Topmodel Marlijn (33) valt van trap en breekt haar gezicht: ‘Ik dacht: dit komt nooit meer goed’

Marlijn Hoek. © Rob VossMarlijn Hoek. Topmodel Marlijn (33) valt van trap en breekt haar gezicht: ‘Ik dacht: dit komt nooit meer goed’ Topmodel Marlijn Hoek zakt door haar knieën van wanhoop. De badkamerspiegel reflecteert een onherkenbare vrouw. Een metersdiepe val van de trap verwoest haar gezicht en daarmee haar internationale carrière. Tenminste, dat dacht ze. Want ze staat weer voor de camera. Maak ons je Google-favoriet De zon staat op de Amsterdamse gevels. Op de Van Baerlestraat krioelt het van de fietsers en scooters. In de deuropening van een strak witte espressobar staat Marlijn Hoek (33) met twee koffies to go. Ze glimlacht. Blonde haren losjes over haar schouders, zonder make-up. Geen litteken te zien. Maar achter die lach schuilt een gebroken gezicht. „Aan de buitenkant lijkt het misschien alsof alles weer goed is, maar ik voel de pijn elke dag. Ik ben echt door het oog van de naald gekropen. Ik ben blij dat ik er überhaupt nog ben.” Veel tijd heeft ze niet. Haar agenda zit weer vol met shoots, reizen en voorbereidingen voor haar boek. Maar ze maakt ruimte vrij omdat ze niet langer wil zwijgen over de klap die in haar hoofd al jaren nagalmt. Dus lopen we een rondje door de stad die haar inmiddels zo vertrouwd is. Amsterdam past haar als een jas. Maar haar eerste stapjes zet Hoek 33 jaar geleden in Zwolle. Als 18-jarig hockeymeisje ziet ze daar deuren opengaan die leiden naar modehuizen als Chanel, Givenchy en Giorgio Armani. © eigen foto Ze vliegt de hele wereld over. Ze leert leven uit koffers, slaapt in hotels, landt in steden waar ze vaak maar voor één dag is. Op sets rekenen tientallen mensen op haar. Haar lichaam moet meewerken, haar gezicht moet stralen. Ook als ze ziek is of eigenlijk niet meer kan. „Ik heb weleens in de pauze staan kotsen door een voedselvergiftiging en daarna gewoon weer doorgewerkt”, zegt ze. Tussen alle hectiek door komt ze thuis in een klassiek Amsterdams appartement bij het Vondelpark. Bij haar man Ryan en hondje Joop, dat de steile trap niet zelf af kan. Hoek neemt hem voor ieder uitlaatrondje op de arm. „Die trap ben ik honderden keren op- en afgelopen”, zegt ze. Maar op 17 april 2022 verliest ze haar evenwicht. „Er was niets om me aan vast te grijpen.” Van een hoogte van 4 meter maakt ze een duik naar beneden. „Ik herinner me flarden. De deurmat prikte in mijn gezicht. Ryan schreeuwde mijn naam. Hoe hard ik ook probeerde, ik kon niet antwoorden. Ik kon me niet bewegen. Mijn ogen zaten potdicht.” „Van daarna weet ik alleen nog dat ik werd opgetild. In het ziekenhuis zagen ze iets bij mijn schedel. Een bloeding. De eerste uren draaide alles daar om.” Marlijn Hoek vlak na de val in het ziekenhuis. © eigen foto Ze heeft een zware hersenschudding, maar de bloeding blijkt niet levensbedreigend. „Pas daarna werd duidelijk hoe kapot mijn gezicht vanbinnen was. Mijn oogkas, mijn kaak, mijn jukbeen. Het was allemaal gebroken en verbrijzeld. Bont en blauw. Het leek alsof er een tennisbal onder mijn wang zat.” „Door de morfine kon ik alleen maar slapen. Over mijn werk en hoe ik eruitzag kon ik niet nadenken. De pijn was allesoverheersend. Maar Ryan zag het wel. Hij hoorde wat artsen zeiden en dacht alleen maar: wie gaat Marlijn vertellen hoe erg het is? Wie gaat haar vertellen dat haar carrière voorbij is?” „Toen Ryan in het ziekenhuis vertelde wat voor werk ik deed, was de chirurg eerlijk. Als ik mijn gezicht zo goed mogelijk gerepareerd wilde hebben, was het beter om naar het Amsterdam UMC te gaan. Voor mij was het allemaal te veel. Ryan moest luisteren, onthouden, vragen stellen. Wat betekent dit voor haar gezicht, voor haar werk, voor later?” „In het UMC konden ze mijn gezicht van binnenuit herstellen, zonder erin te snijden. Alles is met titanium plaatjes en schroeven vastgezet.” „Artsen konden uitleggen wat ze hadden gedaan, maar niet hoe mijn gezicht zou herstellen. Je wilt dat iemand zegt dat het goed komt. Maar niemand kon dat zeggen, omdat niemand het wist.” „Dr