Sem (11) kan niet praten, maar op school is hij gewoon zichzelf: ‘Iedereen kent Sem, hij hoort erbij’

Sem (l) en Levi hebben de hoofdrol in de campagne van Stichting Het Gehandicapte Kind. © Moreno Molenaar/Pix4ProfsSem (l) en Levi hebben de hoofdrol in de campagne van Stichting Het Gehandicapte Kind. Sem (11) kan niet praten, maar op school is hij gewoon zichzelf: ‘Iedereen kent Sem, hij hoort erbij’ Sem (11) kan niet praten en zit meestal in een rolstoel. Toch gaat hij net als andere kinderen naar de gewone basisschool. Voor Levi (7) is Sem heel normaal en toch anders. „Iedereen kent Sem, hij hoort er gewoon bij.” Maak ons je Google-favoriet Het zijn twee bijzonder vrolijke jochies, Sem en Levi. De één zit in de ZON-groep: de zogenoemde ‘Samen naar School’-klas, de ander in een reguliere groep vier. Allebei op basisschool De Kreek in Bergen op Zoom. De twee lachebekjes spelen een glansrol in de landelijke campagne van Stichting het Gehandicapte Kind. De goedlachse Sem heeft veel zorg nodig: hulp met eten en drinken bijvoorbeeld en hij is niet zindelijk. Communiceren doet hij met een ‘klaar’ en ‘meer’-knop, maar vooral ook door geluid te maken. Spreken kan hij alleen met zijn ogen. Hij heeft het GRIN1-syndroom waardoor hij zowel lichamelijk als verstandelijk beperkt is. Ook epilepsie hoort daar bij. Sem en Levi zijn de gezichten van de landelijke campagne van Stichting het Gehandicapte Kind. Die wil dat kinderen met en zonder beperking vaker samen naar een gewone basisschool kunnen, zoals Sem en Levi. Onder de titel ‘Van jou leer ik meer’, maakt de stichting zich hard voor inclusief onderwijs in Nederland. Bij zijn geboorte hoorden zijn ouders dat Sem nooit zou kunnen lopen. Nu kan hij kleine stukjes te voet over het schoolplein of in de klas rondstappen. Soms doet Sem mee in het reguliere onderwijs, dan gaat hij onder zorgbegeleiding een half uurtje naar groep 3. Of Levi komt bij hem op bezoek op ‘de ZON-groep’, een apart prikkelarm zorglokaal op De Kreek. Levi en Sem spelen vaak samen buiten. Favoriet is de nieuwe schommel. © Moreno Molenaar/Pix4Profs Voor de ondernemende Levi is het heel vanzelfsprekend dat Sem met monotone geluiden communiceert en via pictogrammen laat weten hoe het met hem gaat. Levi is Sems maatje in de landelijke campagne, maar ook op school in Bergen op Zoom. Hij is een vriendje van Finn, het jongere broertje van Sem. Moeder Mandy van Gent is blij dat Sem naar dezelfde school kan als zijn broertje Finn. Oudere zus Tess zit inmiddels op de middelbare school. „Onze kinderen hoeven nooit uit te leggen wat er met Sem aan de hand is en waarom hij meestal in een rolstoel zit, want iedereen kent Sem. Sterker nog: hij is de eerste die begroet wordt als we boodschappen doen bijvoorbeeld.” Het is ook praktisch in het gezin dat iedereen naar dezelfde school gaat en dezelfde schooltijden heeft. „Wij werken. Sem woont gewoon bij ons thuis en draait mee in de gezinsroutine. Hij is aanwezig bij de Koningsspelen of de laatste schooldag. Alles wat kan. Dat brengt een enorme structuur en rust in ons gezin.” Ze hoopt dat inclusief onderwijs voor kinderen met en zonder beperking ook in de samenleving voor een andere houding zorgt. „Wij moeten ons altijd verdedigen. Mensen begrijpen niet waarom we een gehandicaptenparkeerkaart hebben, of waarom we met een groot kind in een buggy lopen. Op school hoeven we niks uit te leggen. Niemand vraagt wat heeft jouw broertje? Het is heel normaal dat Sem er bij is.” Omdat Sem zijn dagbesteding op een gewone basisschool krijgt, raken kinderen zonder beperking daar gewend aan kinderen met een handicap, zegt Nicole van Loon. Ze is de moeder van Levi. Haar zoontje ging steeds vaker mee naar de speciale ZON-groep om met Sem te spelen of om hem voor te lezen. „Voor Levi is het normaal dat kinderen met een beperking bij hem op school zitten”, vertelt ze. „Hij schrikt er niet van als iemand hard roept of er iets vreemds gebeurt. Hij is er vanaf jonge leeftijd mee vertrouwd. Dan is er geen angst om in contact met elkaar te komen. Sem is ook altijd bij de voetbal, het gaat eigenl