Tranen van geluk: na 22 keer (!) zakken slaagt Fatima (61) eíndelijk voor haar rijbewijs

Na 20 jaar lessen en minstens zoveel examens, heeft de Utrechtse Fatima (61) eindelijk haar rijbewijs gehaald. © Angeliek de JongeNa 20 jaar lessen en minstens zoveel examens, heeft de Utrechtse Fatima (61) eindelijk haar rijbewijs gehaald. Tranen van geluk: na 22 keer (!) zakken slaagt Fatima (61) eíndelijk voor haar rijbewijs „Sorry... u bent gezakt.” Die woorden galmden na 22 mislukte rijexamens altijd door Fatima’s hoofd. Alleen al het CBR-gebouw maakte de 61-jarige Utrechtse misselijk. Dus toen de examinator na haar laatste rit zijn hand uitstak, dacht ze opnieuw het ergste. Maar deze keer was het raak. Anouk van Veldhuizen Schrijft over de regio Utrecht 31 augustus 2026, 07:30Laatste update: 07:50 Maak ons je Google-favoriet „Kijk eens”, glundert Fatima (61) terwijl ze wijst op het roze pasje dat ze net aan de balie van het CBR heeft opgehaald. „Zo mooi!” Drieëntwintig keer eindigde het rijexamen van Fatima (61) in tranen. „Maar de laatste keer huilde ik van geluk!” Fatima’s wens om te kunnen autorijden ontstond toen ze 37 jaar was. „Ik had vier kleine kinderen, dus het was gewoon handig. Voor het ophalen en wegbrengen en ook om boodschappen te doen.” Vastbesloten om het roze pasje te bemachtigen, kroop ze achter het stuur en haalde ze het theorie-examen in één keer. Maar nog voor ze kon afrijden, ging de rijschool failliet. Haar geld was ze kwijt. Dat bleek het begin van een lange weg. Want zomaar een nieuw lespakket betalen zat er niet in voor Fatima, die alleen aan het roer van haar gezin stond. Ze moest rondkomen van een weduwe-uitkering nadat haar man was overleden. „Ik heb hard gespaard tot ik me kon inschrijven bij een andere rijschool.” Vol goede moed ging Fatima verder waar ze gebleven was. „Tijdens de lessen ging het allemaal goed”, vertelt ze. Dan, hoofdschuddend: „Maar de examens...” Tweeëntwintig pogingen mislukten. „Elke keer was het weer een klap op mijn hart. Als ik iets verkeerd had gedaan, dan was ik de eerste geweest om dat toe te geven. Maar ik maakte geen grote fouten, er was geen ingreep. Toch deed ik het blijkbaar niet goed genoeg.” Dat veroorzaakte een flinke deuk in haar zelfvertrouwen. „Ik raakte bijna in paniek als er op straat een lesauto voorbijreed en alleen al het kijken naar het CBR-gebouw maakte me misselijk. Tijdens rijexamens hoorde ik het commentaar van de vorige examinatoren in mijn hoofd. Daardoor begon ik aan mezelf te twijfelen.” Fatima volgde ruim twintig jaar af en aan rijles. „Telkens als ik opnieuw begon, vroeg ik me af: heb ik nog hoop, gaat het deze keer wél lukken?” Maar opgeven stond niet in haar woordenboek. „Ik wilde het doen voor mijn kinderen. Als ik ergens heen wilde en ik kon niet lopen of met het ov reizen, dan moest iemand mij brengen – dat vond ik maar niets. Een rijbewijs was mijn droom geworden.” Een heel dure droom, dat wel. „Van het geld dat ik aan mijn rijbewijs heb uitgegeven, had ik een hele chique auto kunnen kopen”, grinnikt ze. „Maar op een gegeven moment had ik een punt bereikt waarop ik dacht: ik heb nu zoveel geïnvesteerd en als ik stop, is alles – het geld, de stress – voor niets geweest.” Op advies van familie wisselde ze van een schakelauto naar een automaat. „De eerste keer haalde ik mijn examen niet. Maar ik wilde het nog één keer proberen. Ik zei tegen mijn kinderen: als het nu niet lukt, ben ik te oud en moet ik met de bus.” Dan, schaterend: „Misschien koop ik een scootmobiel!” Zo ver kwam het niet. „Vorige week deed ik weer examen, voor de laatste keer.” Bij terugkomst parkeerde Fatima de auto netjes voor het CBR-gebouw. „Ik wachtte tot de examinator zou zeggen: ‘Mevrouw, helaas, u hebt het niet gehaald.’” Maar in plaats van deze woorden, die haar zo veel tranen hadden bezorgd, bleef het stil. „De examinator stak zijn hand uit om me te feliciteren, maar dat had ik niet door”, zegt Fatima. „Toen hij vertelde dat ik was geslaagd, kon ik het niet geloven. En nog steeds niet.” Wat is de volgende stap nu ze haar droom eindelijk heef