Sabines moeder werd in de laatste weken van haar leven ‘doorgeschoven’: ‘Ze begreep er niets van’

Ouderen moeten in de laatste fase van hun leven verhuizen. © Roos KooleOuderen moeten in de laatste fase van hun leven verhuizen. Sabines moeder werd in de laatste weken van haar leven ‘doorgeschoven’: ‘Ze begreep er niets van’ Toen Sabine Hendriks las hoe ouderen ‘als pakketjes’ worden doorgeschoven, zag ze zo weer die laatste weken van haar moeder voor zich. Zij werd aan het einde van haar leven nog in twee verpleeghuizen ondergebracht. „Mijn moeder vroeg wat ze had misdaan.” Carla van der Wal Algemeen verslaggever 9 september 2026, 18:30 Maak ons je Google-favoriet Sabines vader kan er zelf nog niet openlijk over praten. Maar het nieuws over ouderen die veel te vaak uit verpleeghuizen moeten verhuizen, dat is ook het verhaal van zijn gezin. Van zijn vrouw, de moeder van Sabine Hendriks, met wie hij 67 jaar samen was. Toen het geheugen van zijn geliefde achteruit ging, zorgde hij voor haar. Natuurlijk. Overdag. ‘s Nachts, als hij er soms wel vier of vijf keer uit moest. En ook toen de zorg hem eigenlijk allang te veel werd. Sabine zag dat het niet meer ging. Vanwege de dementie, en omdat haar moeder daarnaast nog een andere ziekte kreeg. Maar Sabine zag ook dat haar vader de beslissing om haar moeder ergens anders onder te brengen simpelweg niet kón nemen: hij was veel te veel met zijn vrouw vergroeid geraakt. Daarom bereidde ze een rechterlijke machtiging voor: een rechter zou moeten beslissen dat een opname noodzakelijk was. Maar het noodlot sloeg toe. Begin april zakte Sabines moeder in haar ouderlijk huis in elkaar. De brandweer moest eraan te pas komen om de vrouw uit huis en in het ziekenhuis te krijgen. Daar schoof Sabines vader de ziekenhuisbedden tegen elkaar. Hij stopte zijn hand door de spijlen om Sabines moeder vast te kunnen houden. Het zou de laatste keer zijn dat ze samen konden slapen. Want de zorg greep in en er kwam een inbewaringstelling om voor een spoedopname te zorgen. „Mijn moeder moest naar een verpleeghuis met bedden voor mensen met een inbewaringstelling. Dat klinkt een beetje alsof je gevangen wordt genomen. En zo zag haar kamer er ook wel uit. Het was een grauwe ruimte, zonder persoonlijke spulletjes.” Zo zou Sabines moeder zich niet kunnen verwonden, en kon gekeken worden hoe ze zich gedroeg. Sabine zag hoe de verwarring daar alleen maar toenam. „Mijn moeder begreep er niets van.” Toen zorgprofessionals en een rechter langskwamen om te kijken hoe het verder zou moeten, begon Sabines moeder van zenuwen en ellende op haar knuisten te knauwen. „‘Wat heb ik misdaan?’, vroeg ze. Ze had geen idee wat haar overkwam.” Ook niet toen ze werd ondergebracht in een ander verpleeghuis, dichterbij haar man. „Mijn moeder was altijd zo op zichzelf geweest, samen met mijn vader. Nu zat ze tussen mensen van wie sommigen gilden en schreeuwden.” Soms keek Sabines moeder haar dochter aan, zo van: waar ben ik nu toch terechtgekomen? Haar man kwam langs wanneer hij maar kon en mocht. Maar hun leven samen verdween in rap tempo. Op Moederdag overleed Sabines moeder. Sabine werkt zelf in de ouderenzorg. Ze weet dat niemand zulk leed wil veroorzaken. Ze herinnert zich ook de warmte van het personeel. Maar ze is ervan overtuigd: het had anders gemoeten. Niet alleen voor haar eigen moeder, maar ook voor al die andere ouderen. Die moeten volgens een eerste groot landelijk onderzoek veel te vaak opnieuw verkassen nadat ze eenmaal in een verpleeghuis zijn opgenomen. „Mijn moeder verslechterde door die verhuizingen. Het is voor ons allemaal traumatiserend geweest.” Ergens is ze blij, dat het allemaal niet te lang heeft geduurd. Dat haar moeder nu geen beperkingen meer kent, en bevrijd is van het lichaam dat niet meer werkte. Elke dag zegt ze tegen de foto van haar moeder: ‘Ik hou van je.’ Maar het gemis blijft, vooral ook bij haar vader. „Hij zegt: ‘Ik zie steeds maar die lege stoel.’ Hij vindt er niks meer aan.” Sabine is niet de enige die met een persoonlijk verhaal reageerde op het nieuws dat deze site naar buit