klein werd de wereld van Rutger Dijkstra uit Son en Breugel toen hij door de ziekte ME aan bed gekluisterd raakte. Na een therapie in Australië ging hij met sprongen vooruit. „We genieten van alles wat ik nu kan, maar het is nog steeds heel zwaar.” Maak ons je Google-favoriet „Alsof je vijftien bakken koffie hebt gedronken en daarna vijftien slaappillen inneemt.” Zo voelde Rutger Dijkstra (40) zich in de allerzwartste dagen van zijn leven, toen de ziekte ME (Myalgische Encefalomyelitis) hem volledig in de greep had. „Je bent uitgeput, maar tegelijkertijd staat je zenuwstelsel in de vecht- en vluchtmodus. Je hebt geen enkel moment meer van ontspanning.” Nu kan Rutger eindelijk zelf vertellen wat hij heeft doorgemaakt. Toen deze site hem drie jaar geleden interviewde, was tien minuten praten al een hele opgave. Terwijl de voormalige ingenieur en onderzoeker voorheen een fervent sporter was en op zijn motor veel van de wereld zag. Een kleine inspanning kan er bij ME voor zorgen dat de toestand van de patiënt verslechtert. Op zijn dieptepunt bracht Rutger jarenlang hele dagen boven op bed door. De moedeloosheid was van zijn gezicht af te lezen op de foto die toen van hem werd gemaakt. Jarenlang lag Rutger Dijkstra hele dagen boven in bed, als gevolg van de ziekte ME. Deze foto werd eind 2023 gemaakt, toen hij een dieptepunt in zijn ziekteproces meemaakte. © René Manders/DCI Media Hoe anders zit Rutger er nu bij. De sombere blik heeft plaatsgemaakt voor een stralende lach als hij samen met zijn vrouw Ilse in zijn tuin poseert. Hij deelt enthousiast zijn verhaal over zijn grote vooruitgang. Het leeuwendeel van het interview zit hij op een bed beneden in de woonkamer, want hij moet nog wel altijd oppassen dat hij zichzelf niet voorbijloopt. „Ik ben onlangs voor het eerst in zes jaar bij mijn schoonouders op bezoek geweest. Dat was een heel grote mijlpaal. Ik ben weer de hele dag beneden, en ik kan vijf of zes keer in de week een revalidatietraining doen. Als ik minder energie heb doe ik de oefeningen thuis. Soms doe ik wat kleine klusjes in en om het huis. ’s Middags rust ik nog een paar uur.” Die stijgende lijn heeft alles te maken met een dure behandeling in Australië. Die konden Rutger en Ilse betalen dankzij een succesvolle crowdfundingsactie. Binnen de zogeheten Neurophysics-therapie worden lichte fysieke oefeningen uitgevoerd die het zenuwstelsel tot rust moeten brengen. „Ik werd de eerste keer in een ligrolstoel naar de oefenruimte in Australië gebracht, zo zwak was ik. De trainers stimuleerden me om dagelijks iets te doen, en de zon op te zoeken.” De lange vliegreis naar het andere eind van de wereld leek een onmogelijke missie voor iemand die lange tijd niet eens de trap naar beneden kon nemen. „We hadden geregeld dat ik liggend de reis kon maken. Met veel kalmeringsmiddelen ging het uiteindelijk heel goed.” In de jaren ervoor had Rutger zo’n beetje álles al geprobeerd („Ik weet niet eens meer wat allemaal, mijn moeder heeft een lijst bijgehouden”) om beter te worden. Supplementen, acupunctuur en trajecten bij verschillende privéklinieken: niets hielp. Waarom geloofde hij dan wel in deze therapie, waarvoor hij een lange reis moest maken én tienduizenden euro’s moest neertellen? „Ik was in contact gekomen met een lotgenote, die er bijna net zo erg aan toe was als ik. Zij kwam terug uit Australië, en ze was enorm opgeknapt. Toen kreeg ik een sprankeling van hoop dat ik misschien ook geholpen zou kunnen worden.” In de reguliere medische wereld had Rutger het gevoel tegen een muur te zijn opgelopen. Hij onderging meerdere tes